HEROES

హీరో ఆర్య

మూడు రోజులు శవాల మధ్యే ఉన్నా..!

మూడు రోజులు శవాల మధ్యే ఉన్నా..!

 

చిన్నప్పటి నుంచీ సినిమా కలలు కనడం వేరు… అకస్మాత్తుగా పరిశ్రమలోకి వచ్చి కెరీర్‌ని నిలుపుకోవడం వేరు. ఎత్తూపల్లాలూ, ఆటుపోట్లూ ఇద్దరికీ ఒకటే అయినా… అనుకోకుండా ఈ రంగంలోకి వచ్చినవాళ్లకి అవి విసిరే సవాళ్లు చాలా పెద్దవి. హీరో ఆర్య ఈ రెండో కోవకి చెందినవాడు. పదహారేళ్లకిందట ఓ మామూలు సాఫ్ట్‌వేర్‌ ఇంజినీర్‌గా ఉన్న అతని కాలికి అనూహ్యంగానే సినిమా తీగ తగిలింది. ఆ తీగని పట్టుకుని ఆర్య చేసిన ప్రయాణంలో ‘సార్పట్ట’లాంటి శిఖరాలే కాదు ఎన్నో లోయలూ ఉన్నాయి. ఆ సాహసాల ప్రయాణం అతని మాటల్లోనే…

చిన్న ప్రేమ కథతో మొదలుపెడతాను. ఇంటర్‌ ఫస్ట్‌ ఇయర్‌ వేసవి సెలవులప్పుడు మా అమ్మమ్మవాళ్ల ఊరెళ్లాను. అక్కడో అమ్మాయిని చూడగానే ప్రేమించేశాను. కాకపోతే, ప్రేమిస్తే ఎక్కువసేపు వాళ్లతోనే గడపాలనే ఇంగితం నాకప్పుడు లేదు. ఎప్పుడూ నాకెంతో ఇష్టమైన ఫుట్‌బాల్‌లో మునిగితేలుతుండేవాణ్ణి. ఓ వారం గ్యాప్‌ తర్వాత ఆ అమ్మాయి ఎదురుగా వెళ్లి నవ్వితే ముఖం తిప్పుకుంది. పదిరోజులైనా అదే వరస. ఓ రోజు ఎందుకిలా చేస్తున్నావని నిలదీస్తే ‘నీకు నాపైనకన్నా ఆటలపైనే ప్రేమ ఎక్కువలా ఉంది. నాట్‌ ఓన్లీ దట్‌, నువ్వు రివటలా మాన్లీనెస్‌లేకుండా ఉన్నావని నా ఫ్రెండ్స్‌ ఎగతాళి చేస్తున్నారు…’ అంది. ఆ చివరి వాక్యాలు నా గుండెల్లో గునపంలాగా దిగాయి. అప్పట్లో బాగా అమ్మ కూచీని నేను. వెంటనే అమ్మదగ్గరకు వెళ్ళి, కళ్ళనీళ్ళతో జరిగిందంతా చెప్పాను. ‘అరె… మీ వయసులో ఇవన్నీ మామూలేరా! ఆ అమ్మాయి తప్పేమీ లేదని నువ్వు పోనుపోను అర్థం చేసుకుంటావ్‌!’ అని ఓదార్చింది. నిజానికి అప్పుడు నాకు అమ్మ మీదే చాలా కోపం వచ్చింది. ‘నాకు ఆటలపైన ఇంత ఇంట్రెస్ట్‌ రావడానికి నువ్వే కారణం. అందువల్లే నేను సన్నగా ఉన్నాను!’ అని చెప్పాను. ‘సరేలే బాబూ! చెన్నై వెళ్లాక జిమ్‌లో చేరుదువులే… అప్పుడు గ్రీకువీరుడిలా తయారవుతావ్‌!’ అంది అమ్మ భరోసా ఇస్తున్నట్టు. ఆ భరోసానే నన్ను పదహారేళ్లకే జిమ్‌వైపు నడిపించింది. నేను నటుణ్ణి కావడానికి కూడా ఓ రకంగా అదే కారణమైంది.

నాన్న కలలు వేరు…
కేరళకి చెందిన ముస్లిం కుటుంబం మాది. నేను పుట్టాక నాన్న తన బిజినెస్‌ కారణంగా చెన్నైకి వచ్చి స్థిరపడ్డారు. మామూలుగా మగపిల్లలు వ్యాయామాల్ని తండ్రి ప్రోత్సాహంతోనే నేర్చుకుంటారు. కానీ మా ఇంట్లో అందుకు పూర్తిగా భిన్నం. అమ్మే నన్ను ముందు ఆటలవైపూ, ఆ తర్వాత కసరత్తుల వైపూ నడిపించింది. నాన్నకి వీటిపైన పెద్దగా ఆసక్తి లేదు. నేను అమెరికా వెళ్లి చదువుకోవాలన్నది ఆయన కల. ఆయన భయంతో బాగానే చదువుతూ ర్యాంకులు సాధిస్తూ వచ్చాను. కంప్యూటర్‌ ఇంజినీరింగ్‌ చదివాను. అమెరికా వెళదామని జీఆర్‌ఈ రాశానుకానీ… డబ్బులు సరిపోలేదు. దాంతో ఏడాదిపాటు ఉద్యోగం చేసి ఆ తర్వాత వెళదామనుకున్నా. క్యాంపస్‌ ప్లేస్‌మెంట్‌ ద్వారా ఓ ఐటీ కంపెనీలో చేరాను. మరో మూణ్ణెలల్లో యూఎస్‌ విమానం ఎక్కడానికి ప్రణాళికలూ సిద్ధంచేసుకున్నాను. అప్పుడే అమెరికాలో 9/11 సంఘటన చోటుచేసుకుంది. ఆ ఆంక్షలన్నీ ఎత్తేసేటప్పటికి ఆరునెలలు గడిచాయి. ఈలోపు అమెరికన్‌ కాలేజీల్లో కొత్త విద్యాసంవత్సరం కూడా మొదలైపోవడంతో ఆ తర్వాతి ఏడాది చూద్దామని ఆగిపోయాను. మరోవైపు నేను చేస్తున్న ఐటీ ఉద్యోగం కాంట్రాక్టు పూర్తయిపోయింది. మళ్లీ ఉద్యోగాలు దొరకడం గగనమైంది. ఎటూపాలుపోని నాకు కొత్తదారి చూపించింది… మోడలింగ్‌!

