DIRECTORS

Director G.Asok

fb94d501-61d5-4eb4-944d-e5dd591b368c

Director Ravibabu

b4a64c75_12-crop--9d8267

Director Tarun bhasakar

IMG_0362 IMG_0363

Director Vallabhaneni Ramji (Evaru film)

b4730e5d_07-crop--809f93

Director sujit

6a947878-cc79-4a47-9e2e-d14d63a2a503

Director Naga Aswin


తొలి సంపాదన నాలుగువేలు
నాగ అశ్‌‘విన్‌’

క్యాజువల్‌ నైట్‌ ప్యాంటు…పాత టీషర్ట్‌… పెరిగిన గడ్డం.. పెద్ద జుట్టు… ఓ బక్క పల్చని మనిషి ఇంట్లో బాబును ఎత్తుకొని అటూఇటూ తిరుగుతున్నాడు. ఆడిస్తున్నాడు. ఆయనేనా? అని అనుకుంటుండగానే  దగ్గరికొచ్చి సాదరంగా ఆహ్వానించాడు. ఆయనే జాతీయ తెలుగు ఉత్తమ చిత్రం ‘మహానటి’ దర్శకుడు నాగ అశ్విన్‌.
అబ్బా ఎంత నిరాడంబరత! అని ఆశ్చర్యపోయే లోపే… వంటింట్లోకి వెళ్లి ట్రేలో నాలుగు మంచినీళ్ల గ్లాసులు పెట్టుకొని తీసుకొచ్చి అందించాడు… ఎంత ఒద్దిక!
‘ఏమీ లేని విస్తరి ఎగిరెగిరి పడుతుంది.. అన్నీ ఉన్న విస్తరి అణగిమణగి ఉంటుంది’ అని అమ్మమ్మలు చెప్పే సామెత గుర్తొచ్చింది.
‘మహానటి’తో సావిత్రిని నేటి తరం గుండెల్లోనూ కొలువుదీర్చి… కీర్తిసురేశ్‌కు దేశంలోనే ఉత్తమ నటిగా గుర్తింపు తెప్పించి… తెలుగు ప్రజలు గర్వించే మంచి సినిమా దర్శకుడు నాగ అశ్విన్‌తో ‘హాయ్‌’ అంటూ మాటలు కలిపితే.. బోలెడు విషయాలు చెప్పాడు.

జీవిత కథకు పురస్కారం
‘మహానటి’కి జాతీయ పురస్కారం వచ్చిందని ఒక జర్నలిస్ట్‌ మిత్రుడే తొలుత నాకు ఫోన్‌ చేశారు. తర్వాత టీవీ పెట్టి చూశాను. ఇది సావిత్రి గారికి ఇచ్చిన గౌరవం. ఆమె ఎంతో గొప్ప నటి… అయినా ఎందుకో ఎప్పుడూ జాతీయ పురస్కారం అందుకోలేదు. ఇప్పుడు ఆమె జీవిత కథకు వచ్చింది. చాలా సంతోషంగా ఉంది. ఈ చిత్రానికి సహకరించిన సావిత్రిగారి కుమార్తె చాముండేశ్వరి, కుమారుడు సతీష్‌లకు ముందుగా కృతజ్ఞతలు. తీయడానికి ముందుకొచ్చిన ప్రియాదత్‌, స్వప్నదత్‌లకు అభివందనాలు. ఈ సినిమా పూర్తిచేయడానికి సహకరించిన నటులు, సాంకేతిక నిపుణులు.. ఇలా ప్రతీ ఒక్కరికీ ధన్యవాదాలు.

సావిత్రిగారు ఎప్పుడూ నటించలేదు
చిన్నప్పటి నుంచి ఇంట్లో పాత సినిమాలు చూసేవాళ్లు. నేనూ వాటిని చూసేవాడ్ని. అలా సావిత్రిగారి హావభావాలు, ఆహార్యం నాకు ఎంతో నచ్చేవి. సావిత్రి గారు ఎప్పుడూ, ఎక్కడా నటించలేదు. సినిమాల్లోని పాత్రల్లోనూ ఆమె జీవించారు. జీవితంలోనూ తనకు ఇష్టమొచ్చినట్లే జీవించారు. మనసులో ఎలా ఉంటే అలాగే బయటికి నడుచుకునేవారు. అందుకే ఆమె నన్ను ఇన్‌స్పైర్‌ చేశారు. ఆమె కథ నేటి తరానికి చెప్పాలనిపించింది. ఆమె తాగి చనిపోయిందని, ఏవేవో ఆమె జీవితంలో జరిగాయని… రకరకాల కథలు ప్రచారంలో ఉండేవి. అలా కాదు.. ఆమెను గొప్పగా గుర్తుపెట్టుకోవాలని ఈ ప్రయత్నం చేశా. రెండేళ్లు కష్టపడ్డాం. ఈ చిత్రాన్ని సావిత్రిగారి గురించి తెలిసిన పెద్దలే కాక, యువత, ఇప్పటి పిల్లలు కూడా ఇష్టపడటం నాకు చాలా సంతోషాన్నిచ్చింది.

కీర్తి మొదట చేయనంది
ఈ కథకు మొదట ఎంతో మందిని మనసులో అనుకున్నాం. ప్రియా, స్వప్నలు… మేమనుకున్న వారి ఫొటో, సావిత్రిగారి ఫొటో పక్కపక్కన పెట్టి… చాలా మందికి వాట్సప్‌ గ్రూపుల్లో పంపారు. వారి అభిప్రాయాలు స్వీకరించారు.  కీర్తిసురేష్‌ను అనుకున్నాక.. ఆమె చేయలేను అని చెప్పింది. మిగతా సినిమాలు ఎప్పుడైనా చేయొచ్చు… ఇలాంటి అవకాశం మళ్లీ రాదని చెప్పి ఒప్పించాం. ఆమె కష్టానికి ప్రతిఫలం దక్కింది. దీపికపదుకొనే, ఆలియాభట్‌ వంటి వారు పోటీలో ఉన్నా… కీర్తి ఉత్తమ నటిగా ఎంపికవడం చాలా గొప్ప విషయం. అవార్డు ప్రకటించిన వెంటనే ఫోన్‌ చేసి అభినందించా.

స్కూల్‌ మేగజీన్‌ ఎడిటర్ని
హైదరాబాద్‌ పబ్లిక్‌ స్కూల్‌లో చదివేటప్పుడు స్కూల్‌ మేగజీన్‌ ఎడిటర్‌గా ఉండేవాడ్ని. కథనాలు, వ్యాసాలు రాసేవాడ్ని. అప్పుడు రానా నా క్లాస్‌మేట్‌. స్కూల్‌ ఆవరణలో ఎక్కువగా కొండరాళ్లు, చెట్లు  ఉండేవి. విరామంలో అలా బండరాళ్లలోకి వెళ్లిపోయి… బెల్‌ కొట్టగానే మళ్లీ వెనక్కి పరిగెత్తుకొచ్చే వాళ్లం. ఒకసారి అలా అక్కడి బండరాళ్లు పగలగొడుతుంటే చూశా. ఫొటోలు తీశా. ‘అసలు స్కూల్‌లో ఏం జరుగుతోంది? అడవి నాశనం చేస్తున్నదెవరు? అంటూ… ఓ పరిశోధన కథనం రాసి పత్రికలో ప్రచురించా. మా స్కూల్‌ మేగజీన్‌కి ఒక టీచర్‌ పర్యవేక్షకురాలిగా ఉండేవారు. ఆమెకు తెలియకుండా… ఈ పనిచేశాం. తర్వాత ప్రార్థన సమయంలో ప్రిన్స్‌పల్‌గారు ఆ టీచర్‌కి చీవాట్లు పెట్టారు. నాకూ చీవాట్లు పడ్డాయి.

ఇంజినీరింగ్‌, మెడిసిన్‌ నచ్చక
నాన్న జయరామ్‌రెడ్డి, అమ్మ జయంతి. ఇద్దరూ వైద్యులే. చిన్నప్పటి నుంచి నేను తక్కువే మాట్లాడతా. అయితే యాక్టివ్‌గా ఉంటా. ఎప్పుడూ ఏదో ఒకటి చేయాలని చూస్తుంటా. అమ్మా, పిన్నమ్మ అందరూ ఫస్ట్‌ ర్యాంకర్లే. నేను ఎప్పుడూ ఫస్ట్‌ వచ్చేవాడ్ని కాదు. ఈ విషయంలో అమ్మ బాధపడేది. ఫస్ట్‌ర్యాంకర్ని కాదు గానీ… టాప్‌ టెన్‌లో అయితే ఉండేవాడ్ని. ఏదో ఒక సబ్జెక్టులో మంచి మార్కులొచ్చేవి. నాకు ఇంజినీరింగ్‌, మెడిసిన్‌ లాంటి రెగ్యులర్‌ కోర్సులు చదవడం ఇష్టం లేదు. అందుకే ఇంటర్‌ అయ్యాక… ఎన్ని పోటీ పరీక్షలుంటే అన్నీ రాశా. మణిపాల్‌లో మల్టీమీడియా కోర్సులో సీటొచ్చింది. అక్కడికి వెళ్లిపోయా. అక్కడే నాకు వీడియో ఎడిటింగ్‌పై అవగాహన వచ్చింది. అమ్మానాన్నలు ఎప్పుడూ నామీద ఒత్తిడి చేయలేదు. నేను ఏది చేసినా ప్రోత్సహించారు. మొదట మీడియాలో స్థిరపడతాడేమో అనుకున్నారు. తర్వాత యాడ్స్‌… చివరికి ఇలా దర్శకుడ్ని అయ్యా.

