Heroine Niveda Pethuraj

మల్లయుద్ధం నేర్చుకుంది!
 

 

కొన్ని సినిమాలంతే. వెండితెరపైకి వచ్చినప్పుడు పెద్దగా మెప్పించలేకపోయినా… యూట్యూబ్‌ వీడియోలతో అందరి మనసుల్నీ దోచేస్తాయి. విజయ్‌ ఆంటోనీ ‘రోషగాడు’ అలాంటిదే. ముఖ్యంగా… అందులో హీరోతో కలిసి పోలీసు హెడ్‌ కానిస్టేబుల్‌గా నివేదా పెత్తురాజ్‌ చేసిన నటనా, తన డైలాగులూ నెటిజన్ల మధ్య ‘షేర్‌’లుగా చక్కర్లు కొడుతున్నాయి. అంతకుముందు ‘మెంటల్‌ మదిలో’ చిత్రంలోనూ, ఆ తర్వాత ‘చిత్రలహరి’లోనూ ఆకట్టుకున్న నివేదా తాజాగా ‘బ్రోచేవారెవరురా’ చిత్రంతో మన ముందుకొచ్చింది.తన గురించిన విశేషాలివి…

అల్లరి చేశారో… అంతే!నివేదా పెత్తురాజ్‌కి మార్షల్‌ ఆర్ట్స్‌పైన చాలా ఆసక్తి. అదీ కరాటే, కుంగ్‌ఫూ, టేక్వాండోలాంటి పాతవాటిని వదిలి… జపాన్‌కి చెందిన జుజిట్సూ యుద్ధవిద్య నేర్చుకుంది. అంతేకాదు, తను మల్లయోధురాలు కూడా! ఈ రెండూ తనకి ధైర్యాన్నే కాదు… ఫిట్‌నెస్‌నీ అందిస్తున్నాయంటుంది నివేద. ఇక మోడలింగ్‌ కోసమంటూ డాన్స్‌ కూడా నేర్చుకుంది. అంతేకాదండోయ్‌, చిత్రలేఖనంలోనూ ప్రవేశం ఉంది.
బైకు వెనక హీరోగారు!అన్నట్టు నివేదాకి ఫార్ములా వన్‌ రేసింగ్‌లోనూ ప్రవేశం ఉంది. ‘రోషగాడు’ సినిమాలో రాయల్‌ ఎన్‌ఫీల్డ్‌ బైకు నడపడానికి అదెంతో ఉపయోగపడిందట. ‘హీరో విజయ్‌ ఆంటోనీని వెనక కూర్చోబెట్టుకుని బండి నడిపే ఓ పె…ద్ద షాట్‌ షూట్‌ చేయాల్సి వచ్చింది. దానికి ఐదుగంటలు పట్టింది. అంతసేపు, నేనెలా నడుపుతానా అని అందరిలోనూ ఆందోళనే… ఒక్క నాలో తప్ప!’ అని నవ్వేస్తుంది నివేద.
తెలుగు సంగతులేమిటంటే…

‘తెలుగులో నా మొదటి హీరో శ్రీవిష్ణు. ‘మెంటల్‌ మదిలో’ షూటింగ్‌ ప్రారంభమైనప్పుడు పలకరిస్తే తలెత్తకుండా నేల చూపులు చూస్తూ మాట్లాడేవాడు. అడిగిందానికి మాత్రమే సమాధానం చెప్పేవాడు… తడబడుతూ! అలాంటివాణ్ణి నేనూ, అమృతా (మరో హీరోయిన్‌) కలిసి షూటింగ్‌ ముగిసే నాటికంతా చాలా జోవియల్‌గా మార్చేశాం!’ అంటుంది నివేద.

మిస్‌ ఇండియానే కానీ…నివేద పుట్టింది మదురైలో. తర్వాత వాళ్లనాన్న పెత్తురాజ్‌కి దుబాయ్‌లో ఉద్యోగం రావడంతో కుటుంబం అక్కడే స్థిరపడింది. పద్దెనిమిదేళ్లప్పుడు మోడలింగ్‌లోకి అడుగుపెట్టింది. 2015లో ‘మిస్‌ ఇండియా యూఏఈ’గా ఎంపికైంది. ఆ విజయమే తమిళంలో… ఆ తర్వాత తెలుగులోనూ అవకాశాల్ని సాధించిపెట్టింది.
ఓ విషాదం ఉంది…ఎప్పుడూ ఎంతో చలాకీగా, నిర్భయంగా మాట్లాడే నివేదా… చిన్నప్పుడు లైంగిక వేధింపులకి గురైంది. ‘అప్పుడు నాకు ఐదేళ్లుంటాయి. మాదగ్గరి బంధువొకడు ఆ అఘాయిత్యానికి పాల్పడ్డాడు. అసలేం జరుగుతోందో కూడా నాకు ఎనిమిదేళ్లదాకా తెలియదు. తెలిశాకా అమ్మానాన్నలకి ఎలా చెప్పాలో అర్థం కాలేదు!’ అంటుంది నివేద. అందుకే ‘తల్లిదండ్రులు తమ రెండేళ్ల చిన్నారులనైనా సరే… ప్రతి విషయం అడిగి తెలుసుకోవాలి’ అంటూ సలహా ఇస్తుంటుంది.
అది లక్కీ పేరట!

అవకాశాల కోసం చూస్తున్న కొత్తల్లో ‘నీ పేరు వెనక ‘పెత్తురాజ్‌’ అని మీ నాన్న పేరు కూడా ఉండాలా. మోడర్న్‌గా లేదుకదా!’ అని చాలామంది అడిగారట. మొదట్లో డైలమాలో పడ్డ నివేద చివరికి పేరుని యథాతథంగా ఉంచాలనే చెప్పిందట. ఆ పేరుతోనే సక్సెస్‌ అయ్యింది. ఆ మధ్య తనకి సంబంధించిన వికీపీడియా పేజీ కూడా మొదలయ్యాక వాళ్లనాన్న ‘చూశావా నా పేరు నీకెంత లక్కీయో! దానివల్లే నువ్వు సెలబ్రిటీ అయిపోయావ్‌!’ అంటూ ఆటపట్టిస్తున్నాడట.

 

Comedian Priyadarsi

‘పెళ్లి చూపులు’కి పిలవకున్నా వెళ్లా!