సినిమా ఆసక్తి లేదన్నా…
మోడలింగ్‌ అనగానే పెద్దగా ఊహించుకోకండి. చిన్నచిన్న అందాల పోటీలూ, ర్యాంప్‌ వాక్‌ కార్యక్రమాల్లో పెద్ద మోడళ్ల వెనకాల ఊరికే నిల్చోమని చెప్పేవారు. వాళ్లు పదోపరకో ఇస్తుంటే పాకెట్‌మనీగా ఉపయోగించు కునేవాణ్ణి. అప్పట్లో నాకు పరిచయమైన మనోజ్‌ అనే స్నేహితుడు టీవీల్లో యాంకర్‌గా ఉంటూ… సినిమా అవకాశాల కోసం ప్రయత్నిస్తుండేవాడు. నన్నూ రమ్మంటే ఆసక్తిలేదని చెప్పాను. వాడెంత మంచివాడంటే… తాను స్టూడియోలకి వెళ్లినప్పుడు నా ఫొటోలూ చూపించి నాకూ ఓ ఛాన్స్‌ ఇమ్మని అడిగేవాడు. అలా ఇద్దరికీ ఓ చిన్న సినిమాలో అవకాశం వచ్చింది… తనకేమో హీరో ఫ్రెండ్స్‌ గ్యాంగ్‌లో ఒకడిగా… నాకేమో హీరోయిన్‌ని చెరపట్టే పోలీసు విలన్‌గా! డబ్బొస్తుంది కదా ఏదైతే ఏమనుకుని ‘సరే’ అన్నాను. ఈ మధ్యలోనే ఓ విచిత్రం జరిగింది. ‘12బి’ వంటి వైవిధ్యమైన సినిమా తీసిన దర్శకుడు జీవా తన కొత్త సినిమా కోసం నటుల్ని వెతుకుతూ ఉన్నారట. ఆయన ఓ ముస్లిం అమ్మాయిని పెళ్లిచేసుకుని మతం మార్చుకున్నారు. ఓ రోజు మసీదుకి వస్తూ నన్ను చూశారట. తాను అనుకున్న క్రికెటర్‌ పాత్రకి నేను సరిపోతానని భావించి… స్క్రీన్‌ టెస్ట్‌కి రమ్మని కబురు పంపారు. అంత మంచి దర్శకుడు పిలుస్తున్నాడని విని… గాల్లో తేలిపోతున్నట్టే స్టూడియోకి వెళ్లాను.

యాక్షన్‌ నం.1,2,3…
‘నీకు నటన కాదు కదా… నవ్వడం కూడా రావడం లేదబ్బాయ్‌!’ అన్నాడు దర్శకుడు జీవా స్క్రీన్‌ టెస్టు చేస్తూ! ఆ మాటతో ఎట్టి పరిస్థితుల్లోనూ నాకు అవకాశమివ్వరన్న గట్టి నమ్మకంతో ఇంటికొచ్చాను. కానీ వారం తిరక్కుండానే జీవా ఫోన్‌ చేశారు. ‘నీకు యాక్టింగ్‌ రాకున్నా నీ పర్ఫెక్ట్‌ ఫిజిక్‌ కారణంగానే ఈ సినిమాకి సెలెక్ట్‌ చేస్తున్నా. ఆ శరీరం ఇచ్చినందుకు ఆ దేవుడికి థ్యాంక్స్‌ చెప్పాలి నువ్వు!’ అన్నాడు. ‘కాదు… సార్‌. మా అమ్మకి చెప్పాలి’ అని ఇంటర్‌లో జరిగిన నా ప్రేమ కథ చెప్పాను! అది విని నవ్వేశారు. కానీ ఆ నవ్వు ఆ నిమిషానికే పరిమితమైంది. షూటింగ్‌ మొదలైనప్పటి నుంచీ నాపాలిట యముడిలా తయారయ్యాడాయన. ఏ ఎక్స్‌ప్రెషనూ రావడంలేదని అందరి ముందూ చెడామడా తిట్టేవాడు. పాపం… ఆయన మాత్రం ఏం చేస్తాడు! కెమెరా వెనక నుంచి ఆయన ఎన్ని సార్లు నటించి చూపినా నేను అందుకోలేకపోయేవాణ్ణి. ప్రతి సీనుకీ 30-40 టేకులు తీసుకునేవాణ్ణి. ఓ దశలో నాకు ఇది పెద్ద నరకంలా తోచింది. ఇదివరకే ఓ చిన్న పాత్రకి ఒప్పుకున్నానని చెప్పాను కదా… ఆ సినిమా వాళ్లు పిలుస్తున్నారని చెప్పి ఇక్కడి నుంచి ఉడాయించాలనుకున్నాను! ఆ మాట మా సినిమా అసోసియేట్‌ డైరెక్టర్‌తో చెబితే… నన్ను కొట్టినంత పనిచేశాడు. ‘అంత కృతజ్ఞత లేనివాడివా నువ్వు?!’ అన్నాడు చురచుర చూస్తూ. ఆయన నన్ను కొట్టకున్నా… ఆ ప్రశ్న చెంపదెబ్బలాగే తగిలింది. దాంతో నటనలో మెల్లగా లీనం కావడం మొదలుపెట్టాను. దర్శకుడు జీవా కూడా ఓ చిన్నపిల్లాడి చేత అక్షరాలు దిద్దిస్తున్నట్టు రకరకాల ఎక్స్‌ప్రెషన్స్‌ని నేర్పించాడు. వాటికి యాక్షన్‌ 1(నవ్వు), యాక్షన్‌ 2(ఏడుపు)… ఇలా నంబర్లేసి ప్రాక్టీస్‌ చేయమనేవాడు. అలా రోజంతా కూర్చుని 20 ఎక్స్‌ప్రెషన్స్‌ సాధన చేసేవాణ్ణి. పోనుపోను షూటింగ్‌ స్పాట్‌లో తిట్టిన వాళ్లే మెచ్చుకోవడం మొదలుపెట్టారు. మొత్తానికి షూటింగ్‌ పూర్తయ్యేనాటికి నటుణ్ణయిపోయాననే నమ్మకం వచ్చింది. అప్పుడే జమ్‌షద్‌ అన్న నా అసలు పేరుని దర్శకుడు ఆర్యగా మార్చి అందరికీ పరిచయం చేశాడు. ఉల్లం కేక్కుమే(తెలుగులో ‘ప్రేమించి చూడు…’) అన్న ఆ సినిమాతో అందరం మా దశ తిరిగిపోతుందని వందశాతం నమ్మాం! కానీ ఆ సినిమా విడుదలకి మూడేళ్లు ఆలస్యమైంది!