సొంతంగా తీద్దామనుకున్నా
‘లైఫ్‌ఈజ్‌ బ్యూటిఫుల్‌’ తర్వాత… ఫ్రెండ్స్‌ంతా కలిసి ఒక బృందంగా ఏర్పడి పనిచేసేవాళ్లం. అప్పుడు ఒక యాడ్‌ తీశాను. ఏదో రాసుకొని కొంతమందికి వినిపించేవాడ్ని. ఇదే సమయంలో ఒక షార్ట్‌ ఫిల్మ్‌ తీశా. అది ఫిల్మ్‌ఫెస్టివల్‌కు వెళ్లింది. దీంతో ప్రియాంక, సప్నలకు నాపై నమ్మకం వచ్చింది. వాళ్లకే ఒక కథ వినిపించాను. అది చర్చల దశలో ఉన్నప్పుడే ‘ఎవడే సుబ్రమణ్యం’ రాసుకున్నా. తక్కువ బడ్జెట్‌లో సొంతంగా అయినా తీసి… నన్ను నేను నిరూపించుకోవాలని ఏర్పాట్లు చేసుకున్నా. ఈ కథ సప్నదత్‌ వాళ్లకు నచ్చింది. వాళ్లు నానీని తీసుకొచ్చి ఈ కథకు మరింత న్యాయం చేశారు. విజయ్‌ పాత్రకు ముందునుంచి తననే అనుకున్నా. తను నాకు లైఫ్‌ఈజ్‌ బ్యూటిఫుల్‌ నుంచి పరిచయం. విజయ్‌ మంచి నటుడు అవుతాడని అప్పుడే అనుకునేవాడ్ని.

మూడో చిత్రం వాళ్లతోనే..
వైజయంతీ మూవీస్‌, స్వప్న సినిమాస్‌లతో కలిసే మూడో చిత్రం చేయాలనుకుంటున్నా. ఇందులో మరో నిర్మాణ సంస్థ ఎవరైనా భాగస్వామ్యం అయ్యే అవకాశం ఉంది. ఎన్నో ఏళ్ల క్రితమే ఈ సబ్జెక్టుపై సినిమా తీయాలని అనుకుంటున్నాం. అన్నీ అనుకూలిస్తే… ఇదే చేపడతాం. కథ ఇంకా స్క్రిప్ట్‌ దశలోనే ఉంది. నటీనటులను ఎవరనేది అప్పుడే అనుకోవడం లేదు.

తొలి రెమ్యునరేషన్‌పై ఇంక్‌ పడింది
ఏవేవో రాసి తీయాలని ఆశపడేవాడ్ని. అది చూసి అమ్మనే నన్ను దర్శకులు శేఖర్‌కమ్ముల దగ్గరికి పంపారు. అప్పటికే ఆయన ‘గోదావరి’ సినిమా పనులతో బిజీగా ఉన్నారు. ‘నెక్ట్స్‌ ప్రాజెక్టుకు చేద్దాం’ అన్నారు. నేను మంచు మనోజ్‌ నటించిన ‘నేను మీకు తెలుసా?’ సినిమాకు అసిస్టెంట్‌ డైరెక్టర్‌గా పనిచేశాను. అప్పట్లో నాకు నాలుగువేలు రెమ్యునరేషన్‌ ఇచ్చారు. అదే నా తొలి సంపాదన. నాలుగు వెయ్యిరూపాయల నోట్లు. వాటిపై ఇంక్‌ పడింది. ఎక్కువ ఇంక్‌ పడ్డ నోట్‌ని అమ్మకిచ్చి దాచాను. మిగతా డబ్బు మామూలుగానే ఖర్చు పెట్టాను. తర్వాత లీడర్‌, లైఫ్‌ఈజ్‌ బ్యూటీఫుల్‌ చిత్రాలకు అసిస్టెంటుగా చేశాను. క్యాస్టుమ్స్‌ చూసుకునేవాడ్ని. ‘లీడర్‌’ ట్రైలర్‌ను కట్‌ చేశా. అది శేఖర్‌కమ్ములకు నచ్చి విడుదల చేశారు. సినిమాను ఎంత ఫ్రెండ్లీ వాతావరణంలో తీయొచ్చో ఆయన వద్దే నేర్చుకున్నా.

కూరగాయలు పండిస్తా
ఉప్పల్‌ దగ్గర చిన్న పొలం ఉంది. అక్కడికి వెళ్లి కూరగాయల సాగులో పనులు చేస్తా. పొలం దున్నడం, విత్తనాలు వంటి వాటిల్లో సాయపడతా. పొలంలో ఏదో నాకు తోచిన పనిచేస్తుంటా.

టైం అంతా మా అబ్బాయితోనే!
ఎవడే సుబ్రమణ్యం అయ్యాక… పెళ్లి చేసుకుంటే బాగుంటుందని అనుకున్నా. అప్పటికే రెండేళ్లుగా ప్రియాంకదత్‌తో స్నేహం ఉండేది. ఒకానొక సందర్భంలో సరే మనమే చేసుకుందామని నిర్ణయించున్నాం. ఇంట్లో ఒప్పుకొన్నారు. సంతోషంగా ఉన్నాం. మా బాబు రుషి. ఇప్పుడు సమయం మొత్తం వాడికే సరిపోతోంది. చూశారుగా ఎత్తుకొని తిప్పమని ఒకటే అల్లరి…(నవ్వు).

ఇష్టమైన వంట : ముద్దపప్పు అన్నం, పచ్చిపులుసు
బాగా చేసేవంట : బిర్యానీ
ఆరాధ్య దర్శకులు : కేవీ.రెడ్డి, సింగీతం శ్రీనివాసరావు, కె.విశ్వనాథ్‌
రచయిత : జంధ్యాల
ఇష్టమైన ప్రదేశం : కొండప్రాంతాలు
నచ్చిన నటుడు : వెంకటేశ్‌(చిన్నప్పుడు)…
నచ్చిన నటి : ఐశ్వర్యారాయ్‌
మెచ్చే ఆట : టెన్నిస్‌
పుస్తకం : స్కూల్‌ రోజుల్లో ‘కర్పూర దీప యాత్ర’(నాన్‌ డీటెయిల్డ్‌) బాగా ఆకట్టుకుంది. ఆ పుస్తకమిప్పుడు దొరకడం లేదు.
సామాజిక సేవ : సామాజిక సేవ చేయడం గొప్ప కాదు. మన బాధ్యత. నీటి పొదుపు, కాలుష్య నియంత్రణ, నదుల సంరక్షణలాంటివి ప్రతి ఒక్కరూ చేయాలి.
విమర్శలు బాధ పెట్టలేదు‘మహానటి’ చిత్రంపై వచ్చిన విమర్శలు నన్ను ఏమీ బాధ పెట్టలేదు. మంచి హిట్‌ ముందు అవన్నీ చిన్నవిగా కన్పించాయి. స్క్రీన్‌ప్లే కోసం కొన్ని మార్పులు చేశాం.  ఆమె జీవితంలో ముఖ్యమైన ఇంకా కొంతమంది గురించి ఈ సినిమాలో ప్రస్తావించలేకపోయాం. స్క్రిప్ట్‌లో రాసుకున్నాం గానీ… చిత్రీకరించలేకపోయాం. కొన్ని సన్నివేశాలు తీసీ ఫైనల్‌ కాపీలో ఉంచలేకపోయాం. సావిత్రి గారి జీవితం మొత్తం చేయాలంటే మూడు గంటల సినిమా సరిపోదు. సీరీస్‌ చేయాల్సి ఉంటుంది. మాకు వీలైనంత వరకూ ఆమె గౌరవానికి ఎలాంటి ఇబ్బందీ లేకుండా తీయగలిగాం.
- అయితరాజు రంగారావు, ఈనాడు, హైదరాబాద్‌
రాళ్లపల్లి రాజావలి, ఫొటోలు : రాజమౌళి