‘నా సావు నే సత్తా నీకెందుకు?’ అని ‘పెళ్లిచూపులు’తో మొదలుపెట్టి వరసగా తన సినిమాలతో తెలుగు ప్రేక్షకుల్ని నవ్విస్తూ వచ్చిన హాస్యనటుడు ప్రియదర్శి పులికొండ. హాస్యానికి కేరాఫ్‌ అడ్రెస్‌గా మారిన ప్రియదర్శి… ‘మల్లేశం’లో తొలిసారి తనలోని ఆల్‌రౌండ్‌ నటనని చూపాడు. గత మూడేళ్లలో 30కి పైగా సినిమాలు చేసిన దర్శి… తన సినిమా కష్టాలూ, జ్ఞాపకాలూ, అనుభవాల్ని మనతో పంచుకుంటున్నాడిలా…

పదో తరగతి పూర్తయ్యాక అందరిలాంటి సమస్యే నాకూ వచ్చింది…

‘ఏ గ్రూప్‌ తీసుకోవాలి’ అని. నేనేమో సైన్స్‌, మ్యాథ్స్‌లో యావరేజీ కూడా కాదు పూర్‌. అందుకే ఇంటర్మీడియెట్‌లో సీఈసీ చేద్దామనుకున్నా. కానీ ఆర్ట్స్‌ చదువు అంటే అదో నేరం చేసినట్లు భావిస్తారు కదా మనవాళ్లు. దాంతో ఎంపీసీలో చేర్పించారు. ఎన్నో డింకీలు కొట్టి చివరకు ఇంటర్‌ పాసయ్యాను. మనకి ఎంసెట్‌లో ర్యాంకు ఎక్కడొస్తుంది… నేను ఊహించినట్లే రాకపోయేసరికి ‘హమ్మయ్యా’ అని ఊపిరి పీల్చుకున్నా. డిగ్రీలోనైనా ఆర్ట్స్‌లో చేరతానంటే ఇంట్లో ఒప్పుకోలేదు. దాంతో బీఎస్సీ స్టాటిస్టిక్స్‌లో చేరాను. స్టాటిస్టిక్స్‌ లెక్కలకి తమ్ముడు. కాబట్టి నా కష్టాలు అక్కడా కొనసాగాయి. ఇంట్లోవాళ్ల గోల భరించలేక ఎలాగోలా డిగ్రీ పూర్తిచేశాను. ఆ తర్వాత ఎంతో ధైర్యం కూడగట్టుకుని ‘ఈ సైన్స్‌ చదువులు నా వల్లకాదు. పుణెలోని ఫిల్మ్‌ అండ్‌ టీవీ ఇన్‌స్టిట్యూట్‌ ఆఫ్‌ ఇండియా(ఎఫ్‌టీఐఐ)లో చేరి సినిమాటోగ్రఫీ కోర్సు చేస్తా’ అని ఇంట్లో చెప్పాను. అమ్మానాన్నా ఓకే అనేసరికి ఎగిరిగంతేయలేదు కానీ, మనసులో అదే ఫీలింగ్‌ వచ్చింది. నాన్న సుబ్బాచారి… కుప్పం ద్రవిడ యూనివర్సిటీలో ప్రొఫెసర్‌గా చేసి ఈమధ్యే రిటైరయ్యారు. అమ్మ జయలక్ష్మి ఓల్డ్‌ బి.ఎ. చెల్లి నగజ చదువుల్లో టాపర్‌. ప్రస్తుతం ‘నావల్‌ కమాండర్‌’గా పనిచేస్తోంది. ఇంతమంది చదువర్ల మధ్య నాకు మాత్రం చదువు మీదకంటే సినిమాపైనే ఇష్టం ఏర్పడింది. ఆ మాట ఇంట్లో చెబితే ఎక్కడ కోప్పడతారో అని, సినిమాటోగ్రఫీ అయితే, కొంతవరకూ ఓకే చెబుతారని అలా చెప్పాను. అలాగైనా సినిమాల్లోకి వెళ్లొచ్చని నా ఆశ. కానీ ఫిల్మ్‌ ఇన్‌స్టిట్యూట్‌లో సీటు రాలేదు. దాంతో ఏం చేయాలో తోచలేదు. అప్పుడే కమ్యునికేషన్స్‌లో పీజీ చేయమని సూచించారు నాన్న. కాస్త కష్టపడి హైదరాబాద్‌్ సెంట్రల్‌ యూనివర్సిటీలో కమ్యూనికేషన్స్‌ అండ్‌ జర్నలిజంలో సీటు సంపాదించాను. టెన్త్‌ తర్వాత ఇష్టంగా క్లాస్‌రూమ్‌కి వెళ్లింది అక్కడే. చాలా విషయాలు నేర్చుకున్నాను. ఇంకెన్నో అనవసరమైన విషయాల్ని బుర్రలోంచి డిలీట్‌ చేశాను. అక్కడికి వెళ్లాక ప్రపంచాన్ని చూసే కోణం మారింది. సినిమా మీద మరింత ఇష్టం ఏర్పడింది. నన్ను నేను సరికొత్తగా మలచుకోవడానికి ఆ వాతావరణం బాగా ఉపయోగపడింది.

డైరెక్టర్‌ అవ్వాలనుకున్నా!
2011లో పీజీ పూర్తయింది. నా అసలు లక్ష్యం ‘సినిమా’. అందుకే పీజీ అయ్యాక భిక్షు, అరుణ భిక్షుల దగ్గర ప్రత్యేకించి మూడు నెలలు యాక్టింగ్‌లో శిక్షణ తీసుకున్నాను. వీళ్లు పీజీలో నాకు ప్రొఫెసర్లు కూడా. ఆ శిక్షణ తర్వాత సినిమాల్లో అవకాశాల కోసం ఓ అయిదేళ్లు ప్రయత్నించాలని లక్ష్యం పెట్టుకున్నాను. ఓ ప్రైవేటు కంపెనీలో ఉద్యోగం చేస్తూ సినిమా ప్రయత్నాలు మొదలుపెట్టాను. ఇంటర్నెట్‌లో సినిమా సమాచారం ఎక్కువగా చదివేవాణ్ని. ఫేస్‌బుక్‌లో కూడా సినిమావాళ్లతో టచ్‌లో ఉండేవాణ్ని. మేమపుడు చందానగర్‌లో ఉండేవాళ్లం. ఆడిషన్స్‌ ఉన్నాయంటే ఫిల్మ్‌నగర్‌, కృష్ణానగర్‌, దిల్‌సుఖ్‌నగర్‌… ఇలా నగరంలో ఎక్కడికైనా వెళ్లిపోయేవాణ్ని. కొందరు మొహంమీదే ‘నీకు ఛాన్స్‌లేదు’ అని చెప్పేవాళ్లు. ఇంకొందరు ‘ఫోన్‌చేసి చెబుతాం’ అనేవాళ్లు. ఒక్కోసారి ‘క్యారెక్టర్‌ ఉంది, ఫలానా రోజు రండి’ అని చెప్పేవాళ్లు. తీరా వెళ్తే పెద్ద గ్రూప్‌లో ఏదో ఒక మూలన నిల్చొనే పాత్ర దొరికేది. అది కూడా వంద ప్రయత్నాలు చేస్తే ఒక ఛాన్స్‌ వచ్చేది. సాయంత్రానికి ఐదొందలో, వెయ్యో చేతిలో పెట్టేవారు. దానికే నేనెంతో హ్యాపీగా ఫీలైపోయేవాణ్ని. 2012-13 ప్రాంతంలో షార్ట్‌ఫిల్మ్స్‌ ట్రెండ్‌ బాగా ఊపందుకుంది. ఆ ప్రభావం నామీదా పడింది. అలా నాకు నగరంలోని షార్ట్‌ఫిల్మ్స్‌ సర్కిల్‌తో పరిచయం ఏర్పడింది. ఈ దశలో తరుణ్‌ భాస్కర్‌, విజయ్‌ దేవరకొండ, రాహుల్‌ రామకృష్ణ, సంగీత దర్శకుడు వివేక్‌ సాగర్‌లతో స్నేహం ఏర్పడింది. నేనూ రెండు షార్ట్‌ఫిల్మ్స్‌ తీశాను. మొదట దర్శకత్వం అనుకొని వచ్చిన నాకు నటనలో కిక్‌ ఉందనిపించింది. కొన్ని షార్ట్‌ఫిల్మ్స్‌లో నటించాను. వాటిలో తరుణ్‌ భాస్కర్‌ తీసిన ‘జునూన్‌’ ఒకటి. ఈ పదానికి అర్థం ‘ఇష్టం’ ‘పిచ్చి’ అని. ‘అది లేకపోతే ఏదీ సాధించలేం’ అని మెసేజ్‌ ఉంటుంది అందులో. అలా నేను కూడా ఎన్ని ఆటంకాలు ఎదురైనా ప్రయత్నాలు చేస్తూనే వచ్చాను. క్రమంగా కాస్త ఎక్కువ నిడివి ఉన్న పాత్రలు వచ్చాయి. శ్రీకాంత్‌ హీరోగా నటించిన ‘టెర్రర్‌’లో విలన్‌గా కనిపిస్తాను. ఆ సినిమాలో పది నిమిషాల పాత్ర ఉంటుంది నాకు. నిజానికి విలన్‌ అవ్వొచ్చన్న నమ్మకం నాకు ఎక్కువగా ఉండేది… కాస్త పొడుగుంటాను కదా, ఒళ్లు పెంచితే సరిపోతాను’ అనుకునేవాణ్ని.