సినిమా మొత్తానికీ ఒక్కటే డ్రెస్‌!
చేసింది మంచి సినిమానే అయినా… విడుదలకి నోచుకోకపోవడం వల్ల ఇండస్ట్రీలో నాకు మరే అవకాశమూ రాలేదు. మళ్లీ ఉద్యోగం వైపు వెళ్లాలంటే… ఏడాది గ్యాప్‌ కారణంగా ఐటీ నైపుణ్యాల్లో వెనకపడిపోయున్నాను. మళ్లీ జీరో నుంచి మొదలుపెట్టడం నాకిష్టంలేదు. దాంతో నా ప్రొఫైల్‌ పట్టుకుని స్టూడియోల చుట్టూ తిరగడం ప్రారంభించాను. ఏ నేపథ్యమూ లేని యువకులు అవకాశాల కోసం ఎన్ని అవమానాలు ఎదుర్కొంటారో అప్పుడు అర్థమైంది నాకు..! అలా రెండేళ్లు ఎన్నో మెట్లెక్కి దిగాక… దర్శకుడు విష్ణువర్థన్‌ కలిశాడు. చాలా చిన్న బడ్జెట్‌ సినిమా అతనిది. సినిమా మొత్తం నాకు ఒక్క కాస్ట్యూమే. అదీ ఒక్క డ్రెస్సునే ప్రతిరోజూ ఉతికి ఇచ్చేవాళ్లు. ‘అరిందుమ్‌ అరియామలుం’(తెలుగులో ‘కలిసుంటే…’) అన్న ఆ సినిమాలో నవదీప్‌, ప్రకాశ్‌రాజ్‌తో కలిసి నటించాను. ప్రివ్యూ సమయంలో టైటిల్‌ కార్డుపైన తొలిసారి నా పేరుని చూశాక కన్నీళ్లాగలేదు. ఆ సినిమా సూపర్‌హిట్టు కావడమే కాదు… నాకు ఫిలింఫేర్‌ అవార్డూ తెచ్చిపెట్టింది. దర్శకుడు విష్ణువర్థన్‌ అదే వేడిలో ‘పట్టియల్‌’(తెలుగులో ‘గాయం’ పేరుతో డబ్‌ అయింది) సినిమా తీస్తే అదీ సూపర్‌హిట్టయింది. ఆ రెండింటి తర్వాతే నా మొదటి సినిమా రిలీజైంది. ఆలస్యమైనా… జీవాగారి ముద్ర కారణంగా సూపర్‌హిట్టుగా నిలిచింది. అలా కెరీర్‌ స్టార్టింగ్‌లో హ్యాట్రిక్‌ విజయాలని చవిచూస్తుండగానే… నాకంటూ జీవితాన్నీ, పేరునీ ఇచ్చిన దర్శకుడు జీవా గుండెపోటుతో చనిపోయారు. సొంత అన్నయ్య చనిపోయినట్టే విలవిల్లాడిపోయాను. దర్శకుడు బాలతో ‘నేను దేవుణ్ణి’ సినిమా చేసేదాకా అందులో నుంచి బయటపడలేకపోయాను.

అచ్చం అఘోరీలాగే…
సినిమా షూటింగ్‌కి ముందే- ఓ అఘోరి సాధువు తలకిందులుగా(శీర్షాసనంతో) తపస్సు చేస్తున్న ఫొటో చూపించాడు బాల. ‘నువ్వు డూప్‌ లేకుండా ఇలా చేయాలి!’ అన్నారు. అదెలా చేయాలో నేర్పించాలని ఓ యోగామాస్టర్‌ని అడిగితే అందుకు కనీసం ఏడాది పడుతుందన్నారు! ఆయన దగ్గరే సాధన మొదలుపెట్టాను. తిండీతిప్పలూ మాని రోజుకి 20 గంటలు సాధన చేశాను. రెండువారాలకి పట్టు సాధించగలిగాను. బాల ఎదుట ఆ శీర్షాసనం వేసి చూపిస్తే ‘నువ్వు రాక్షసుడివిరా…’ అన్నారు బాల మెచ్చుకోలుగా. ఆ సాధన ఒక ఎత్తైతే షూటింగ్‌కి ముందు కాశీ శ్మశానవాటికల్లో తిరగడం ఒక ఎత్తు. మూడురోజులు అక్కడి శవాల మధ్యే నన్ను కూర్చోబెట్టి అఘోరీ సాధువుల్ని గమనిస్తూ ఉండమన్నాడు. మొదట్లో కళ్లు తిరిగేవి, డోకు వచ్చేది. ‘మన భారతీయ సినిమాల్లో ఇప్పటిదాకా ఎవరూ అఘోరీగా చేయలేదు. నీకెవ్వరూ రిఫరెన్స్‌ లేరు. కాబట్టి… ఇవన్నీ నువ్వు చూడాల్సిందే’ అన్నాడాయన. ఇన్ని కష్టాలు పడితేనే… ‘నేను దేవుణ్ణి’ సినిమా నా కెరీర్‌నే మార్చేసింది. ఆ సినిమాతో అవకాశాలెన్ని వస్తున్నా కొత్తతరహా కథలూ, దర్శకులకే ప్రాధాన్యం ఇవ్వడం మొదలుపెట్టాను. తెలుగులో ‘వరుడు’లాంటి సినిమా అలా చేసిందే. ‘నేను అంబానీ’, ‘రాజారాణీ’ వంటి సినిమాలు నాకు ఇక్కడా అభిమానుల్ని సంపాదించిపెట్టాయి.

పన్నెండు గంటలూ… ఏడునెలలూ!
2018 తర్వాత నాకు పెద్దగా కలిసిరాలేదు. మళ్లీ నన్ను నేను నిరూపించుకునే అవకాశం కోసం కసిగా చూస్తున్నప్పుడే ‘సార్పట్ట’ తలుపుతట్టింది. 2020 ఫిబ్రవరి నుంచి మూడునెలలే మేం షూటింగ్‌ అనుకున్నాం. ఇందుకోసం రోజూ 12 గంటల ప్రాక్టీస్‌ చేయడం మొదలుపెట్టాను. తీరా షూటింగ్‌కి వెళ్లేదశలో కరోనా లాక్‌డౌన్‌ వచ్చిపడింది. కానీ నెలా, రెండు నెలల్లో షూటింగ్‌ ఉంటుందనే నమ్మకంతో శిక్షణ మానుకోలేదు. అలా ఏడునెలలు చేశాను! అదలా ఉంటే, చిత్రీకరణ మళ్లీ మొదలైన కొన్నాళ్లకే బడ్జెట్‌ చేయిదాటిపోయింది. దర్శకుడు రంజిత్‌ చేతులెత్తేసే పరిస్థితి వచ్చింది. అంత మంచి సినిమా ఆగిపోతుందేమోనని విలవిల్లాడిపోయాను. అప్పుడే నాకు సన్నిహితుడైన నిర్మాత షణ్ముగం సహ నిర్మాతగా ప్రాజెక్టులోకి వచ్చి ఆదుకున్నాడు. ఎన్నో ఇబ్బందుల మధ్య ఈ సినిమాని
గట్టెక్కించిన ఆయన… రిలీజుకి వారంముందు గుండెపోటుతో చనిపోయాడు. ఆ వార్తతో చిన్నపిల్లాడిలా ఏడ్చేశాను. దర్శకుడు జీవా చనిపోయినప్పటి రోజులు మళ్లీ గుర్తుకొచ్చాయి. సినిమా విడుదలయ్యాకా మరోసారి కన్నీటి జడిలో తడిసిపోయాన్నేను… కాకపోతే ఇవి ఆనందభాష్పాలు. అందుక్కారణం సినిమా విజయం మాత్రమే కాదు. మరొకటీ ఉంది…

 


మూడు రోజులు శవాల మధ్యే ఉన్నా..!