Director Swaroop-Hero Naveen Polisetti (Agent Sai sreenivas Atreya)


ఇద్దరికీ సినిమా పిచ్చే

కలుద్దామా…? అంటే..! వెంటనే బంజారాహిల్స్‌లోని ఓ కాఫీ షాప్‌ లొకేషన్‌ షేర్‌ చేశాడు ఏజెంట్‌ సాయి శ్రీనివాస ఆత్రేయ దర్శకుడు స్వరూప్‌ ఆర్‌ఎస్‌జే. ఆ కాఫీ షాప్‌ దగ్గరికి దర్శకుడితో పాటు హీరో నవీన్‌ పోలిశెట్టి వచ్చాడు. ఇద్దరూ బిజీ ట్రాఫిక్‌లో రోడ్డు పక్కన చెట్టుకింద నిల్చొని మాట్లాడుకుంటున్నారు. విచిత్రమేంటంటే.. వాళ్లు కలవాలనుకున్న కాఫీ షాప్‌ను అక్కడ నుంచి తీసేశారు. ఇంతకీ ఈ ప్రస్తావన ఎందుకంటే.. ఏజెంట్‌…. సినిమాకు కథ, స్క్రీన్‌ప్లేను ఇలా హైదరాబాద్‌లోని కాఫీ షాపుల్లోనే రాసుకున్నారు వీరిద్దరూ. అందుకే వీళ్లకీ కాఫీషాపులకూ ఇంత అనుబంధం. ‘ఏజెంట్‌…’ చిత్రంతో అందరి దృష్టి తనపై నిలుపుకొన్న దర్శకుడు స్వరూప్‌, తన నటనతో ఎందరి ప్రశంసలో అందుకుంటున్న హీరో నవీన్‌… ‘హాయ్‌’తో మాట్లాడారు.

వేర్వేరు దేశాల్లో ఉంటున్న మీరిద్దరూ ఇంతకీ ఎలా కలిశారు?
స్వరూప్‌ : నేను అమెరికాలో సాఫ్ట్‌వేర్‌ ఉద్యోగం చేసేవాడ్ని. సినిమాలంటే బాగా పిచ్చి. అది పెరిగి ఉద్యోగం వదులుకొనే స్థాయికి నన్ను తీసుకెళ్లింది. ఎలాగైనా సినిమా తీయాలని ఈ కథ రాసుకున్నా. అప్పటికే నవీన్‌ యూట్యూబ్‌లో స్టార్‌. ఫేస్‌బుక్‌ ద్వారా నవీన్‌కు మెసేజ్‌ పెట్టా. దాదాపు రెండు నెలల తర్వాత రిప్లై వచ్చింది. స్టోరీని క్లుప్తంగా పంపమన్నాడు. ఒక కోడ్‌ లాంగ్వేజ్‌లో మెసేజ్‌ పెట్టాడు. ఆ కోడ్‌ భాష అర్థమేంటంటే… ‘రేపు 10 గంటలకు కాల్‌ చేస్తా’ అని. చెప్పినట్లే కాల్‌ చేసి మాట్లాడాడు. కథ చర్చలు అలా మొదలయ్యాయి. తర్వాత నేను జాబ్‌కు రిజైన్‌చేసి హైదరాబాద్‌కు వచ్చేశాను.

నవీన్‌ : నాకు చిన్నప్పటి నుంచి నటనంటే చాలా ఇష్టం. ఎన్‌ఐటీ భోపాల్‌లో చదువుకునేటప్పుడు నాటకాల్లో నటించాను. లండన్‌లో ఒక సంవత్సరం పాటు సాఫ్ట్‌వేర్‌ ఉద్యోగం చేశా. నేను ఇలా ఉద్యోగం చేసుకుంటూ కూర్చొంటే… హీరో ఎలా కాగలను? అని ఆలోచించి, రిజైన్‌ చేసి ఇక్కడికొచ్చాను. ముంబయిలో ఏఐబీ అనే యూట్యూబ్‌ ఛానల్‌లో చాలా స్కిట్‌లలో నటించాను. కొన్ని స్కిట్‌లు రాశాను. బెంగళూరు, ముంబయి నగరాల్లో నాటకాలు వేశాను. లైఫ్‌ఈజ్‌ బ్యూటిఫుల్‌, ఒన్‌-నేనొక్కడినే చిత్రాల్లో చిన్న పాత్రలు చేశాను. ఇలా ప్రయాణం సాగుతుండగా… స్వరూప్‌ నుంచి మెసేజ్‌ వచ్చింది. రెండు నెలలపాటు నేను  సమాధానం ఇవ్వకపోవడానికి కారణం… నేను  షూటింగ్‌లతో బిజీగా ఉండటమే. తర్వాత కథ నచ్చి ఇక్కడికే వచ్చేశాను.

ఇంతకీ మీ ఇద్దరివీ తెలుగు రాష్ట్రాలేనా..?
స్వరూప్‌ : నెల్లూరులో పుట్టిపెరిగా. ఆ తర్వాత తిరుపతికి షిఫ్టయ్యాం. ఇంజినీరింగ్‌ చేశాక హైదరాబాద్‌, బెంగళూరుల్లో సాఫ్ట్‌వేర్‌ ఉద్యోగాలు చేశాక అమెరికా వెళ్లా. నాకు పెళ్లయ్యింది. ఓ కూతురు. ‘జగదేకవీరుడు అతిలోకసుందరి  నేను చూసిన తొలిచిత్రం. సినిమా పిచ్చి మొదలైంది చిరంజీవి వల్లనే.

నవీన్‌ : హైదరాబాద్‌లో పుట్టిపెరిగాను. నాన్న ఉగ్యోగరీత్యా దేశంలో చాలా ప్రదేశాల్లో ఉండాల్సి వచ్చింది. ప్రస్తుతం మీదే ఊరూ అంటే…నెల్లూరు అని చెబుతున్నా(నవ్వులు).

సినిమాల్లోకి వెళ్తామంటే ఇంట్లో వాళ్లు ఏమన్నారు?
స్వరూప్‌ : అమ్మానాన్న వద్దన్నారు. సినిమాలు మనకు పడవన్నారు. నా భార్య మీనాక్షి ప్రోత్సహించింది. నేను సినిమా తీస్తానో లేదో అని నాకే నమ్మకం లేనప్పుడు… నా భార్య నన్ను నమ్మింది. మా చెల్లి కూడా నన్ను ఎంతో ఎంకరేజ్‌ చేసింది. ఏజెంట్‌…. చిత్రం చూశాక.. మీనాక్షి ఆనందభాష్పాలు రాల్చింది.

నవీన్‌ : ఇంటర్లోనే నాకు నటనంటే ఇష్టమని ఇంట్లో చెప్పాను. ‘సరే..రా… ముందు ఇంజినీరింగ్‌ పూర్తిచెయ్యి తర్వాత నీ ఇష్టమన్నారు’ నాన్న. అది పూర్తయ్యాక… ‘ఒక్క సంవత్సరం ఉద్యోగం చేయి తర్వాత నీ ఇష్టమ’న్నారు. అలా ఉద్యోగం చేయడం మొదలుపెట్టాను. కానీ నా మనసు నటన మీదే ఉండేది. లండన్‌ నుంచి వచ్చి వర్క్‌ ఫ్రం హోం అని నాన్నకు చాలా రోజులు అబద్ధం చెప్పాను. తర్వాత నా ప్యాషన్‌ చూసి ఆయన ఏమీ అనలేకపోయారు.

కథ రాసుకోవటానికి హైదరాబాద్‌లో మీరు పడ్డ పాట్లు ఏంటి?
స్వరూప్‌ : స్క్రిప్టు రాసుకున్నాకే నిర్మాతల దగ్గరికి వెళ్దామనుకున్నాం. ఇంట్లో రాయటం కుదరదు. దీంతో మేం కాఫీ షాప్స్‌ని ఇంటిగా మార్చుకున్నాం. జస్ట్‌.. గూగుల్‌లో తక్కువ రేటింగ్‌ ఉండే షాపులు ఎంపిక చేసుకున్నాం. ఏదో ఒక కాఫీ షాపుకెళ్లి ఓ కాఫీ ఆర్డరిచ్చి అక్కడే రోజంతా తిష్టవేసేవాళ్లం. హైదరాబాద్‌లోని సగం కాఫీషాపుల్లో వారికి మా సినిమా కథ తెలుసు.

నవీన్‌ : ఒక్కకాఫీ ఆర్డరు ఇస్తే.. వైఫై, ఏసీ ఉచితం. మేం పెద్ద కాఫీ షాపులకెళ్తే.. డబ్బు వృథా. పైగా ప్రతీ ఐదు నిమిషాలకు ‘ఆర్డర్‌ సర్‌’ అంటూ నవ్వుతూ అడుగుతారు. మాకంత సీన్‌లేదు. ఎవరూ రాని దుకాణాల్లో మేముంటే.. మమ్మల్ని చూసి వేరే ఎవరైనా వస్తారనేది వాళ్ల ఆశ. అలా వాళ్లకి మేం మార్కెటింగ్‌ చేసేవాళ్లం (నవ్వులు).