బిత్తిరిసత్తి పాఠాలు
తరుణ్‌, నేనూ మంచి ఫ్రెండ్స్‌ అయినా కూడా ‘పెళ్లిచూపులు’ ఆడిషన్స్‌కి పిలవలేదు. అందులో నాకు సరిపోయే క్యారెక్టర్‌ లేదనుకున్నాడు. ఆ సినిమాకి అసిస్టెంట్‌ డైరెక్టర్‌గా పనిచేసిన ప్రశాంత్‌ పీజీలో నా క్లాస్‌మేట్‌. వాడు మాటల మధ్యలో ‘ఓ ట్రయల్‌ వేసిపో’ అన్నాడు. నేను ఆడిషన్స్‌కి వెళ్లేసరికి ఆశ్చర్యపోయాడు తరుణ్‌. నేనప్పటికి నలుగురిలో కాస్త కామ్‌గా ఉంటుండేవాణ్ని. చేసినవి కొన్ని పాత్రలైనా సీరియస్‌గా ఉండేవే చేశాను. ఆ కథలో సీరియస్‌ పాత్రలేవీ లేవు. అదే వాడి ఆశ్చర్యానికి కారణం. వెళ్లి ఆడిషన్‌ ఇచ్చాక, కౌశిక్‌ పాత్రకి నన్ను ఎంపికచేశారు. ఆ స్క్రిప్టు విన్నవాళ్లందరూ ‘కౌశిక్‌ పాత్రని ఎవరు చేస్తారా’ అని ఆసక్తిగా చూస్తుండేవారు. దానికున్న ప్రత్యేకత అలాంటిది. చివరకు అది నాకు దక్కింది. చిన్నపుడు కొన్నాళ్లు పాతబస్తీలో పెరిగాను. హైదరాబాద్‌ శైలి భాష బాగా తెలుసు కానీ తెలంగాణ మాండలికం మీద పూర్తిగా అవగాహనలేదు. కౌశిక్‌ పాత్రకి అది బాగా అవసరం. సెట్‌లో సిద్ధిపేట్‌కు చెందిన అభయ్‌ అనే కుర్రాడు ఉండేవాడు. వాడితో మాట్లాడుతూ కొంత నేర్చుకున్నాను. యూట్యూబ్‌లో రోజూ బిత్తిరిసత్తి వీడియోలు చూసేవాణ్ని. దాంతో భాషతో పాటు బాడీలాంగ్వేజ్‌ కూడా కొంతవరకూ తెలుసుకోగలిగాను. ఆ సినిమా నెలరోజుల్లో పూర్తయిపోయింది. అంతా స్నేహితులమే, ఆడుతూపాడుతూ చేసుకున్నాం. కానీ షూటింగ్‌ పూర్తయి నెలలు గడుస్తున్నా సినిమా రిలీజ్‌ కాలేదు.  సినిమా రిలీజయ్యాక మాత్రం షోలమీద షోలు పడుతున్నాయి. ఫోన్లమీద ఫోన్లు వస్తున్నాయి. అందులోని ‘నా సావు నే సత్తా…’ డైలాగు యూత్‌లో పాపులర్‌ అయింది. ఈ సినిమాతో అయిదేళ్ల కష్టం ఫలించింది. తర్వాత వరసగా ఆఫర్లు వచ్చాయి. చేతిలో డబ్బుల్లేక పెళ్లిచూపులు షూటింగ్‌ తర్వాత కూడా కొన్ని పెళ్లి వీడియోలు తీసి ఎడిటింగ్‌ చేసేవాణ్ని. ఆ సినిమా తర్వాత ఆర్థికంగా నిలదొక్కుకున్నాను. పెళ్లిచూపులు రిలీజ్‌కు ముందే ‘స్పైడర్‌’కి ఆడిషన్‌ ఇచ్చాను. రిలీజ్‌ తర్వాత మురుగదాస్‌గారు ఓరోజు హైదరాబాద్‌ వచ్చారు. ‘ఏ సినిమా చేశావ్‌’ అన్నారు. ‘పెళ్లిచూపులు’ అన్నాను. ‘ఓహ్‌ పెద్ద హిట్‌ కదా, ఇంకేం, వచ్చేసేయ్‌’ అన్నారు. అలా 2016లోనే సూపర్‌స్టార్‌ మహేష్‌, స్టార్‌ డైరెక్టర్‌ మురుగదాస్‌లతో పనిచేసే అవకాశం వచ్చింది. ఆ సినిమా అంతగా ఆడకపోయినా నాకు మాత్రం చాలా పాఠాలు నేర్చుకునే అవకాశం ఇచ్చింది. అర్జున్‌రెడ్డి, ఉన్నది ఒకటే జిందగీ, జై లవ కుశ, తొలిప్రేమ, అ, ఎంసీఏ, ఎఫ్‌2… మూడేళ్ల వ్యవధిలో దాదాపు 30 సినిమాల్లో నటించా.