తెలుగులో నానీ ‘భలే భలే మగాడివోయ్‌’ సినిమా తమిళ రీమేక్‌ ‘గజినీకాంత్‌’లో నేనే హీరోని. సాయేషా అందులో హీరోయిన్‌. గజినీకాంత్‌తోపాటూ మరో రెండు సినిమాలు కలిసి చేసిన మేం ఒకరినొకరం ఇష్టపడ్డాం. పెద్దవాళ్లని ఒప్పించి రెండేళ్ల కిందట పెళ్ళిచేసుకున్నాం. ‘సార్పట్ట’ సినిమా విడుదలైన రెండోరోజే మాకు పాప పుట్టింది. ఓ పెద్ద విషాదాన్ని మరిపించిన ఆనందభాష్పాలకి ఆ రెండో కారణం… నా చిట్టితల్లి రాకే!

Hero Vijay (Tamil)

బండమొహం, వీడు హీరో ఏంటి… అన్నారు!

బండమొహం, వీడు హీరో ఏంటి... అన్నారు!<br /><br />

 
దక్షిణాదిలోని మిగతా సినిమా పరిశ్రమల్ల్లా తమిళ సీమకి నిన్నామొన్నటిదాకా ‘మెగాస్టార్‌’లు ఎవరూ లేరు. ఇప్పుడా టైటిల్‌ని సొంతం చేసుకున్నాడు విజయ్‌! సినిమా కలెక్షన్స్‌లోనే కాదు… పారితోషికంలోనూ అక్కడి సూపర్‌స్టార్‌ని మించిపోతున్నాడు! తెలుగు-తమిళ భాషల్లో రాబోతున్న ఆయన తర్వాతి చిత్రం ‘బీస్ట్‌’కి వందకోట్ల రెమ్యునరేషన్‌ తీసుకున్నాడని భోగట్టా. ఈ విజయ్‌ ఒకప్పుడు నష్టజాతకుడిగా ముద్రపడ్డవాడు… నటించడానికే అర్హుడుకాడంటూ అవమానాలు ఎదుర్కొన్నవాడు. అలాంటివాడు మెగాస్టార్‌ ఎలా అయ్యాడో చూద్దామా…

 పాప పేరు విద్య. రెండున్నరేళ్లకి ముద్దులు మూటగట్టడమే కాదు… తన మాటల ప్రవాహంలో ముంచెత్తుతుండేది. ఆ పాప తెలిసీతెలియకుండా పాడుతుంటే వాళ్లన్నయ్య పదేళ్ల విజయ్‌ వచ్చీరాకుండా గిటార్‌ వాయిస్తుండేవాడు. ఆ అన్నాచెల్లెలిది ప్రత్యేక ప్రపంచం. బడి నుంచి ఇంటికొస్తే తన చుట్టూనే తిరిగేవాడు. అమ్మతోపాటూ ఆ పాపకి తనూ స్నానం చేయించేవాడు, అన్నం తినిపించేవాడు. అప్పుడప్పుడూ బడి నుంచి ఇంటి గేటు ద్వారా కాకుండా వెనకవైపు పైపు గుండా కిచెన్‌ కిటికీలో నుంచి ‘ఢా’మ్మంటూ దూకి అమ్మనీ చెల్లెల్నీ భయపెట్టడం విజయ్‌ సరదాల్లో ఒకటి. ఆ రోజు కూడా అలాగే దూకిన విజయ్‌కి కిచెన్‌లో ఎవ్వరూ కనిపించలేదు. ఇంట్లో ఎన్నడూలేని నిశ్శబ్దం. అమ్మ చెల్లెలితోపాటూ బెడ్రూమ్‌లో ఉంది. విద్య ఆ రోజు పడకపైన నీరసంగా పడుకుని ఉంది. చెల్లెల్ని అలా చూసిన విజయ్‌ తట్టుకోలేకపోయాడు. ఆ రోజు రాత్రి ఏమీ తినలేదు. ఉదయానికంతా విద్య పరిస్థితి విషమించింది. ఒకరిద్దరు వైద్యులొచ్చి వెళ్లారు. చివరిగా అమ్మ ఏడుస్తూ బెడ్రూమ్‌ నుంచి కిందకొచ్చింది. ‘విజయ్‌ ఒకసారి చెల్లెల్ని చూసిరా…!’ అంది. వెళితే… ఆ పాప నిర్జీవంగా ఉంది! ఆ తర్వాత ‘విజయ్‌ నోటి నుంచి ‘విద్యా…’ అన్న పెద్ద అరుపు వినిపించింది. అంతే, ఆ తర్వాత మాట్లాడటం మానేశాడు. ఎవరైనా కదిపితే ఏడుస్తుండేవాడు. ఆ బాధ నుంచి వాడే బయటకొస్తాడులే అనుకున్నాం కానీ… ఆ విషాదం వాడి చిన్నిగుండెలో అలాగే గడ్డకట్టిపోయింది. మాట్లాడటం తగ్గించేశాడు. ఒకప్పటి అల్లరిపిల్లాడు కాస్తా వయసుకి మించిన నెమ్మదితనం అలవర్చుకున్నాడు. ఇప్పటికీ వాడు అంతే. కాకపోతే, చెల్లెలు చనిపోయిన ఏడాది తర్వాత వాడి ముఖాన తొలిసారి నవ్వులు పూయించింది మాత్రం సినిమాలే!’ అంటారు విజయ్‌ వాళ్లమ్మ శోభ. ఆమె సినిమా గాయనీ, రచయిత్రి. నాన్న ఎస్‌ఏ చంద్రశేఖర్‌ పేరున్న దర్శకుడు. సినిమాలతో కొడుకులో మళ్లీ హుషారొస్తోందని గమనించిన ఆ ఇద్దరూ ఎన్నో చిత్రాల్లో చిన్నారి విజయ్‌కాంత్‌గానూ, రజినీకాంత్‌గానూ చేసే అవకాశాలు ఇప్పించారు. కానీ తల్లిదండ్రులుగా విజయ్‌పైన వాళ్ల ఆశలు వేరే ఉండేవి…