సీన్‌ బాలేదనిపిస్తే మళ్లీ మళ్లీ చేసేవాళ్లం. షూటింగ్‌లో రెండో రోజు అసలు నేను డైరెక్షన్‌ చేస్తానా? అని భయమేసింది. సెట్‌లో 80 మంది జనాలు. లొకేషన్‌ టైం అయిపోతోంది. మా ప్రొడ్యూసర్‌ పిలిచి ‘ఇలాగే ఉంటుంది. భయపడకు’ అన్నారు. అది కొండంత ధైర్యమిచ్చింది.ముంబైకి వెళ్లిన తర్వాత నా కష్టాలు దేవుడికెరుక. నాటకాలేస్తుంటే డబ్బులు వచ్చేవి కావు. ఒక్కోసారి మూడుపూట్ల భోజనం వద్దనుకొని మధ్యాహ్నం ఆలస్యంగా నిద్రలేచేవాడ్ని. పగలు ఆడిషన్స్‌కి వెళ్లి.. సాయంత్రం రెస్టారెంట్లకు బ్రౌన్‌రైస్‌ సరఫరా చేస్తుండేవాడ్ని.
రాళ్లపల్లి రాజావలి, ఫొటో : రాజమౌళి

 

Director Raj (Mallesam film)

అందుకే ‘మల్లేశం’ నచ్చాడు

చింతకింది మల్లేశం.. ఆసుయంత్రం రూపకర్త. అయితే ఏంటి? భారత ప్రభుత్వం ఆయనను పద్మశ్రీతో సత్కరించింది. అందుకే సినిమా తీసేయాలా? ఓ పల్లెటూరి మనిషి జీవితంలో సినిమా తీసేంత ఏముంటుంది? అని ఆలోచించలేదు దర్శకుడు రాజ్‌. మల్లేశం బతుకు పోరాటంలోని స్ఫూర్తిని చూశాడతను. మల్లేశం అనుభవించిన కష్టాలను చూశాడతను. ప్రతి మనిషి జీవితంలోనూ ఉండే ఎమోషన్స్‌ను పసిగట్టాడతను. అందుకే ఓ సామాన్యుడిని ‘హీరో’గా చేస్తూ ‘మల్లేశం’ సినిమా తీశాడు. ఆ చిత్రం ఈనెల 21న విడుదల కానుంది. ఈ సినిమా ప్రయాణంలోని అనుభవాలను పంచుకున్నాడిలా…

చింతకింది మల్లేశం జీవితాన్ని అమెరికాలో ఉన్న మీరు ఎందుకు తెరకెక్కించాలనుకున్నారు?
రాజ్‌ : అమెరికాలో సాఫ్ట్‌వేర్‌ ఉద్యోగం చేస్తున్న నాకు ఓ రోజు వాట్సప్‌లో ఓ లింక్‌ వచ్చింది. అది నా స్నేహితుడు పంపాడు. ఆ యూట్యూబ్‌ వీడియో చింతకింది మల్లేశం టెడ్‌ఎక్స్‌వీడియో. ఆరోజంతా  వెంటాడింది మల్లేశం జీవిత కథ! దీంతో ఆయన కథను రాయటం మొదలెట్టా (అప్పటికే 11 ఏళ్లక్రితం ఓ తమిళ సినిమాకు స్క్రీన్‌ప్లే రాసి నిర్మాతగా మారి చేతులు కాల్చుకున్నా. మూడుకోట్ల రూపాయలు పోయి బాధలు, కష్టాలు వచ్చాయి. దీంతో అమెరికావెళ్లి ఉద్యోగం చేసుకుంటున్నా). మల్లేశం జీవితంలో ఎన్నో సంఘటనలు మనసును కదిలించేవి ఉన్నాయి కాబట్టి సినిమా చేయాలని నిర్ణయించుకున్నా. మార్కెట్లో వర్క్‌అవుట్‌ కాదని స్నేహితులు చెప్పారు. ఎవరెన్ని చెప్పినా.. నా మనసుకు ఆ సినిమా చేయాలనే అన్పించింది. దీంతో వెంటనే నా స్నేహితుడ్ని మల్లేశం ఇంటికి పంపించి విషయం చెప్పమన్నా.

‘మల్లేశం’ ఎందుకు మీకు అంతగా నచ్చాడు?
రాజ్‌ : ఆరోతరగతిలోనే బడి మానేసిన మల్లేశం.. ఏడేళ్లపాటు కొన్ని వందల సార్లు ఫెయిలయ్యాడు. అయినా వెనక్కితగ్గలేదు. పట్టువదలని విక్రమార్కుడిలా పోరాటం చేశాడు. చివరికి ఆసుయంత్రం కనిపెట్టాడు. అమ్మకష్టాలు చూసి.. ఆ కష్టాల్ని అమ్మకే కాదు మరే అమ్మకూ రాకూడదనే ఆలోచనతో ఈ పనిచేశాడాయన. పద్మశ్రీ అయ్యాడు. పట్టింది వదలని ఆ తత్వమే నాకు బాగా నచ్చింది. ఎందుకంటే నా జీవితమూ అంతే. సినిమా తీయాలని కోలీవుడ్‌కి వెళ్లా. తీశా. ఫెయిలయ్యా. అయినా మళ్లీ కథలు రాసుకుంటున్నా. ఎన్ని కష్టాలొచ్చినా దర్శకుడిగా పనిచేయాలనే ఆశయం, స్ఫూర్తి మల్లేశం జీవితం నుంచే పొందా.

మీరు సినీ ప్రయాణం ఎలా మొదలెట్టారు?
రాజ్‌ : మాది కరీంనగర్‌. నేను పుట్టి పెరిగింది రామగుండంలోని ఎఫ్‌సీఐలో. మా నాన్న అకౌంట్‌ ఆఫీసర్‌. అమ్మ గృహిణి. అక్కడే ఇంటర్‌వరకూ చదివా. ‘ఓయూ’లో ఇంజినీరింగ్‌ చేశా. ఆర్వాత సత్యం సంస్థలో సాఫ్ట్‌వేర్‌ ఉద్యోగం చేశా. 1998లో అమెరికా వెళ్లా. నేను అమెరికాకి వెళ్లినపుడు అక్కడ షార్ట్‌ఫిల్మ్స్‌ కల్చర్‌ ఉండేది. మేకింగ్‌ గురించి ఏమీ తెలియని వాళ్లు అసిస్టెంట్‌గా పనిచేసేవారు. నేను బ్యాచిలర్‌ని కాబట్టి ఆ పనే చేశా. ఆ తర్వాత పెళ్లికావటంతో షార్ట్‌ఫిల్మ్స్‌ గురించి అసలే ఆలోచించలేదు. చిన్న కథలు రాస్తూ ఉండేవాణ్ణి.

మీరేమో అమెరికా… సినిమా కోసం తెలంగాణ గ్రామీణ నాడి ఎలా పట్టారు?
రాజ్‌ : స్క్రీన్‌ప్లేపై నమ్మకమున్నా డైలాగ్స్‌ మంచివి రాసుకోలేదు. అలాంటి సమయంలో రచయిత పెద్దింటి అశోక్‌కుమార్‌ను కలిశా. తర్వాత ఈ కథ మంచి స్థాయికి వెళ్లింది. నేను పుట్టిపెరిగింది తెలంగాణలో అయినా పల్లెజీవితం అనుభవించలేదు. అందుకే ఓ ఆలోచనకి వచ్చా. ప్రీప్రొడక్షన్‌ అంతా హైదరాబాద్‌లో కాకుండా ఓ మూరుమూల ఊర్లో చేయాలనుకున్నా. అలా నటులు, టెక్నీషియన్లంతా కలిపి నలభైమందిమి.. నాలుగైదు నెలలపాటు పోచంపల్లి పక్కన ఉండే రేవణపల్లిలో ఉన్నాం. అక్కడ మగ్గంమీద బతికే జీవితాల్ని దగ్గరగా చూశాం. ఆర్ట్‌డైరెక్టర్‌గా లక్ష్మణ్‌ ఏలేగారిని ఎంచుకున్నా. మగ్గం దాంతో ముడిపడిన జీవితాలు ఆయనకు తెలుసు, తెలంగాణ చరిత్ర, అనుభవం ఆయనుకుంది. సింక్‌సౌండ్‌ కోసం బాలీవుడ్‌లో ‘తితీ‘ అనే ఇంటర్నేషనల్‌ అవార్డ్‌ ఫిల్మ్‌కి పనిచేసిన నితిన్‌ లుకోజ్‌ను తీసుకున్నా. ఈ టెక్నిక్‌కే ఇరవై ఐదు లక్షలు ఖర్చుపెట్టా. కెమెరామెన్‌ బాలు, ఎడిటర్‌ రఘు.. ఇలా తెలంగాణ వ్యక్తులు కావటంతో అందరూ ప్రీప్రొడక్షన్‌లోనే సాయం చేసేవారు. చిన్న సినిమా కావటం వల్ల ఆర్టిస్టుల డేట్స్‌ అడ్జస్ట్‌ కాక షూటింగ్‌కి ఐదు నెలలు పట్టింది. మల్లేశం పాత్రలో నటించిన దర్శి, అమ్మపాత్రలో నటించిన ఝాన్సీ, మల్లేశం భార్యపాత్రలో నటించిన అనన్య చేసిన హోమ్‌ వర్క్‌ అద్భుతం. ఈ సినిమాతో ఎన్నో విషయాలు నేర్చుకున్నా.