మల్లేశం ఓ మైలురాయి…
వరసగా సినిమాలు చేస్తూ వస్తున్నాను. కొన్ని పాత్రలకు గుర్తింపు వచ్చింది. మరికొన్ని నాకే గుర్తులేవు. భిన్నమైన పాత్రలు చేస్తున్నప్పటికీ హాస్యనటుడిగానే గుర్తింపు ఉంది. ఈ దశలో ‘మల్లేశం’ రూపంలో నాకు ఓ వరం లభించింది. నా జీవితంలో మైలురాయి లాంటి సినిమా ఇది. ఆసు యంత్రం కనిపెట్టిన చేనేత కార్మికుడు చింతకింది మల్లేశం జీవితకథ ఇది. నేనేదో హీరో అయిపోదామని ఈ సినిమా చేయలేదు. నేనైతే ఈ పాత్రకు న్యాయం చేయగలనని నమ్మి డైరెక్టర్‌ రాజు నా దగ్గరకి వచ్చారు. ‘మీకు నమ్మకం ఉంది కదా’ అని ఒకటికి రెండుసార్లు అడిగాను. ఆయన ‘పక్కా’ అన్నారు. కథ విన్నాక ఇలాంటి కథ బయట ప్రపంచానికి తెలియాలి అనిపించింది. ఎందుకంటే మల్లేశంది ఒక స్ఫూర్తిమంతమైన జీవితం. ఆయన గురించి బయట ప్రపంచానికి తెలీదు కాబట్టి ఆయన్ని అనుకరించకుండా నాదైన శైలిలో చేయమని డైరెక్టర్‌ చెప్పారు. కానీ ఎంతైనా ఆయన కథ కదా! శరీరం నాదే అయినా ఆత్మ ఆయనది ఉండేలా చూడాలనుకున్నాను. షూటింగ్‌ ప్రారంభానికి ముందు ఆయన్నీ ఆయన కుటుంబ సభ్యుల్నీ దగ్గరుండి పరిశీలించాను. ఆయన టెడెక్స్‌ టాక్‌ని ఓ వెయ్యిసార్లు చూసుంటాను. ఈరోజుకీ కూడా మల్లేశం ఎంతో సామాన్యమైన జీవితాన్ని గడుపుతున్నాడు. కుర్చీలో కూర్చునేటపుడు నడుము వెనక్కి వాల్చడు. అలాగే మగ్గం నేసే చోట రోజంతా కూర్చొని చూశాను. మగ్గం పనిలో ఉండే ప్రాథమిక విషయాలు నేర్చుకున్నాను. పోచంపల్లి, రేవణ్‌పల్లి వెళ్లి చేనేత కార్మికులతో మాట్లాడాను.

‘బ్రోచేవారెవరురా’ నా కెరీర్‌లో మరో విజయవంతమైన సినిమాగా నిలుస్తుందని ముందే తెలుసు. ప్రస్తుతం నానీ ‘గ్యాంగ్‌లీడర్‌’తోపాటు శర్వానంద్‌ సినిమాలోనూ నటిస్తున్నాను. నవరసాలూ పండించగలిగే నటుడిగా గుర్తింపు తెచ్చుకోవడమే నా ముందున్న లక్ష్యం. సినిమాల్లోకి వచ్చాక నా జీవన విధానంలో మార్పులేమీ రాలేదు. షాపింగ్‌కి వెళ్లి నా బట్టలు నేనే కొనుక్కుంటా. బయట మామూలుగా తిరుగుతా. కాకపోతే ఇదివరకు నేనే సెల్ఫీలు దిగేవాణ్ని, ఇప్పుడు ఎవరో ఒకరు సెల్ఫీ అడుగుతుంటారు. అంతకుమించి మార్పేమీలేదు. టైమ్‌ దొరికితే కుటుంబ సభ్యులతో పర్యటనలకు వెళ్లడానికి ఇష్టపడతా, సినిమాలు చూస్తా, పుస్తకాలు చదువుకుంటా.

నా వెనక ఆమె…

పీజీలో నా క్లాస్‌మేట్‌ రిచా శర్మ. తను పుస్తకాల పురుగు. నాకు సినిమాల పిచ్చి. దాంతో ఆ రెండేళ్లలో మేం హాయ్‌, బై అనుకునేవాళ్లం తప్పించి పెద్దగా మాట్లాడింది లేదు. తర్వాత ఫేస్‌బుక్‌లో తను ఇంగ్లిష్‌ పోయెట్రీ రాసి పెడుతుండేది. వాటికి ఫిదా అయిపోయా. తను సరైన సమయంలో నా జీవితంలోకి వచ్చిందనిపించింది. సినిమా అవకాశాలు పెద్దగా రానపుడు తను నాలో చాలా టాలెంట్‌ ఉందని గుర్తుచేస్తూ ప్రోత్సహించేది. గతేడాది మేం పెళ్లి చేసుకున్నాం. తను రచయిత్రి. ఆంగ్లంలో ఓ నవల రాసే పనిలోఉంది. మరోవైపు టూరిజం రంగంలో స్నేహితులతో కలిసి ఒక స్టార్టప్‌ని ప్రారంభించింది కూడా.

- సుంకరి చంద్రశేఖర్‌

30 జూన్‌ 20194e578fc9-b678-4051-87b8-2445095b75b2 e80f079d-034c-4a11-b329-d075f66987a0

 

Director Raj (Mallesam film)

అందుకే ‘మల్లేశం’ నచ్చాడు

చింతకింది మల్లేశం.. ఆసుయంత్రం రూపకర్త. అయితే ఏంటి? భారత ప్రభుత్వం ఆయనను పద్మశ్రీతో సత్కరించింది. అందుకే సినిమా తీసేయాలా? ఓ పల్లెటూరి మనిషి జీవితంలో సినిమా తీసేంత ఏముంటుంది? అని ఆలోచించలేదు దర్శకుడు రాజ్‌. మల్లేశం బతుకు పోరాటంలోని స్ఫూర్తిని చూశాడతను. మల్లేశం అనుభవించిన కష్టాలను చూశాడతను. ప్రతి మనిషి జీవితంలోనూ ఉండే ఎమోషన్స్‌ను పసిగట్టాడతను. అందుకే ఓ సామాన్యుడిని ‘హీరో’గా చేస్తూ ‘మల్లేశం’ సినిమా తీశాడు. ఆ చిత్రం ఈనెల 21న విడుదల కానుంది. ఈ సినిమా ప్రయాణంలోని అనుభవాలను పంచుకున్నాడిలా…

చింతకింది మల్లేశం జీవితాన్ని అమెరికాలో ఉన్న మీరు ఎందుకు తెరకెక్కించాలనుకున్నారు?
రాజ్‌ : అమెరికాలో సాఫ్ట్‌వేర్‌ ఉద్యోగం చేస్తున్న నాకు ఓ రోజు వాట్సప్‌లో ఓ లింక్‌ వచ్చింది. అది నా స్నేహితుడు పంపాడు. ఆ యూట్యూబ్‌ వీడియో చింతకింది మల్లేశం టెడ్‌ఎక్స్‌వీడియో. ఆరోజంతా  వెంటాడింది మల్లేశం జీవిత కథ! దీంతో ఆయన కథను రాయటం మొదలెట్టా (అప్పటికే 11 ఏళ్లక్రితం ఓ తమిళ సినిమాకు స్క్రీన్‌ప్లే రాసి నిర్మాతగా మారి చేతులు కాల్చుకున్నా. మూడుకోట్ల రూపాయలు పోయి బాధలు, కష్టాలు వచ్చాయి. దీంతో అమెరికావెళ్లి ఉద్యోగం చేసుకుంటున్నా). మల్లేశం జీవితంలో ఎన్నో సంఘటనలు మనసును కదిలించేవి ఉన్నాయి కాబట్టి సినిమా చేయాలని నిర్ణయించుకున్నా. మార్కెట్లో వర్క్‌అవుట్‌ కాదని స్నేహితులు చెప్పారు. ఎవరెన్ని చెప్పినా.. నా మనసుకు ఆ సినిమా చేయాలనే అన్పించింది. దీంతో వెంటనే నా స్నేహితుడ్ని మల్లేశం ఇంటికి పంపించి విషయం చెప్పమన్నా.