ఇల్లు విడిచి వెళ్లిపోయాడు…
‘చెల్లెలు ఎలా చనిపోయిందీ… ఏదో తెలియని జ్వరంతో కదా! అలాంటి పరిస్థితి మరే పాపకీ రాకూడదు. అందుకే నువ్వు డాక్టరువి కావాలి… అవుతావా?’ అని పదేళ్ల నుంచే చెప్పడం మొదలుపెట్టాడట వాళ్ల నాన్న చంద్రశేఖర్‌. అందుకోసమే అన్నట్టు విజయ్‌ చక్కగా చదివేవాడు. పదో తరగతికి వచ్చాక సినిమాల్లో నటించడం కాదుకదా చూడటమూ మానేశాడు. ఇంటర్‌కొచ్చాక చదువే ప్రపంచమైపోయింది. అది చూసి కొడుకు ఎలాగూ డాక్టర్‌ అవుతాడనే నమ్మకంతో వాళ్లనాన్న ఆసుపత్రి కట్టేందుకు రంగం సిద్ధం చేశాడు! కానీ ఇంటర్‌ రెండో సంవత్సరంలో విజయ్‌ ట్రాక్‌ మారింది. అయితే సినిమా నటుడిగానో కాకుంటే దర్శకుడిగానో మారాలన్నదే లక్ష్యంగా మార్చుకున్నాడు. అది విని నాన్న అగ్గిమీద గుగ్గిలమయ్యాడు. ‘నువ్వు దారి తప్పుతున్నావ్‌… ఇక బాగుపడవ్‌. నా కళ్లముందు ఉండొద్దు!’ అన్నాడు. అంతే… ఇల్లు విడిచి వచ్చేశాడు ‘అమ్మానాన్నా నేను వెళ్లిపోతున్నా… దయచేసి వెతక్కండి!’ అని లెటర్‌ రాసిపెట్టి మరీ!

‘మీవాడు పనికిరాడు’
ఎంత కోపం ఉన్నా… ఒక్కగానొక్క కొడుకు అలా వెళ్లిపోయాడనగానే ఆ తల్లిదండ్రులిద్దరూ తల్లడిల్లిపోయారు. రోజంతా వెతికారు. రాత్రయినా దొరకలేదు. అపరాత్రివేళ చంద్రశేఖర్‌కి ఓ అనుమానం వచ్చింది. వాళ్లకి దగ్గర్లోని ఓ థియేటర్‌కి వెళ్లాడు. అక్కడో ఫ్లాప్‌ సినిమా నడుస్తోంది. చంద్రశేఖర్‌ ఇంటర్వెల్‌ దాకా బయటే ఉండి… లోపలికెళితే అక్కడున్నాడట విజయ్‌. అంటే, రోజంతా ఆ థియేటర్‌లో అన్ని షోలూ ఒకే ఫ్లాప్‌ సినిమా చూస్తూ కూర్చున్నాడన్నమాట. వీడిది మామూలు సినిమాపిచ్చి కాదు అని అప్పుడు అర్థమైందట వాళ్లనాన్నకి. ఇంటికి తీసుకొచ్చి ‘నీకు సినిమా అవకాశం ఇప్పిస్తాను కానీ… కనీసం ఏదైనా డిగ్రీ చెయ్‌!’ అని నచ్చచెప్పాడట. ఏదో డిగ్రీ ఎందుకని సినిమాల గురించి నేర్పించే ‘విజువల్‌ కమ్యూనికేషన్‌’లోనే చేరాడు విజయ్‌. మూడేళ్లపాటు ఎలా ఉగ్గబట్టుకున్నాడో తెలియదుకానీ… డిగ్రీ చేతికి రాగానే ‘నాన్నా… ఇక నా దారి నేను చూసుకుంటా!’ అన్నాడు. తన పోర్ట్‌ఫోలియో పట్టుకుని స్టూడియోల చుట్టూ తిరగడం మొదలుపెట్టాడు. మరోవైపు, అతనికి తెలియకుండా, తండ్రి చంద్రశేఖర్‌ కూడా తన ప్రయత్నాలేవో చేయడం మొదలుపెట్టాడు. ‘నేను పక్కా కమర్షియల్‌ డైరెక్టర్‌ని. కానీ మావాణ్ణి నా తరహా సినిమాల్లో కాకుండా ఓ మంచి క్లాసిక్‌ సినిమా ద్వారా పరిచయం చేయాలనుకున్నాను. నాటి పేరున్న దర్శకులందరికీ వాడి ఫొటో చూపించి ‘నేను కొంత డబ్బు పెడతానండీ… మీరు సినిమా తీయండి!’ అన్నాను. ‘సారీ! మీవాడు హీరో ఏంటండీ, అసలు నటుడిగానే పనికిరాడు… బండమొహం వాడిది!’ అని మొహంమీదే చెప్పేశారు…’ అని గుర్తుచేసుకుంటారు చంద్రశేఖర్‌. తండ్రీకొడుకులిద్దరూ చెరో మార్గంలో ప్రయత్నించాక ఇక ఏదైతే అదవుతుందని ఓ పెద్ద సాహసానికి ఒడిగట్టారు…