- రాళ్లపల్లి రాజావలి

 

Director Nandinireddy


ఎందుకలా చూస్తున్నారో అర్థమయ్యేది కాదు
అమ్మాయిలంతా తొక్కుడు బిళ్ల ఆడుకుంటుంటే.. తను మాత్రం అబ్బాయిలతో పోటీపడి మరీ క్రికెట్‌ ఆడి ‘పెంకిపిల్ల’ అనిపించుకుంది. మగాళ్లు ఆధిపత్యం చలాయించే చిత్రసీమలో అడుగుపెట్టే ధైర్యం బహుశా ఆ పెంకితనమే ఇచ్చుంటుంది. ప్యాంటూ, షర్టు, ఉంగరాల జుట్టూ వాలకం చూస్తే ‘మగరాయుడే’. కాకపోతే… లోలోపల ‘అమ్మాయితనం’ అలానే ఉంది. అందుకే సున్నితమైన కథల్ని వెండి తెరపై హృద్యంగా చూపిస్తుంది. తొలి సినిమాకే దర్శకురాలిగా నంది అవార్డు అందుకుని.. ‘యాక్షన్‌’ చెప్పగలిగే దమ్ము అమ్మాయిలకూ ఉందని నిరూపించింది… నందినిరెడ్డి. ప్రస్తుతం సమంతని ‘ఓ బేబీ’గా మార్చేసింది. ఈ సందర్భంగా నందినిరెడ్డిని పలకరిస్తే.. తన బాల్యం, బలం, బలగం.. అన్నింటి గురించీ ఇలా చెప్పుకొచ్చింది.

కొరియన్‌ చిత్రం ‘మిస్‌ గ్రానీ’ని ‘ఓ బేబీ’గా తీశారు. ఆ కథని తెలుగులో చెప్పాలని ఎందుకు అనిపించింది?
అయిదేళ్ల క్రితం ఆ సినిమా వచ్చింది. ఎప్పుడూ ఎవరూ చెప్పని కథ కాదు. చెప్పిన విధానం నాకు కొత్తగా అనిపించింది. చైనా, జపాన్‌, మలేసియా, ఫిలిప్పీన్స్‌.. ఇలా చాలా భాషల్లో ఈ కథని రీమేక్‌ చేశారు. అన్నిచోట్లా బాగా ఆడింది. తల్లిదండ్రులు, పిల్లల మధ్య ఉండాల్సిన బంధాన్ని చాలా అందంగా చూపించారు. ఈ కథని తెలుగువాళ్లకు చెప్పాలి అనిపించింది. అందుకే ‘ఓ బేబీ’గా తీసుకొస్తున్నాం. ఈ కథ చాలా భాషల్లో వచ్చినా నేను ‘మిస్‌ గ్రానీ’ని మాత్రమే చూశా. అదీ ఒక్కసారే. ఎందుకంటే… నేను తీసేది తెలుగు సినిమా. ఇక్కడి భావోద్వేగాలు వేరు. సినిమాని ప్రేక్షకుడు చూసే విధానం వేరు. 40 శాతం మార్పులూ చేర్పులూ చేసి, ఓ అచ్చమైన తెలుగు సినిమాలా ఆవిష్కరించాను.

70 ఏళ్ల బామ్మ 24ఏళ్ల పడుచు పిల్లగా మారిపోవడం ‘ఓ బేబీ’ కథ. మరి మీకా అవకాశం వస్తే ఏ వయసులోకి వెళ్లిపోవాలనుకుంటారు?
నాకింకా 70 ఏళ్లు రాలేదు కదా? (నవ్వుతూ). నిజంగా ఆ అవకాశం వస్తే నా బాల్యంలోకి వెళ్లిపోతా. ఎందుకంటే స్కూల్‌, కాలేజ్‌ లైఫ్‌ బాగా ఎంజాయ్‌ చేశాను. ఆటలు, స్నేహితులు, అమ్మమ్మ, తాత, తమ్ముడూ ఇలా సరదాగా సాగిపోయింది. దీపావళి వస్తే టపాకాయలు విపరీతంగా కాల్చేదాన్ని. సంక్రాంతికి గాలిపటాలు ఎగరేసేదాన్ని. క్రికెట్‌ బ్యాటు పట్టుకుంటే.. ఇక సందడే సందడి. నా బాల్య స్నేహితులు ఇప్పటికీ నాతోనే ఉన్నారు. స్కూల్లో నాటకాలు వేసేవాళ్లం. వక్తృత్వ పోటీల్లో పాల్గొనేదాన్ని. బోలెడన్ని సినిమాలు చూసేదాన్ని. వర్షం పడుతుంటే బైక్‌ మీద తడుచుకుంటూ షికారుకి వెళ్లేవాళ్లం. కాలేజీ గోడలు దూకి సంతోష్‌, స్వప్న థియేటర్లలో సినిమాలు చూశాం. ఒక్కటేంటి? నేను చేసిన అల్లరి అంతా ఇంతా కాదు. ఆ రోజులన్నీ మళ్లీ రావాలనుకుంటాను.

పదకొండుమంది అబ్బాయిలు ఆడే క్రికెట్‌ ఆటలో.. అమ్మాయిగా మీకెలా చోటు దక్కింది?
మా ఇంటి పక్కనే క్రికెట్‌ ఆడుకునేవాళ్లు. రోజూ గోడ పక్కన నిలబడి చూస్తూ ఉండేదాన్ని. ఓరోజు ఓ టీమ్‌లో 10మందే వచ్చారు. మరో ప్లేయర్‌ కోసం వాళ్లు ఎదురుచూస్తున్నారు. ఇదే అవకాశం అనుకుని ‘నేనూ ఆడనా’ అని అడిగాను. వాళ్ల అవసరం కొద్దీ నన్ను టీమ్‌లోకి తీసుకున్నారు. బ్యాట్స్‌మెన్‌ కొట్టిన బంతి ఎలా ఆపాలో అర్థమయ్యేది కాదు. అందుకే నా గౌన్‌ అడ్డం పెట్టి ఆపేసేదాన్ని. ‘అదేంటి? అలా ఆపకూడదు’ అని గొడవ పెట్టుకుంటే.. ‘బంతిని ఆపానా? లేదా? ఎలా ఆపితే నీకేంటి?’ అని నేనూ గొడవ పెట్టుకునేదాన్ని. అలా నేను బెస్ట్‌ ఫీల్డర్‌ అయిపోయాను. అప్పటి నుంచీ ‘నందిని మాకే కావాలి’ అని రెండు జట్లూ కొట్టుకునేవి. అప్పటి నుంచి క్రికెట్‌ బాగా నచ్చేసింది. స్కూల్‌, కాలేజీ ప్రతీ చోట క్రికెట్‌ ఆడేదాన్ని. కోటీ ఉమెన్స్‌ కాలేజీలో డిగ్రీ చదవడానికి కారణం కూడా ఆ కాలేజీకి పెద్ద క్రికెట్‌ గ్రౌండ్‌ ఉండడమే.

దిల్లీ జేఎన్‌యూలో పీజీ చేశారు కదా. ఆ రోజులు ఎలా గడిచాయి?
నా జీవితంలో విలువైన రోజులవి. అప్పటి వరకూ ఇల్లు, స్కూలు, ఫ్రెండ్సూ ఇదే ప్రపంచం అనుకునేదాన్ని. అక్కడకు వెళ్లాక మరో ప్రపంచం ఉంటుందని అర్థమైంది. పొలిటికల్‌ సైన్స్‌లో పీజీ చేశాను. క్యాంటీన్‌లో పెద్ద పెద్ద చర్చలు జరిగేవి. బడా రాజకీయ నాయకులంతా వచ్చేవారు. సామాజిక, రాజకీయ విషయాల్లో చాలా అవగాహన వచ్చింది. అప్పట్లో సివిల్స్‌ రాయాలని గట్టి కోరిక. అయితే నాలా ఉండేవాళ్లు సివిల్స్‌కి పనికిరారు అనిపించింది. యాడ్‌ ఏజెన్సీ పెట్టుకుందాం అనుకున్నాను. చివరికి గుణ్ణం గంగరాజుగారు పరిచయమయ్యారు. ఆయన దగ్గర ‘లిటిల్‌ సోల్జర్స్‌’కి సహాయ దర్శకురాలిగా పనిచేశా. అప్పటి నుంచీ జర్నీ మొదలైంది.