‘మల్లేశం’ ఎందుకు మీకు అంతగా నచ్చాడు?
రాజ్‌ : ఆరోతరగతిలోనే బడి మానేసిన మల్లేశం.. ఏడేళ్లపాటు కొన్ని వందల సార్లు ఫెయిలయ్యాడు. అయినా వెనక్కితగ్గలేదు. పట్టువదలని విక్రమార్కుడిలా పోరాటం చేశాడు. చివరికి ఆసుయంత్రం కనిపెట్టాడు. అమ్మకష్టాలు చూసి.. ఆ కష్టాల్ని అమ్మకే కాదు మరే అమ్మకూ రాకూడదనే ఆలోచనతో ఈ పనిచేశాడాయన. పద్మశ్రీ అయ్యాడు. పట్టింది వదలని ఆ తత్వమే నాకు బాగా నచ్చింది. ఎందుకంటే నా జీవితమూ అంతే. సినిమా తీయాలని కోలీవుడ్‌కి వెళ్లా. తీశా. ఫెయిలయ్యా. అయినా మళ్లీ కథలు రాసుకుంటున్నా. ఎన్ని కష్టాలొచ్చినా దర్శకుడిగా పనిచేయాలనే ఆశయం, స్ఫూర్తి మల్లేశం జీవితం నుంచే పొందా.

మీరు సినీ ప్రయాణం ఎలా మొదలెట్టారు?
రాజ్‌ : మాది కరీంనగర్‌. నేను పుట్టి పెరిగింది రామగుండంలోని ఎఫ్‌సీఐలో. మా నాన్న అకౌంట్‌ ఆఫీసర్‌. అమ్మ గృహిణి. అక్కడే ఇంటర్‌వరకూ చదివా. ‘ఓయూ’లో ఇంజినీరింగ్‌ చేశా. ఆర్వాత సత్యం సంస్థలో సాఫ్ట్‌వేర్‌ ఉద్యోగం చేశా. 1998లో అమెరికా వెళ్లా. నేను అమెరికాకి వెళ్లినపుడు అక్కడ షార్ట్‌ఫిల్మ్స్‌ కల్చర్‌ ఉండేది. మేకింగ్‌ గురించి ఏమీ తెలియని వాళ్లు అసిస్టెంట్‌గా పనిచేసేవారు. నేను బ్యాచిలర్‌ని కాబట్టి ఆ పనే చేశా. ఆ తర్వాత పెళ్లికావటంతో షార్ట్‌ఫిల్మ్స్‌ గురించి అసలే ఆలోచించలేదు. చిన్న కథలు రాస్తూ ఉండేవాణ్ణి.

మీరేమో అమెరికా… సినిమా కోసం తెలంగాణ గ్రామీణ నాడి ఎలా పట్టారు?
రాజ్‌ : స్క్రీన్‌ప్లేపై నమ్మకమున్నా డైలాగ్స్‌ మంచివి రాసుకోలేదు. అలాంటి సమయంలో రచయిత పెద్దింటి అశోక్‌కుమార్‌ను కలిశా. తర్వాత ఈ కథ మంచి స్థాయికి వెళ్లింది. నేను పుట్టిపెరిగింది తెలంగాణలో అయినా పల్లెజీవితం అనుభవించలేదు. అందుకే ఓ ఆలోచనకి వచ్చా. ప్రీప్రొడక్షన్‌ అంతా హైదరాబాద్‌లో కాకుండా ఓ మూరుమూల ఊర్లో చేయాలనుకున్నా. అలా నటులు, టెక్నీషియన్లంతా కలిపి నలభైమందిమి.. నాలుగైదు నెలలపాటు పోచంపల్లి పక్కన ఉండే రేవణపల్లిలో ఉన్నాం. అక్కడ మగ్గంమీద బతికే జీవితాల్ని దగ్గరగా చూశాం. ఆర్ట్‌డైరెక్టర్‌గా లక్ష్మణ్‌ ఏలేగారిని ఎంచుకున్నా. మగ్గం దాంతో ముడిపడిన జీవితాలు ఆయనకు తెలుసు, తెలంగాణ చరిత్ర, అనుభవం ఆయనుకుంది. సింక్‌సౌండ్‌ కోసం బాలీవుడ్‌లో ‘తితీ‘ అనే ఇంటర్నేషనల్‌ అవార్డ్‌ ఫిల్మ్‌కి పనిచేసిన నితిన్‌ లుకోజ్‌ను తీసుకున్నా. ఈ టెక్నిక్‌కే ఇరవై ఐదు లక్షలు ఖర్చుపెట్టా. కెమెరామెన్‌ బాలు, ఎడిటర్‌ రఘు.. ఇలా తెలంగాణ వ్యక్తులు కావటంతో అందరూ ప్రీప్రొడక్షన్‌లోనే సాయం చేసేవారు. చిన్న సినిమా కావటం వల్ల ఆర్టిస్టుల డేట్స్‌ అడ్జస్ట్‌ కాక షూటింగ్‌కి ఐదు నెలలు పట్టింది. మల్లేశం పాత్రలో నటించిన దర్శి, అమ్మపాత్రలో నటించిన ఝాన్సీ, మల్లేశం భార్యపాత్రలో నటించిన అనన్య చేసిన హోమ్‌ వర్క్‌ అద్భుతం. ఈ సినిమాతో ఎన్నో విషయాలు నేర్చుకున్నా.

- రాళ్లపల్లి రాజావలి

 