‘ఇతను హీరోనా!’
‘విజయ్‌కేం! వాళ్లనాన్న డైరెక్టర్‌ కాబట్టి హీరో కాగలిగాడు…’ అన్నది విజయ్‌ ఎదుగుదల మీదున్న ఆక్షేపణ. ఆ మాటల్లో కొంతవరకే నిజం ఉందికానీ పూర్తిగా కాదు. చంద్రశేఖర్‌-శోభ దంపతులు సినిమా రంగంలో నిలదొక్కుకోవడానికి ముందు ఎన్నో కష్టాలుపడ్డారు. బాత్రూమ్‌లు కూడా లేని సింగిల్‌ రూమ్‌ అద్దె ఇంట్లోనే జీవితాన్ని ప్రారంభించారు. విజయ్‌ ఆ ఇంటే పుట్టాడు. అప్పట్లో శోభ గాయనిగా కచేరీలు చేస్తేకానీ ఇల్లు గడవని పరిస్థితి. అలా కచేరీలకి వెళ్లి ఆరుబయట ఏదైనా చెట్టుకి ఊయలకట్టి పడుకోబెట్టి ఆమె వెళ్లి పాటలు పాడి వచ్చేదట. విజయ్‌కి ఏడేళ్లు వచ్చేదాకా ఆర్థికంగా ఇలా సతమతమవుతూనే వచ్చింది ఆ కుటుంబం. ఆ తర్వాతే దంపతులిద్దరూ విజయ్‌కాంత్‌తో ‘చట్టం ఒరు ఇరుట్టరై’ సినిమా తీశారు. తెలుగులో చిరంజీవి హీరోగా ‘చట్టానికి కళ్లులేవు’, హిందీలో అమితాబ్‌తో ‘అంథా కానూన్‌’… ఇలా కన్నడ, మలయాళంలోనూ రీమేక్‌ చేశారు ఆ సినిమాని. అన్నిచోట్లా బంపర్‌హిట్టు సాధించడంతో ఆ కుటుంబం నిలదొక్కుకుంది. ఆ తర్వాత ఎన్నో సూపర్‌హిట్టు సినిమాలు అందించినా… 1992 నాటికి వరస ఫ్లాపులొచ్చాయి. సరిగ్గా అప్పుడే విజయ్‌ హీరోగా సినిమాల్లోకి వెళతానని పట్టుబట్టాడు. చేసేది లేక అప్పు తెచ్చి రూ.60 లక్షలతో విజయ్‌ని హీరోగా పెట్టి ‘నాళయ తీర్పు’ అనే సినిమా తీశారు. పన్నెండేళ్ల ఎం.ఎం.శ్రీలేఖని సంగీతదర్శకురాలిగా పరిచయం చేసి గిన్నిస్‌ రికార్డు సృష్టించిన ఆ చిత్రంలోని పాటలు సూపర్‌హిట్టయ్యాయి కానీ… సినిమా పెద్ద ఫ్లాపయింది. ఎద్దుపుండు కాకికి ముద్దన్నట్టు నాటి పత్రికలన్నీ విజయ్‌ నటనని చీల్చిచెండాడాయి. ‘తండ్రి దర్శకుడైనంత మాత్రాన తగుదునమ్మా అని హీరోగా వస్తే ఎలా!’ అంటూ ఏకిపారేశాయి. ‘సరిగ్గా క్రిస్మస్‌ రోజు ఆ రివ్యూలు వచ్చాయి. ఆ రాతల్ని చూసి కొత్త బట్టలన్నీ విసిరేసి భోరుమని ఏడుస్తూ కూర్చున్నాను. దాదాపు రెండు నెలలపాటు ఫ్రెండ్స్‌నీ రానివ్వలేదు. అదెంత తప్పో ఆ తర్వాతే అర్థమైంది. నిజానికి, ఆ స్నేహితులే నన్ను మళ్లీ మనిషిని చేశారు. ‘పొగొట్టుకున్న చోటే రాబట్టుకోవాలిరా విజయ్‌! ఇవే పత్రికలు రేపు నీ గురించి ఆహాఓహో అని రాసేలా చేయాలి..!’ అని కసిని పెంచారు. ఆ కసితోనే ఈసారి ఇల్లు తనఖాపెట్టి మరి ఓ సినిమా తీయడం మొదలుపెట్టారు…

బండమొహం, వీడు హీరో ఏంటి... అన్నారు!<br /><br />

‘కెప్టెన్‌’ ఆదుకున్నారు…
‘మానాన్నగారి తొలి సినిమాతో స్టార్‌ అయిన కెప్టెన్‌’ విజయ్‌కాంత్‌ నాకు సాయపడటం కోసం వచ్చారు. నా రెండో సినిమాకి పైసా పారితోషికం తీసుకోకుండానే అతిథిపాత్ర చేసేందుకు ఒప్పుకున్నారు. అలా సెందూరపాండి(తెలుగులో బొబ్బిలి రాయుడు) అనే సినిమా తీశాం. విజయ్‌కాంత్‌గారి ఆ అతిథిపాత్రే నన్నూ, నా సినిమానీ ‘బీ’ అండ్‌ ‘సీ’ ప్రేక్షకుల్లోకి తొలిసారి తీసు కెళ్లింది. సినిమా సూపర్‌హిట్టయింది. మొదటి సినిమాతో కోల్పోయిన నాన్న ఆస్తులు తిరిగొచ్చేశాయి. కానీ తర్వాతేమిటీ… ప్రతిసారీ విజయ్‌కాంతో రజినీకాంతో వచ్చి ఆదుకోరుకదా! నన్ను మాత్రమే చూసి ప్రేక్షకులెలా థియేటర్‌లకి రావాలి?’ అన్న ప్రశ్న మొదలైంది నాలో!’ అంటాడు విజయ్‌. ఆ ప్రశ్నకి సమాధానంగానే డాన్స్‌పైన కసరత్తు మొదలుపెట్టాడు. కరాటే నేర్చుకున్నాడు. పగలూరాత్రీ ఇంకే ధ్యాసాలేకుండా సాధన చేశాడు. అలా దాదాపు ఏడాది! ఆ తర్వాత సరికొత్త విజయ్‌గా ‘రసిగన్‌’ అనే సినిమా చేశాడు. ఒకప్పుడు బండమొహంగాడు అన్న ప్రేక్షకులే ‘అరె… వీడు డ్యాన్సు భలే చేస్తున్నాడ్రా, ఫైట్సు అదరగొడుతున్నాడ్రా!’ అనడం మొదలుపెట్టారు. ఆ సినిమా ‘సిల్వర్‌ జూబ్లీ’ చేసుకుని, సూపర్‌హిట్ల పరంపరకి ప్రారంభంగా మారింది. రెండేళ్లపాటు వరస మాస్‌ సినిమాల తర్వాత ‘పూవే ఉనక్కాగ’(తెలుగు శుభాకాంక్షలు) చిత్రంతో క్లాస్‌ ప్రేక్షకుల్నీ కట్టిపడేశాడు. మరో మూడేళ్ల తర్వాత మలయాళ దర్శకుడు ఫాజిల్‌ తీసిన ‘కాదలుక్కు మరియాదై’తో స్టార్‌ స్టేటస్‌ అందుకున్నాడు. ఆ ఏడాది ఓ పత్రిక తమిళనాడు వ్యాప్తంగా ఉన్న మహిళా కళాశాలల్లో ఓ సర్వే నిర్వహిస్తే 70 శాతం మంది ‘ఒకప్పుడు రజినీకాంత్‌. ఇప్పుడు మాత్రం మా ఫేవరేట్‌ విజయ్‌’ అంటూ ఓటేశారు! ఇప్పటిదాకా ఆ స్థానంలో ఏ మార్పూ లేదు. ఇక వరసగా ‘ఖుషీ’, గిల్లీ(తెలుగు ఒక్కడు), పోకిరి(తెలుగు రీమేక్‌) వంటివి తమిళనాడు లోనే కాదు కేరళలోనూ అతణ్ణి స్టార్‌ని చేశాయి. కానీ… ఎందుకో 2007 నుంచి ఆ ప్రాభవం తగ్గడం మొదలైంది…