లైంగిక వేధింపుల కమిటీలో కీలక పాత్ర పోషిస్తున్నారు కదా? ఆ కమిటీ పనులు ఎంత వరకూ వచ్చాయి?
ఇప్పుడే ఓ విత్తనం వేశాం. మొలకెత్తడానికి సమయం పడుతుంది. అమ్మాయిలు తమ సమస్యని ధైర్యంగా చెప్పుకొనే వాతావరణం కల్పించాలి. తప్పు చేస్తే ఎలాంటి శిక్షలు వేయొచ్చు? న్యాయపరంగా ఉన్న సమస్యలేంటి? వీటిపై మేం చర్చలు జరుపుతున్నాం. దేశంలో ఏ పరిశ్రమా వేయని అడుగు ఇది. కచ్చితంగా మంచి ఫలితాలుంటాయి.

సహాయ దర్శకురాలిగా చేసేటప్పుడు ఎలా ఉండేది?
అవును. ‘లిటిల్‌ సోల్జర్స్‌’ సెట్‌కి వచ్చినవాళ్లంతా నన్ను వింతగా చూసేవారు. నన్ను డాన్స్‌ అసిస్టెంటో, మేకప్‌ అసిస్టెంటో అనుకునేవారు. వాళ్లు అలా ఎందుకు చూస్తున్నారో నాకూ అర్థమయ్యేది కాదు. ఆ సినిమా పూర్తయ్యేసరికి ‘ఇండస్ట్రీలో అమ్మాయిలు తక్కువ. అందుకే నన్ను అలా చూస్తున్నార’న్న సంగతి తెలిసింది.

సినిమాలంటే ఇంట్లో ఒప్పుకొన్నారా?
మా కుటుంబంలో లాయర్లు, డాక్టర్లు ఎక్కువ. సినిమా నేపథ్యం అస్సలు లేదు. నా టైమింగ్స్‌ పూర్తిగా మారిపోయేవి. ఎప్పుడో అర్ధరాత్రి ఇంటికి వెళ్లేదాన్ని. తెల్లవారు జామున మళ్లీ బయటకు వచ్చేసేదాన్ని. దాంతో ఇంట్లోవాళు,్ల చుట్టాలు మా అమ్మని తిట్టేవారు. కానీ నా ప్యాషన్‌ని అమ్మ అర్థం చేసుకుంది.

ప్యాంటూ, షర్టూ అలవాటు ఎప్పటి నుంచీ?
కాలేజీ అయ్యాక ఏడెనిమిది ఏళ్ల వరకూ చీరలు కట్టేదాన్ని. అయితే.. వేగంగా నడవడం నాకు అలవాటు. చీర కడితే అడుగులు చిన్నగా వేయాల్సివచ్చేది. అందుకే ఈ ట్రెండ్‌కి మారా. ఇక జుత్తు అంటారా.? నాది ఉంగరాల జుత్తు. అమ్మ జడలు వేస్తున్నప్పుడు బాగా నొప్పి పుట్టేది. అందుకే ఓసారి అమ్మకు చెప్పకుండా జుత్తు కత్తిరించుకున్నా. ఆ తరవాత చివాట్లూ తిన్నా. ఇప్పుడు ఆ హెయిర్‌ స్టైలే కంటిన్యూ అవుతోంది.

పుస్తకాలంటే చాలా ఇష్టం. కథలు, నవలలూ అన్నీ చదువుతా.  ట్రావెలాగ్‌ కూడా ఇష్టం. కల్చర్‌కి సంబంధించిన పుస్తకాలంటే మరీ ఇష్టం. ఆర్‌కే నారాయణ్‌, రస్కిన్‌ బాండ్‌ పుస్తకాలు చదివితే, ఆ అక్షరాల్లోకి, ఆ కథల్లోకి మనమూ వెళ్లిపోయినట్టు అనిపిస్తుంది. కథ రాసే ప్రయత్నం మాత్రం చేయలేదు. అంత ప్రతిభ నాలో లేదనిపిస్తుంది.
‘అలా మొదలైంది’కి ముందే సినిమాలు వదిలేద్దాం అనిపించింది. ఎందుకంటే అప్పటికి తొలి ఛాన్స్‌ కోసం ఆరేళ్లు ఎదురుచూశా. నా స్నేహితులంతా స్థిరపడిపోయారు. ఎక్కడికైనా పార్టీకి వెళ్తే.. వాళ్ల జేబుల్లోంచి డబ్బులు తీసేవాళ్లు. ‘ఇదేంటి ఇప్పటికీ మన డబ్బులు మనం సంపాదించుకోలేమా? సినిమాల్లోకి వచ్చి తప్పు చేశామా’ అనిపించేది. అయితే ఆ ఫీలింగ్‌ ఎక్కువ సేపు ఉండేది కాదు. ఎవరైనా ఫోన్‌ చేసి ‘నీ దగ్గర మంచి కథ ఉందా’ అని అడిగితే.. మళ్లీ కొత్త ఉత్సాహం వచ్చేసేది.
* డబ్బుని ఎలా హ్యాండిల్‌ చేయాలో తెలీదు. అందుకే నేను నిర్మాణ రంగానికి దూరం. నిర్మాణం వేరు.. సృజనాత్మకత వేరు. ఒకటి ఆన్‌ అయితే మరొకటి ఆఫ్‌ అయిపోతుంది.
* వంట చేయడం బాగా వచ్చు. కోడికూర బాగా వండుతా.
* నేను మంచి స్విమ్మర్‌ని. క్రికెట్‌తో పాటు బ్యాడ్మింటన్‌ అంటే చాలా ఇష్టం.
- మహమ్మద్‌ అన్వర్‌, ఫొటో: జయకృష్ణ

 

director Gowtam Tinnanuri

నానీకి కథ నచ్చలేదు అనుకున్నా!

జెర్సీ… టాలీవుడ్‌ని మరో మెట్టెక్కించిన సినిమాగా ప్రేక్షకులతోపాటు సినీ వర్గాలూ ప్రశంసిస్తున్నాయి. ఆంధ్రా, నైజాం, సీడెడ్‌ ప్రాంతాలూ… ఏ, బీ, సీ సెంటర్లూ అన్న తేడా లేకుండా అంతటా కలెక్షన్లు కురిపిస్తున్న ‘జెర్సీ’ వెనక కీలకవ్యక్తి దర్శకుడు గౌతమ్‌ తిన్ననూరి. సుఖంగా ఉన్న సాఫ్ట్‌వేర్‌ ఉద్యోగం వదిలి సినిమాల కోసం వచ్చి ఎదుర్కొన్న కష్టాల్నీ,  జెర్సీ కోసంపడ్డ శ్రమనీ, తన విజయం వెనకున్న వ్యక్తుల్నీ గుర్తుచేసుకుంటున్నాడిలా…

మా సొంతూరు రాజమండ్రి. అక్కడే ఇంటర్మీడియెట్‌ వరకూ చదువుకున్నా. 2004లో గుడ్లవల్లేరులో ఇంజినీరింగ్‌ పూర్తిచేశాక దిల్లీ వెళ్లి ఎంబీఏ చేశా. తర్వాత బెంగళూరు యాక్సెంచర్‌లో ఐటీ కన్సల్టెంట్‌గా చేరా. చదువుకునే రోజుల్లో ‘మంచి ఉద్యోగం సంపాదిస్తే జీవితంలో అంతకంటే ఏం కావాలి’ అనుకునేవాణ్ని. కానీ ఉద్యోగంలో చేరిన కొన్నేళ్లకే ఇంకేదో కావాలీ, చెయ్యాలీ అనిపించింది. అప్పటికే బెంగళూరులో స్టార్టప్‌ల సందడి బాగా ఉండేది. కొద్దిమంది ఫ్రెండ్స్‌తో కలిసి ఆ ప్రయత్నమూ చేశాను. కానీ అవేవీ కార్యరూపం దాల్చలేదు. అప్పుడే హైదరాబాద్‌లో ఉంటున్న స్కూల్‌ ఫ్రెండ్‌ ఫోన్‌ చేసి సినీ హీరో అయ్యే ప్రయత్నాల్లో ఉన్నట్టు చెప్పాడు. అప్పుడు నాకో ఆలోచన వచ్చింది. ‘ఒక వెబ్‌సైట్‌ పెట్టి అందులో సినిమాల్లోకి రావాలనుకునేవాళ్లు ప్రొఫైల్స్‌ పెడితే, వాటిని దర్శకనిర్మాతలు చూసి ఆఫర్లు ఇచ్చేలా చేస్తే…’ అన్నాను. వాడూ సరే అన్నాడు. హైదరాబాద్‌లో ఉంటేనే ఇది సాధ్యమని, ఇక్కడకు వచ్చి డెలాయిట్‌లో చేరాను.