Hero vishnu

సినిమా నాకు వరల్డ్‌కప్‌ లాంటిదే

ప్రేక్షకుడు వెండితెరపై ఒక హీరోని కాకుండా తనని తాను చూసుకుంటాడు. ‘నీదీ నాదీ ఒకే కథ’ అంటూ ఆ పాత్రలో లీనమైపోతాడు. చివరిగా నాలోనూ ఓ హీరో ఉన్నాడనుకుంటూ థియేటర్‌ నుంచి బయటికొస్తాడు. శ్రీవిష్ణు చేసే సినిమాలన్నీ అలాగే ఉంటాయి. వాస్తవానికి ప్రతిబింబంలా… సగటు జీవితాల్ని కళ్లకు కట్టేలా ఉంటాయి ఆయన ఎంచుకొనే కథలు. అందుకే కథానాయకుల్లో శ్రీవిష్ణుకి ప్రత్యేకమైన గుర్తింపు ఉంది. ఆయన సినిమా అంటే కొత్తదనం ఉంటుందనే ఓ నమ్మకం ప్రేక్షకుల్లో కనిపిస్తుంటుంది. క్రికెట్‌ నుంచి సినిమావైపు ఎలా వచ్చారు? ఆయన ప్రేమకథ ఏమిటి? కథల ఎంపికలో ఆయన ఆలోచనలు ఎలా ఉంటాయి? తదితర విషయాల్ని ‘హాయ్‌’తో పంచుకొన్నారు శ్రీవిష్ణు.
* మీరు  సినిమాల్లోకి ఎలా వచ్చారు?
నాకు సినిమా అంటే  పిచ్చి ఉండేది. అంతర్వేదిపాలెం మా సొంతూరు. ఆ తర్వాత భీమవరం వచ్చాం. భీమవరం, అమలాపురంలో నా పాఠశాల చదువు పూర్తయింది. విజయవాడలో ఇంటర్‌, విశాఖపట్నంలో డిగ్రీ చేశా. ఎక్కడికి వెళ్లినా సినిమాల్ని మాత్రం వదిలిపెట్టలేదు. చూసిన సినిమానే అయినా మళ్లీ మళ్లీ చూసేవాణ్ని. విశాఖపట్నం గీతంలో బీబీఎమ్‌ పూర్తి చేశాక, వెంటనే ఉద్యోగం వచ్చింది. మేనేజ్‌మెంట్‌ రంగంలో మంచి ఉద్యోగం, మంచి జీతం. పని కూడా బాగా చేస్తాననే పేరొచ్చింది. నాకు మాత్రం ఎవరికోసం, ఎందుకోసం ఈ పని అనిపించేది. ‘నీది నాదీ ఒకే కథ’లో చెప్పినట్టుగా మనస్ఫూర్తిగా చేయనప్పుడు దాన్ని చేయకపోవడమే ఉత్తమం. తర్వాత ఏం చేయాలో స్పష్టత లేదు. కానీ సినిమా అంటే ఇష్టం కాబట్టి అందులోనే ఏదో ఒకటి చేయాలనుకొన్నా. చిన్నప్పట్నుంచి కథలు రాసుకోవడం ఓ అలవాటుగా ఉండేది. దాంతో ఉద్యోగం వదిలిపెట్టాక రెండు నెలలకి దర్శకుడు కావాలని నిర్ణయించుకున్నా. ఆ ఉద్దేశంతోనే పరిశ్రమలోకి అడుగుపెట్టా.
* సినిమాల్లోకి రాకముందు మీరు క్రికెట్‌ ఆడేవారట కదా?
భారతదేశంలో కుర్రాళ్లకి సచిన్‌లా క్రికెటర్‌ కావాలనే ఓ కోరిక ఉంటుంది. చిన్నప్పుడు నేనూ అంతే. క్రికెట్‌లో ఆంధ్ర జట్టు తరఫున ఆడాను. క్రికెట్‌ అయితే ఆడుతున్నాను కానీ… ఎలా ముందుకు వెళ్లాలో తెలియలేదు. అందుకే క్రికెట్‌ని ఆడుతూ కాకుండా, చూసి ఆస్వాదిద్దామనే నిర్ణయానికొచ్చా.
* మరి కథానాయకుడు ఎలా అయ్యారు?
అప్పటికే క్రికెట్‌, ఉద్యోగం వదిలిపెట్టా. ఇక సినిమా తప్ప నాకు మరో ప్రత్యామ్నాయం లేదు. ఎలాగైనా ఇక్కడే సక్సెస్‌ కావాలి. సినిమా నాకు చాలా ముఖ్యమైన మ్యాచే కాదు, వరల్డ్‌కప్‌ కూడా. దాంతో జాగ్రత్తగా అడుగులు వేయాలని నిర్ణయించుకొన్నా. కానీ ఆరంభంలోనే కథానాయకుడిగా అవకాశాలొచ్చాయి. నేనేమో అప్పటికి నటించడానికి అస్సలు సిద్ధం కాలేదు. అందుకే మొదట నేర్చుకోవాలనే ఉద్దేశంతో ఆ అవకాశాల్ని ఒప్పుకోలేదు. పనిగట్టుకొని చిన్న పాత్రలవైపు దృష్టిపెట్టా. చిన్న పాత్రలే అయినా… పొద్దున్నుంచి సాయంత్రం వరకు షూటింగ్‌లోనే ఉండేవాణ్ని. అన్నీ గమనిస్తూ నాలెడ్జ్‌ పెంచుకొనేవాణ్ని. ఇక నటన పూర్తిగా పక్కనపెట్టేసి దర్శకుడు అవుదామనుకొనేలోగా మళ్లీ కథానాయకుడిగా అవకాశాలొచ్చాయి. అయితే ఇప్పటికీ ప్రతి సినిమాకీ నేనొక సహాయ దర్శకుడిగానే పనిచేస్తుంటా.
* ఉద్యోగం వదిలేసి సినిమా అన్నప్పుడు ఇంట్లోవాళ్లు అభ్యంతరం చెప్పలేదా?
నేను ఏదడిగితే అది కాదనకుండా ఇచ్చారు మా అమ్మానాన్నలు. వాళ్లు ఎప్పట్లాగే సినిమాల్లోకి వెళతానన్నా అభ్యంతరం చెప్పలేదు. కానీ నేను ఈ నిర్ణయం తీసుకొనేటప్పటికే నాకు పెళ్లయింది. అయితే నా భార్య కూడా అడ్డు చెప్పలేదు. ఆ విషయంలో నేను చాలా అదృష్టవంతుడిని. ఏం చేసినా కరెక్ట్‌గానే చేస్తాడనీ, ఏదీ అంత సులభంగా చేయడనేది తన నమ్మకం. ఎవరేమనుకొన్నా మనకు కావల్సిన బలాన్ని మాత్రం మన కుటుంబమే ఇస్తుంటుంది.
* క్రికెట్లో అయితే సచిన్‌, మరి సినిమాల్లో మీకు స్ఫూర్తి ఎవరు?
సచిన్‌ ఆరాధ్య క్రికెటరే కానీ… వ్యక్తిగతంగా బాగా ఇష్టమైన ఆటగాడు రాహుల్‌ ద్రవిడ్‌. సినిమాల్లో అయితే వెంకటేష్‌ నాకు స్ఫూర్తి. చిరంజీవి సినిమాల్నీ బాగా చూసేవాణ్ని. రాహుల్‌ ద్రవిడ్‌, వెంకటేష్‌ల గురించి మాత్రం ఆసక్తిగా తెలుసుకొనేవాణ్ని. వాళ్ల వ్యక్తిత్వాన్ని అనుసరించేవాణ్ని.
* ఆ వయసు కథలు చేస్తా
నవతరం కథానాయకులు చేసే కథలు దాదాపు 22 నుంచి 30 యేళ్ల వయసుకు సంబంధించినవే. కానీ ఏ మగాడు ఆ వయసులో హీరో అయిపోడు, హీరోలా ఫీలవుతాడంతే. సినిమా కాబట్టి, అబ్బ ఏం చేశాడ్రా అని ప్రేక్షకులు అనుకోవాలి కాబట్టి వాళ్లని హీరోలుగా చూపిస్తారంతే. నిజ జీవితంలో 30 నుంచి 50 యేళ్ల వయసులోనే రియల్‌ మేన్‌, రియల్‌ హీరోలు కనిపిస్తుంటారు. ఆ వయసు కథలు మన దగ్గర తెరకెక్కవెందుకో! నేను మాత్రం ఆ వయసు కథలపైనే దృష్టి పెడతా.

* నా కూతురు పేరు మ్రిదనాది ప్రేమ వివాహం. నా భార్య పేరు ప్రశాంతి. డిగ్రీలో మేమిద్దరం క్లాస్‌మేట్స్‌. మూడేళ్లపాటు మా ప్రేమాయణం సాగింది. డిగ్రీ అవ్వగానే పెళ్లి చేసుకున్నాం. ముందు నేనే తనని ప్రపోజ్‌ చేశా. మాకొక పాప. తన పేరు మ్రిద. ఇప్పుడు ఎల్‌కేజీ చదువుతోంది. తన పేరు నేనే పెట్టా. విష్ణు అని నాకు దేవుడి పేరు పెట్టారు. స్కూల్‌లో అల్లరి చేస్తున్నప్పుడు టీచర్లు ‘రేయ్‌ విష్ణూ.. ఏంట్రా ఆ చెత్త పనులు’ అని అరిచేవాళ్లు. ఆ సమయంలో నాకు దేవుడి పేరు ఎందుకు పెట్టారో అనిపించేది. అందుకే వచ్చే తరాలకి కొత్తగా ఉండాలని మా పాపకి మ్రిద అని నామకరణం చేశా. తీరా ఆ పేరు పెట్టాక దాని అర్థం ఈశ్వరుడు అని తెలిసింది (నవ్వుతూ).