ఐదేళ్లు… నో హిట్‌!
ఏ స్థాయి హీరోకైనాసరే వరసగా ఒకట్రెండు ఫ్లాపులొస్తేనే తట్టుకోవడం కష్టం. అలాంటిది విజయ్‌కి వరసగా ఐదేళ్లపాటు ఏడు సినిమాలు ఫెయిలయ్యాయి. కానీ విజయ్‌ కుంగిపోలేదు. కసిగా ఓ మంచి అవకాశం కోసం చూస్తూ వచ్చాడు. ఆ అవకాశం శంకర్‌ చిత్రం ‘స్నేహితుడు’ రూపంలో వచ్చింది. ఆ తర్వాత వచ్చిన ‘తుపాకి’ తెలుగులోనూ హిట్టు కొట్టింది. ‘అదిరింది’, ‘సర్కార్‌’, ‘విజిల్‌’, తాజాగా ‘మాస్టర్‌’ వంటి సినిమాలు విజయ్‌ని మనకి మరింతగా చేరువచేశాయి! ఆ మూడూ కలిసి వెయ్యికోట్లపైచిలుకు కలెక్షన్స్‌ రాబట్టాయి. ఈ నేపథ్యంలోనే తొలిసారి ‘బీస్ట్‌’తో తెలుగు-తమిళ ద్విభాషా చిత్రంలో నటించబోతున్నాడు. ఆ తర్వాత వంశీపైడిపల్లి దర్శకత్వంలో దిల్‌రాజు నిర్మిస్తున్న మరో సినిమాకి సైన్‌ చేశాడు.

దానికీ మౌనమే…
విజయ్‌ తన అభిమాని సంగీతనే పెళ్ళిచేసుకున్నాడు. వాళ్లకి ఇద్దరు పిల్లలు. అబ్బాయి జేసన్‌ యూట్యూబ్‌లో వీడియో జాకీగా కనిపిస్తుంటాడు. తన కూతురికి చెల్లెలు విద్య పేరుని గుర్తుకు తెచ్చేలా దివ్య అని పేరుపెట్టాడు విజయ్‌. ఆ పాప బ్యాడ్మింటన్‌లో రాణిస్తోంది. ఇదిలా ఉంటే ‘విజయ్‌ మక్కల్‌ ఇయక్కం’(విజయ్‌ ప్రజా సంఘం) పేరుతో గత 15 ఏళ్లుగా విద్య, వైద్యరంగాల్లో సేవలందిస్తున్నాడు. ఈ సంఘం రాజకీయపార్టీగా మారుతుందనే అంచనాలు గట్టిగా ఉన్నా విజయ్‌ దానిపైన పెదవి విప్పడం లేదు… ఎప్పట్లాగే మౌనంగానే ఉండిపోతున్నాడు!

 

Hero Siddhu Jonnalagadda (‘Krishna and his Leela’ fame)

e5f1814a-65a2-4ff9-a55a-f577c6dd1a93

Hero Kalyan Dev

2e0d62ac_14-crop--a9b511 9a325ba7-f47b-4bfc-bc73-b1a5e20dedd8

Hero Vishwaksen

hero vishwaksen

Hero Naveenchandra

hero naveen chanra

Hero Akshay kumar

ఆ 15 వేల కోసమే సినిమాల్లోకొచ్చా!

ఫోర్బ్స్‌ జాబితాల్లోకి ఎక్కడం మన సినిమా స్టార్లకి కొత్తేమీ కాదుకానీ… బాలీవుడ్‌ హీరో అక్షయ్‌ కుమార్‌ ఈసారి అందుకున్న స్థానం చాలా ప్రత్యేకమైంది. అత్యధిక ఆర్జన ఉన్న ప్రపంచ సెలబ్రిటీల్లో భారతదేశం నుంచి ఈసారి కూడా అతనొక్కడికే స్థానం దక్కింది! కేవలం సంపాదన గురించే కాదు ఎన్నడూలేనివిధంగా అతని దానగుణాన్నీ ఈ ఏడాది ప్రస్తుతించింది ఫోర్బ్స్‌! అక్షయ్‌ని మిగతా సంపన్నుల మధ్య విభిన్నంగా నిలుపుతున్న అంశం ఇదే. దాని వెనక అతని సినిమాలని మించిన సెంటిమెంటు కూడా ఉంది! అదేమిటో అతని మాటల్లోనే…

రోనా వచ్చినప్పటి నుంచీ అందరిలాగే నేనూ ఇంటికే పరిమితమైపోయాను.