అనుకోకుండా సినిమాల్లోకి…
మా వెబ్‌సైట్‌కి అనుకున్న స్పందన రాలేదు. ఆ తర్వాత కూడా మా ఫ్రెండూ నేనూ సినిమాల గురించే మాట్లాడుకునేవాళ్లం. వాడికి కొన్ని కథల ఆలోచనలు ఉండేవి. స్కూల్‌ రోజుల నుంచీ చిన్న చిన్న కథలూ, కాన్సెప్ట్‌లు రాయడం నాకు అలవాటు. మావాడి ఆలోచనలకి నా అనుభవాన్ని జోడించి కథలు రాసేవాణ్ని. అలా రాసే క్రమంలో ఒక కథ పూర్తిస్థాయి సినిమా స్క్రిప్టుగా తయారైంది. దాన్ని నిర్మాణ సంస్థలకు అమ్మే ప్రయత్నం చేశాం. అప్పుడు ఒకాయనకి మా కథ నచ్చి ‘డబ్బు పెడతా, మీరే డైరెక్షన్‌ చెయ్యండి’ అన్నాడు. నా ఫ్రెండ్‌ దర్శకుడిగా, నేను అసిస్టెంట్‌ డైరెక్టర్‌గా సినిమా మొదలుపెట్టాం. ఫుల్‌టైమ్‌ పనిచేయాలని ఉద్యోగానికి రాజీనామా చేశాను. ఓ ఆరు నెలలు పూర్తిగా సినిమాకి కేటాయించాలనుకున్నాను. ఎప్పుడైనా షూటింగ్‌ చూడ్డం తప్పించి సినిమా తీసిన అనుభవం మాకు లేదు. అయినా కష్టపడి నెలరోజుల్లో షూటింగ్‌ పూర్తిచేశాం. మా ఫ్రెండ్‌ హైదరాబాద్‌లో సినిమా పనులు చూసుకుంటే, పోస్ట్‌ ప్రొడక్షన్‌ పనుల కోసం నేను చెన్నై వెళ్లాను. ఆ పనులు జరుగుతుండగానే నిర్మాత చేతులు ఎత్తేశాడు. ఆలోపు చెన్నైలో మా సినిమాకి పనిచేసిన టెక్నీషియన్స్‌ అందరూ నాకు ఫ్రెండ్స్‌ అయిపోయారు. వాళ్లతో పనిచేస్తున్నపుడే సినిమా తీయడం గురించి అవగాహన వచ్చింది. ఇష్టమూ పెరిగింది. అక్కడే వాళ్లకి అసిస్టెంట్‌గా ఉంటూ ఎడిటింగ్‌, సౌండ్‌ మిక్సింగ్‌… లాంటివి తెలుసుకున్నాను. 2011-12 మధ్య దాదాపు ఏడాదిన్నరపాటు అక్కడ పనిచేశా. 2012 చివర్లో మళ్లీ
హైదరాబాద్‌ వచ్చి సొంతంగా కథలు రాసేవాణ్ని. వాటిని ఎవరికైనా ఇద్దాం అని నిర్మాతల్ని సంప్రదించేవాణ్ని. కానీ సరైన స్పందన వచ్చేది కాదు. అప్పుడే డైరెక్షన్‌ వైపు వెళ్లాలనుకున్నాను.

హిట్‌ అంటే నమ్మలేదు!
కొంతమంది నిర్మాతల్ని కలిసి ‘మళ్లీరావా’ స్క్రిప్టుని వినిపించినా ఎవరూ ముందుకు రాలేదు. అప్పుడే రాహుల్‌ యాదవ్‌ సినీ నిర్మాణంలోకి అడుగుపెట్టే ప్రయత్నాలు చేస్తున్నాడు. ఎవరో స్టోరీ చెబుతామంటే, విని సరిగ్గా జడ్జ్‌ చేయడానికి ఒకరు తోడుంటే బావుణ్నని చూస్తున్నాడు. ఆ సమయంలో ఒక ఫ్రెండ్‌ నన్ను రాహుల్‌కి పరిచయం చేశాడు. ఇద్దరమూ వెళ్లి కథ విన్నాం. బయటకు వచ్చాక ‘కథ ఎలా ఉంది’ అని అడిగాడు. ‘నేను చెప్పలేను’ అన్నాను. ‘లేదు చెప్పాలి’ అని గుచ్చి గుచ్చి అడిగితే నచ్చలేదని చెప్పాను. దాంతో రాహుల్‌ అతడికి ‘నో’ చెప్పేశాడు. అది జరిగిన వారం తర్వాత ఫోన్‌చేసి ‘నీ దగ్గర కథ ఉందన్నావు అది నాకు చెబుతావా’ అన్నాడు. తనకు ‘మళ్లీరావా’ స్క్రిప్టు ఇస్తే, చదివి నచ్చిందన్నాడు. ‘నాకూ పరిశ్రమ కొత్త… నేను 30 శాతం బడ్జెట్‌ పెడతాను. మిగిలిన 70 శాతం పెట్టేవాళ్లు ఎవరైనా ఉంటారేమో చూద్దాం’ అన్నాడు. నేను ఒక్క షార్ట్‌ఫిల్మ్‌ కూడా తీయలేదు… అయినా నా మీద నమ్మకంతో కొంతైనా డబ్బు పెడుతున్నాడంటే ఎలా కాదనగలను… అందుకే ఆ ప్రతిపాదనకు ఓకే చెప్పాను. ఇద్దరం కలిసి పార్ట్నర్‌ కోసం ఎంత వెతికినా దొరకలేదు. రోజులు గడిచిపోతున్నాయి. రాహుల్‌ ఓరోజు వచ్చి ‘నేనే పూర్తి బడ్జెట్‌ పెడతాను’ అన్నాడు. నామీద సానుభూతితో అలా అంటున్నాడేమోనని ‘వద్దు ఇంకొన్నాళ్లు వేచి చూద్దాం’ అన్నాను. తను మాత్రం చేద్దాం అన్నాడు. అప్పుడు నాకో ఐడియా వచ్చింది. ‘ఒక అయిదు నిమిషాల డెమో వీడియో తీద్దాం. అది బాగా వస్తే ముందుకు వెళ్దాం. లేకపోతే వద్దు’ అని రాహుల్‌కి చెప్పాను. అతను ఓకే అన్నాడు. నా కథలో భాగమైన ఒక పాటని తీశాను. అది అందరికీ నచ్చింది.  దాంతో మా ప్రాజెక్టు పట్టాలెక్కింది. ఇద్దరు వ్యక్తుల మధ్య ప్రేమ టీనేజ్‌లో, ఇరవైల్లో, ఇంకాస్త పెద్దయ్యాకా ఎలా ఉంటుందనేది కథ. సుమంత్‌కి కథ చెబితే నచ్చిందన్నారు. డెమో వీడియోకి పాట రాసిన కేకే, సంగీతం అందించిన శ్రావణ్‌ భరద్వాజ్‌, కెమెరామేన్‌గా పనిచేసిన సతీష్‌ ముత్యాల వీళ్లనే సినిమాకీ తీసుకున్నాను. సినిమా పూర్తిచేసి బయ్యర్లకి చూపిస్తే బాగుందన్నారు కానీ కొనడానికి వెనకాడారు. రాహుల్‌ మరో సాహసం చేసి సొంతంగా రిలీజ్‌ చేశాడు. 2017 డిసెంబరు ఎనిమిదిన రిలీజ్‌ అయింది. ఆరోజు ఉదయం ప్రసాద్స్‌ ఐమ్యాక్స్‌లో సినిమా చూస్తున్నాను. ప్రేక్షకుల నుంచి స్పందన బాగుంది. కానీ అక్కడ ఉన్నవారిలో చాలామంది మా టీమ్‌లోవాళ్లూ, బంధువులూనూ. అందుకని ఇంటర్వెల్‌ తర్వాత ఆర్టీసీ క్రాస్‌రోడ్స్‌లోని దేవి థియేటర్‌కి వెళ్లాను. మార్నింగ్‌ షో స్టార్ట్‌ అయింది. లోపల చూస్తే 30-40 మంది కనిపిస్తున్నారు. ‘చచ్చింది గొర్రె’ అనుకున్నాను. బయటకు వచ్చాక ప్రసాద్స్‌లో షో చూసిన మావాళ్లంతా ఫోన్‌చేసి సినిమా బాగుందని చెబుతున్నారు. నాకు నమ్మబుద్ది కాలేదు. మొదటి సినిమా కదా, సరిగ్గా తీశానా లేదా అన్నది నా సందేహం. వెబ్‌సైట్లలో రివ్యూలు బాగా వచ్చాయి. మార్నింగ్‌ షోకి 10 శాతం సీట్లు నిండితే మేట్నీకి 50 శాతం, ఫస్ట్‌షోకి 80 శాతం నిండాయని రిపోర్ట్‌ వచ్చింది. అప్పుడు ఊపిరి పీల్చుకున్నాను. తక్కువ బడ్జెట్‌లో తీయడంవల్ల మా పెట్టుబడికి మంచి లాభాలే వచ్చాయి.