- నర్సిమ్‌ ఎర్రకోట
ఫొటో: మధు

Director Nandinireddy


ఎందుకలా చూస్తున్నారో అర్థమయ్యేది కాదు
అమ్మాయిలంతా తొక్కుడు బిళ్ల ఆడుకుంటుంటే.. తను మాత్రం అబ్బాయిలతో పోటీపడి మరీ క్రికెట్‌ ఆడి ‘పెంకిపిల్ల’ అనిపించుకుంది. మగాళ్లు ఆధిపత్యం చలాయించే చిత్రసీమలో అడుగుపెట్టే ధైర్యం బహుశా ఆ పెంకితనమే ఇచ్చుంటుంది. ప్యాంటూ, షర్టు, ఉంగరాల జుట్టూ వాలకం చూస్తే ‘మగరాయుడే’. కాకపోతే… లోలోపల ‘అమ్మాయితనం’ అలానే ఉంది. అందుకే సున్నితమైన కథల్ని వెండి తెరపై హృద్యంగా చూపిస్తుంది. తొలి సినిమాకే దర్శకురాలిగా నంది అవార్డు అందుకుని.. ‘యాక్షన్‌’ చెప్పగలిగే దమ్ము అమ్మాయిలకూ ఉందని నిరూపించింది… నందినిరెడ్డి. ప్రస్తుతం సమంతని ‘ఓ బేబీ’గా మార్చేసింది. ఈ సందర్భంగా నందినిరెడ్డిని పలకరిస్తే.. తన బాల్యం, బలం, బలగం.. అన్నింటి గురించీ ఇలా చెప్పుకొచ్చింది.

కొరియన్‌ చిత్రం ‘మిస్‌ గ్రానీ’ని ‘ఓ బేబీ’గా తీశారు. ఆ కథని తెలుగులో చెప్పాలని ఎందుకు అనిపించింది?
అయిదేళ్ల క్రితం ఆ సినిమా వచ్చింది. ఎప్పుడూ ఎవరూ చెప్పని కథ కాదు. చెప్పిన విధానం నాకు కొత్తగా అనిపించింది. చైనా, జపాన్‌, మలేసియా, ఫిలిప్పీన్స్‌.. ఇలా చాలా భాషల్లో ఈ కథని రీమేక్‌ చేశారు. అన్నిచోట్లా బాగా ఆడింది. తల్లిదండ్రులు, పిల్లల మధ్య ఉండాల్సిన బంధాన్ని చాలా అందంగా చూపించారు. ఈ కథని తెలుగువాళ్లకు చెప్పాలి అనిపించింది. అందుకే ‘ఓ బేబీ’గా తీసుకొస్తున్నాం. ఈ కథ చాలా భాషల్లో వచ్చినా నేను ‘మిస్‌ గ్రానీ’ని మాత్రమే చూశా. అదీ ఒక్కసారే. ఎందుకంటే… నేను తీసేది తెలుగు సినిమా. ఇక్కడి భావోద్వేగాలు వేరు. సినిమాని ప్రేక్షకుడు చూసే విధానం వేరు. 40 శాతం మార్పులూ చేర్పులూ చేసి, ఓ అచ్చమైన తెలుగు సినిమాలా ఆవిష్కరించాను.

70 ఏళ్ల బామ్మ 24ఏళ్ల పడుచు పిల్లగా మారిపోవడం ‘ఓ బేబీ’ కథ. మరి మీకా అవకాశం వస్తే ఏ వయసులోకి వెళ్లిపోవాలనుకుంటారు?
నాకింకా 70 ఏళ్లు రాలేదు కదా? (నవ్వుతూ). నిజంగా ఆ అవకాశం వస్తే నా బాల్యంలోకి వెళ్లిపోతా. ఎందుకంటే స్కూల్‌, కాలేజ్‌ లైఫ్‌ బాగా ఎంజాయ్‌ చేశాను. ఆటలు, స్నేహితులు, అమ్మమ్మ, తాత, తమ్ముడూ ఇలా సరదాగా సాగిపోయింది. దీపావళి వస్తే టపాకాయలు విపరీతంగా కాల్చేదాన్ని. సంక్రాంతికి గాలిపటాలు ఎగరేసేదాన్ని. క్రికెట్‌ బ్యాటు పట్టుకుంటే.. ఇక సందడే సందడి. నా బాల్య స్నేహితులు ఇప్పటికీ నాతోనే ఉన్నారు. స్కూల్లో నాటకాలు వేసేవాళ్లం. వక్తృత్వ పోటీల్లో పాల్గొనేదాన్ని. బోలెడన్ని సినిమాలు చూసేదాన్ని. వర్షం పడుతుంటే బైక్‌ మీద తడుచుకుంటూ షికారుకి వెళ్లేవాళ్లం. కాలేజీ గోడలు దూకి సంతోష్‌, స్వప్న థియేటర్లలో సినిమాలు చూశాం. ఒక్కటేంటి? నేను చేసిన అల్లరి అంతా ఇంతా కాదు. ఆ రోజులన్నీ మళ్లీ రావాలనుకుంటాను.

పదకొండుమంది అబ్బాయిలు ఆడే క్రికెట్‌ ఆటలో.. అమ్మాయిగా మీకెలా చోటు దక్కింది?
మా ఇంటి పక్కనే క్రికెట్‌ ఆడుకునేవాళ్లు. రోజూ గోడ పక్కన నిలబడి చూస్తూ ఉండేదాన్ని. ఓరోజు ఓ టీమ్‌లో 10మందే వచ్చారు. మరో ప్లేయర్‌ కోసం వాళ్లు ఎదురుచూస్తున్నారు. ఇదే అవకాశం అనుకుని ‘నేనూ ఆడనా’ అని అడిగాను. వాళ్ల అవసరం కొద్దీ నన్ను టీమ్‌లోకి తీసుకున్నారు. బ్యాట్స్‌మెన్‌ కొట్టిన బంతి ఎలా ఆపాలో అర్థమయ్యేది కాదు. అందుకే నా గౌన్‌ అడ్డం పెట్టి ఆపేసేదాన్ని. ‘అదేంటి? అలా ఆపకూడదు’ అని గొడవ పెట్టుకుంటే.. ‘బంతిని ఆపానా? లేదా? ఎలా ఆపితే నీకేంటి?’ అని నేనూ గొడవ పెట్టుకునేదాన్ని. అలా నేను బెస్ట్‌ ఫీల్డర్‌ అయిపోయాను. అప్పటి నుంచీ ‘నందిని మాకే కావాలి’ అని రెండు జట్లూ కొట్టుకునేవి. అప్పటి నుంచి క్రికెట్‌ బాగా నచ్చేసింది. స్కూల్‌, కాలేజీ ప్రతీ చోట క్రికెట్‌ ఆడేదాన్ని. కోటీ ఉమెన్స్‌ కాలేజీలో డిగ్రీ చదవడానికి కారణం కూడా ఆ కాలేజీకి పెద్ద క్రికెట్‌ గ్రౌండ్‌ ఉండడమే.

దిల్లీ జేఎన్‌యూలో పీజీ చేశారు కదా. ఆ రోజులు ఎలా గడిచాయి?
నా జీవితంలో విలువైన రోజులవి. అప్పటి వరకూ ఇల్లు, స్కూలు, ఫ్రెండ్సూ ఇదే ప్రపంచం అనుకునేదాన్ని. అక్కడకు వెళ్లాక మరో ప్రపంచం ఉంటుందని అర్థమైంది. పొలిటికల్‌ సైన్స్‌లో పీజీ చేశాను. క్యాంటీన్‌లో పెద్ద పెద్ద చర్చలు జరిగేవి. బడా రాజకీయ నాయకులంతా వచ్చేవారు. సామాజిక, రాజకీయ విషయాల్లో చాలా అవగాహన వచ్చింది. అప్పట్లో సివిల్స్‌ రాయాలని గట్టి కోరిక. అయితే నాలా ఉండేవాళ్లు సివిల్స్‌కి పనికిరారు అనిపించింది. యాడ్‌ ఏజెన్సీ పెట్టుకుందాం అనుకున్నాను. చివరికి గుణ్ణం గంగరాజుగారు పరిచయమయ్యారు. ఆయన దగ్గర ‘లిటిల్‌ సోల్జర్స్‌’కి సహాయ దర్శకురాలిగా పనిచేశా. అప్పటి నుంచీ జర్నీ మొదలైంది.

లైంగిక వేధింపుల కమిటీలో కీలక పాత్ర పోషిస్తున్నారు కదా? ఆ కమిటీ పనులు ఎంత వరకూ వచ్చాయి?
ఇప్పుడే ఓ విత్తనం వేశాం. మొలకెత్తడానికి సమయం పడుతుంది. అమ్మాయిలు తమ సమస్యని ధైర్యంగా చెప్పుకొనే వాతావరణం కల్పించాలి. తప్పు చేస్తే ఎలాంటి శిక్షలు వేయొచ్చు? న్యాయపరంగా ఉన్న సమస్యలేంటి? వీటిపై మేం చర్చలు జరుపుతున్నాం. దేశంలో ఏ పరిశ్రమా వేయని అడుగు ఇది. కచ్చితంగా మంచి ఫలితాలుంటాయి.

సహాయ దర్శకురాలిగా చేసేటప్పుడు ఎలా ఉండేది?
అవును. ‘లిటిల్‌ సోల్జర్స్‌’ సెట్‌కి వచ్చినవాళ్లంతా నన్ను వింతగా చూసేవారు. నన్ను డాన్స్‌ అసిస్టెంటో, మేకప్‌ అసిస్టెంటో అనుకునేవారు. వాళ్లు అలా ఎందుకు చూస్తున్నారో నాకూ అర్థమయ్యేది కాదు. ఆ సినిమా పూర్తయ్యేసరికి ‘ఇండస్ట్రీలో అమ్మాయిలు తక్కువ. అందుకే నన్ను అలా చూస్తున్నార’న్న సంగతి తెలిసింది.

సినిమాలంటే ఇంట్లో ఒప్పుకొన్నారా?
మా కుటుంబంలో లాయర్లు, డాక్టర్లు ఎక్కువ. సినిమా నేపథ్యం అస్సలు లేదు. నా టైమింగ్స్‌ పూర్తిగా మారిపోయేవి. ఎప్పుడో అర్ధరాత్రి ఇంటికి వెళ్లేదాన్ని. తెల్లవారు జామున మళ్లీ బయటకు వచ్చేసేదాన్ని. దాంతో ఇంట్లోవాళు,్ల చుట్టాలు మా అమ్మని తిట్టేవారు. కానీ నా ప్యాషన్‌ని అమ్మ అర్థం చేసుకుంది.

ప్యాంటూ, షర్టూ అలవాటు ఎప్పటి నుంచీ?
కాలేజీ అయ్యాక ఏడెనిమిది ఏళ్ల వరకూ చీరలు కట్టేదాన్ని. అయితే.. వేగంగా నడవడం నాకు అలవాటు. చీర కడితే అడుగులు చిన్నగా వేయాల్సివచ్చేది. అందుకే ఈ ట్రెండ్‌కి మారా. ఇక జుత్తు అంటారా.? నాది ఉంగరాల జుత్తు. అమ్మ జడలు వేస్తున్నప్పుడు బాగా నొప్పి పుట్టేది. అందుకే ఓసారి అమ్మకు చెప్పకుండా జుత్తు కత్తిరించుకున్నా. ఆ తరవాత చివాట్లూ తిన్నా. ఇప్పుడు ఆ హెయిర్‌ స్టైలే కంటిన్యూ అవుతోంది.

పుస్తకాలంటే చాలా ఇష్టం. కథలు, నవలలూ అన్నీ చదువుతా.  ట్రావెలాగ్‌ కూడా ఇష్టం. కల్చర్‌కి సంబంధించిన పుస్తకాలంటే మరీ ఇష్టం. ఆర్‌కే నారాయణ్‌, రస్కిన్‌ బాండ్‌ పుస్తకాలు చదివితే, ఆ అక్షరాల్లోకి, ఆ కథల్లోకి మనమూ వెళ్లిపోయినట్టు అనిపిస్తుంది. కథ రాసే ప్రయత్నం మాత్రం చేయలేదు. అంత ప్రతిభ నాలో లేదనిపిస్తుంది.
‘అలా మొదలైంది’కి ముందే సినిమాలు వదిలేద్దాం అనిపించింది. ఎందుకంటే అప్పటికి తొలి ఛాన్స్‌ కోసం ఆరేళ్లు ఎదురుచూశా. నా స్నేహితులంతా స్థిరపడిపోయారు. ఎక్కడికైనా పార్టీకి వెళ్తే.. వాళ్ల జేబుల్లోంచి డబ్బులు తీసేవాళ్లు. ‘ఇదేంటి ఇప్పటికీ మన డబ్బులు మనం సంపాదించుకోలేమా? సినిమాల్లోకి వచ్చి తప్పు చేశామా’ అనిపించేది. అయితే ఆ ఫీలింగ్‌ ఎక్కువ సేపు ఉండేది కాదు. ఎవరైనా ఫోన్‌ చేసి ‘నీ దగ్గర మంచి కథ ఉందా’ అని అడిగితే.. మళ్లీ కొత్త ఉత్సాహం వచ్చేసేది.
* డబ్బుని ఎలా హ్యాండిల్‌ చేయాలో తెలీదు. అందుకే నేను నిర్మాణ రంగానికి దూరం. నిర్మాణం వేరు.. సృజనాత్మకత వేరు. ఒకటి ఆన్‌ అయితే మరొకటి ఆఫ్‌ అయిపోతుంది.
* వంట చేయడం బాగా వచ్చు. కోడికూర బాగా వండుతా.
* నేను మంచి స్విమ్మర్‌ని. క్రికెట్‌తో పాటు బ్యాడ్మింటన్‌ అంటే చాలా ఇష్టం.
- మహమ్మద్‌ అన్వర్‌, ఫొటో: జయకృష్ణ