హిట్‌ తర్వాత పాఠాలు
‘మళ్లీరావా’ తర్వాత చాలామంది నిర్మాతలు ఫోన్లు చేసి కథ ఉంటే చెప్పమన్నారు. కానీ బ్రేక్‌ తీసుకుంటానని చెప్పి ఊరుకున్నాను. ‘మళ్లీరావా’ తీస్తున్నపుడు కొన్ని ఇబ్బందుల్ని ఎదుర్కొన్నాను. నేను ఎవరి దగ్గరా అసిస్టెంట్‌గా పనిచేయలేదు. మెరుగవ్వాలంటే శిక్షణ అవసరమనిపించింది. అప్పుడు ముంబయిలోని ‘న్యూయార్క్‌ ఫిల్మ్‌ అకాడమీ’లో నిర్వహించే మూడు నెలల స్క్రీన్‌ప్లే కోర్సులో శిక్షణ తీసుకున్నాను. సినిమా అనుభవానికి అది తోడయ్యేసరికి నా రాతలో చాలా మార్పు వచ్చింది. ఉదయం పూట క్లాసుకి వెళ్తూనే, సాయంత్రం కథలు రాసుకునేవాణ్ని. శిక్షణ పూర్తిచేసి హైదరాబాద్‌ తిరిగి వచ్చేసరికి చేతిలో రెండు కథలు ఉన్నాయి.

‘మళ్లీరావా’ని ఓ ఆప్‌లో చూశారట నిర్మాత నాగ వంశీ. ‘నాకు బాగా నచ్చింది, ఏదైనా కథ ఉంటే చెప్పు’ అని ఫోన్‌చేసి చెప్పారు. అప్పుడే ‘జెర్సీ’ కథని చెప్పాను. ఆయనకి బాగా నచ్చింది. ‘హీరోగా ఎవరిని అనుకుంటున్నావు’ అన్నారు. నానీ పేరు చెప్పాను. ఆయన అపాయింట్‌మెంట్‌ తీసుకున్నారు. నానీ కథ విన్నంతసేపు ఎలాంటి ఎక్స్‌ప్రెషనూ ఇవ్వలేదు. ‘ఏంటీ ఈయనకి నచ్చడంలేదా’ అనుకున్నాను మనసులో. ఫస్ట్‌ హాఫ్‌ విన్నాక… ‘సెకండ్‌ హాఫ్‌ కూడా ఇంతే బావుంటుందా’ అన్నారు. అప్పుడు ధైర్యం వచ్చింది. సెకండ్‌ హాఫ్‌ కూడా విన్నాక… ‘బాగుంది, చేద్దాం’ అన్నారు. సచిన్‌ గొప్ప క్రికెటర్‌ ఎలా అయ్యాడన్న విషయం మీద హర్షభోగ్లే స్పీచ్‌ ఇస్తూ, టాప్‌-10లో అందరూ సచిన్‌ అంత టాలెంట్‌ ఉన్నవాళ్లే ఉంటారు. కానీ యాటిట్యూడ్‌ కారణంగా సచిన్‌ నంబర్‌వన్‌ అయ్యాడని చెప్పారు. మరి మిగిలిన తొమ్మిది మంది పరిస్థితి ఏంటన్న ఆలోచన నుంచి పుట్టిందే జెర్సీ కథ. ఈ కథకి ఆత్మ మానవ సంబంధాలూ, భావోద్వేగాలు. క్రికెట్‌ అనే కాకుండా ఫుట్‌బాల్‌, బిజినెస్‌, సినిమా… వీటిలో దేన్నైనా నేపథ్యంగా ఎంచుకోవచ్చు. కానీ నాకు క్రికెట్‌ గురించి తెలుసు కాబట్టి ఆ నేపథ్యమైతే చెప్పడానికి సులభంగా ఉంటుందని కథ అలా రాసుకున్నాను. అదే సమయంలో ఆటలో సహజత్వం లేకపోతే ప్రేక్షకుల్ని మెప్పించలేం. అందుకే ప్రొఫెషనల్‌గా కనిపించడానికి ప్రత్యేకంగా నానీ క్రికెట్‌లో శిక్షణ తీసుకున్నారు. షూటింగ్‌ సమయంలో మాతోపాటు కోచ్‌ డానియల్‌ కూడా ఉండి షాట్స్‌ ఓకే చెప్పాకే వాటిని ఫైనల్‌ చేసేవాళ్లం. హైదరాబాద్‌లోని వివిధ అకాడమీల్లోని 250 మంది క్రికెటర్లని ఎంపికచేసి వాళ్లతో షూటింగ్‌ చేశాం. ఒక ఫిజియో, డాక్టర్‌ కూడా మాతో ఉండేవారు.

చాలావరకూ సహజంగా ఆడిస్తూ వాటినుంచి చాలా క్లిప్‌లు తీసుకున్నాం. స్లిప్‌లో ఒక క్యాచ్‌ కోసం రెండున్నర గంటలపాటు ప్రయత్నించామంటే అర్థం చేసుకోండి. సినిమాలో న్యూజిలాండ్‌ జట్టుగా కనిపించింది ఇంగ్లాండ్‌కి చెందిన లివర్‌పూల్‌ కౌంటీ టీమ్‌. ఆటగాళ్లతోపాటు వాళ్ల కోచ్‌, ఫిజియో కూడా వచ్చారు. దాంతో సినిమాలో సహజత్వం వచ్చింది. సినిమా బాగా తీశానంటే ఆ క్రెడిట్‌ నా ఒక్కడిదే కాదు, మా టీమ్‌ అందరిదీ. ‘మళ్లీ రావా’కి పనిచేసిన నా డైరెక్షన్‌ డిపార్ట్‌మెంట్‌ అంతా ఈ సినిమాకీ పనిచేసింది. వివేక్‌ సాగర్‌, వీరూ… నాకంటే అనుభవజ్ఞులు. మధ్యలో ఏ ప్రాజెక్టూ చేయకుండా నా రెండో సినిమా కోసం వేచి చూశారు. మిగతా విభాగాలకీ మంచి సాంకేతిక నిపుణుల్ని ఎంపికచేశాం. జెర్సీలాంటి హిట్‌ కెరీర్‌లో రెండో సినిమాగా రావడం నిజంగా నా అదృష్టం. కొద్దిరోజులు సినిమా ప్రపంచానికి దూరంగా స్నేహితులూ, కుటుంబ సభ్యులతో గడుపుతాను. ఆ దశలోనే మళ్లీ ఏదో ఒక అనుభవం కథ రాసేందుకు స్ఫూర్తినిస్తుంది.


ఆమె సహకారం…

నా శ్రీమతి సుధ. మాది ప్రేమ వివాహం. ఇంజినీరింగ్‌లో నా క్లాస్‌మేట్‌. పెళ్లయిన రెండేళ్లకే ఉద్యోగం మానేశాను. సినిమా ప్రయత్నంలో అయిదేళ్లపాటు ఉద్యోగానికి దూరంగా ఉన్నాను. ఆ సమయంలో తన జీతంతో ఇంటిని నడిపించేది.
* మాకో అబ్బాయి. పేరు… కార్తీక్‌.
* నాన్న గణేష్‌బాబా రిటైర్డ్‌ ప్రభుత్వ ఉద్యోగి. అమ్మ నాగమణి గృహిణి. రాజమండ్రిలోనే ఉంటారు. నా సినిమా రిలీజ్‌ ఉందంటే కచ్చితంగా హైదరాబాద్‌ వస్తారు. అమెరికాలో ఉండే మా చెల్లి కూడా వచ్చేస్తుంది.
* సినిమా తీస్తున్నన్నిరోజులూ అదే ప్రపంచం. ఖాళీ దొరికితే పుస్తకాలూ, జర్నల్స్‌ చదువుతాను. చరిత్ర పుస్తకాలంటే బాగా ఇష్టం. స్ఫూర్తినిచ్చే ప్రసంగాలు వింటాను.