సినిమాల్లోకి వచ్చాకే కాదు నాకు ఊహవచ్చినప్పటి నుంచీ ఇంత ఖాళీగా ఉన్నది లేదు. అందుకే, టెక్నాలజీని వాడుకుంటూ కొన్ని ప్రకటనల్లో నటించడం మొదలుపెట్టాను. ఇంట్లో ఉంటూనే కరోనా బాధితుల కోసం రూ.30 కోట్లు విరాళంగా ఇచ్చాను. ఈ పనుల్లో ఉండగానే ఫోర్బ్స్‌ వాళ్లు ఫోన్‌ చేశారు… ‘అక్షయ్‌! కరోనాతో సినిమాలు లేకపోవడం, రూ.30 కోట్లు దానమివ్వడం… వీటితో మీ ఆర్జన తగ్గింది కదా… ఈసారి వందమంది సెలబ్స్‌ జాబితాలో మీరు ఉంటారా!’ అని అడిగారు. ‘లేకపోయినా ఫర్వాలేదులెండి!’ అని చెప్పాను. కానీ, ఈసారి కూడా ఆ లిస్టులో నా పేరుంది. 2016 నుంచీ ఆ జాబితాలో నేనుంటున్నా… ఈసారి వాళ్లు నా సంపాదనతోపాటూ నా సేవాగుణాన్నీ ప్రత్యేకంగా ప్రస్తావించారు. కరోనా కోసం భూరి విరాళమిచ్చిన ఏకైక భారతీయ స్టార్‌నంటూ ప్రశంసించారు. నిజానికి, నా ఆర్జన కంటే ఈ రకంగా వచ్చిన గుర్తింపే నాకు ఎక్కువ సంతృప్తినిస్తోంది. ఎందుకంటే… ఆ సేవాగుణానికి ప్రేరణ మా నాన్న కాబట్టి… ఆయన మరణం కాబట్టి… ‘ఓం నమశ్శివాయ…’ – మా ఇంట్లో ప్రతి శనివారం ఈ మంత్రం వినిపిస్తూ ఉండాల్సిందే. ఆ వినిపించడం దేవుడి పటం ముందు నుంచి కాదు స్నానాల గదిలో నుంచి! నాన్న ప్రతి శనివారం నన్ను స్నానాల గదిలో కింద కూర్చోబెట్టి నీళ్ల బకెట్‌ని తన చేతుల్లోకి తీసుకుని ధారగా నా తలపైన పోస్తుండేవారు! అలా పోస్తూ ‘ఓం నమశ్శివాయ…’ అని నిష్ఠగా చెబుతుండేవారు. ‘ఎందుకు నాన్నా ఇలా చేస్తున్నావ్‌…!’ అని అడిగితే ‘నువ్వు నాకు ఆ శివయ్యలాంటివాడివి. అందుకే వారంవారం నీకిలా అభిషేకం చేస్తున్నా!’ అంటూ నవ్వేవారు. పదమూడేళ్లు వచ్చేదాకా ఆయన నన్నిలా అభిషేకించడం కొనసాగుతూనే ఉండేది. ఆ అలవాటు వల్లే అనుకుంటా నటుడిగా కోట్ల రూపాయలు సంపాదిస్తున్నా… ఇంట్లో అత్యాధునిక షవర్‌ వసతులున్నా… బకెట్‌తో నీళ్లు పెట్టుకునే స్నానం చేస్తుంటా. ఓ రకంగా ప్రతిరోజూ ఉదయం నాన్నని స్మరించుకునే సందర్భం అది. చదువు సరిగ్గా బుర్రకెక్కనివాణ్ణి, ఆటలు తప్ప ఇంకేమీ తెలియనివాణ్ణి… ఇప్పుడిలా ఓ పెద్ద స్టార్‌నయ్యానంటే, సేవాగుణం ఉన్న మనిషిగా పేరు తెచ్చుకున్నానంటే… అంతా నాన్న చలవే!

నాన్న మాటలే…
నాన్న హరి ఓం భాటియా ఆర్మీలో పనిచేసి రిటైర్‌ అయ్యారు. మొదట్లో దిల్లీలో ఉన్న మేము ఆయనకి యునిసెఫ్‌లో అకౌంటెంట్‌గా ఉద్యోగం రావడంతో ముంబయి వెళ్లాం. మా ఇంట్లో ఎప్పుడూ మిలిటరీ క్రమశిక్షణ ఉండేది. ఆరునూరైనా అందరం ఉదయం నాలుగు గంటలకి నిద్రలేచి వ్యాయామం చేయడం తప్పనిసరి! వ్యాయామంతోపాటూ తప్పకుండా సూర్యోదయాన్ని చూసితీరాలనేవారు నాన్న. అప్పట్నుంచి ఇప్పటిదాకా ఏ ఒక్కరోజూ నేను ఆ అలవాటు మానలేదు. ముంబయి డాన్‌బాస్కో స్కూల్లో చదివాన్నేను. అన్ని సబ్జెక్టుల్లోనూ సగటు కంటే తక్కువ మార్కులే వచ్చేవి. నాన్న దగ్గరకి దిగాలుగా ప్రోగ్రెస్‌ కార్డు తీసుకెళితే ‘పాస్‌ అవుతున్నావు కదా… అది చాలు బేటా!’ అనేవారు. ఫుట్‌బాల్‌, వాలీబాల్‌-లో నా చిన్నచిన్న విజయాలనే పెద్దగా సెలబ్రేట్‌ చేసేవాడు. నేను వాలీబాల్‌ పోటీలకి వెళ్లిన ప్రతిసారీ పెద్ద టిన్నులో పాలు తీసుకొచ్చేవారు. ఆ పాలని నాకూ మా జట్టుకే కాదు, మా ప్రత్యర్థి జట్టుకీ ఇచ్చేవారు. అదేమిటీ ‘వాళ్లు బలం తెచ్చుకుంటే మనకే కదా నష్టం’ అంటే ‘ప్రత్యర్థి బలహీనంగా ఉన్నప్పుడు కాదు… బలంగా ఉన్నప్పుడు ఓడిస్తేనే అసలైన విజయం’ అనేవారు. నేను వ్యక్తిత్వ వికాస పుస్తకాలేవీ చదవకున్నా ఇలా నాన్నని చూస్తూ పెరగడమే నా వ్యక్తిత్వాన్ని నిర్మించిందని చెప్పాలి.

వెయిటర్‌గా పనిచేశాను…
ఏడో తరగతిలో ఉండగా కరాటే శిక్షణలో చేర్పించారు. అప్పటి నుంచి అదే నా ప్రపంచమైంది. ఇంటర్‌లో చేరాక కూడా నా మనసు అటువైపే లాగుతుండేది. ఆ విషయం నాకన్నా ముందే తెలుసుకున్నారేమో ఇంటర్‌ పూర్తికాగానే నేను బ్యాంకాక్‌ వెళ్లి మువో థాయ్‌(థాయ్‌ల్యాండ్‌ బాక్సింగ్‌) నేర్చుకుంటానని చెబితే అప్పటిదాకా తాను దాచుకున్న సొమ్ము మొత్తం నా చేతిలో పెట్టి ‘జాగ్రత్తగా వెళ్లిరా!’ అన్నారు.

ఆ డబ్బుతోనే బ్యాంకాక్‌ వెళ్లాను. అక్కడి ఇన్‌స్టిట్యూట్‌లో ఫీజుకట్టినా నా రోజువారీ భోజనం, బసకి ఇబ్బంది వచ్చింది. దాంతో అక్కడే ఓ రెస్టరెంట్‌లో వెయిటర్‌గా పనిచేశాను. నాలుగేళ్ల తర్వాత థాయ్‌ బాక్సింగ్‌ నేర్చుకుని ముంబయి వచ్చి మార్షల్‌ ఆర్ట్స్‌ ఇన్‌స్టిట్యూట్‌ పెట్టాలనుకున్నాను. కానీ అప్పటికే అక్కడ అద్దె ధరలు ఆకాశాన్ని తాకుతున్నాయి. అద్దెకు సరిపడా డబ్బు సంపాదించడం కోసమే కోల్‌కతాలో ఓ ట్రావెల్‌ ఏజెన్సీలోనూ, బంగ్లాదేశ్‌లోని ఢాకాలోని ఓ హోటల్‌లోనూ ఉద్యోగం చేశాను. దిల్లీలో కుందన్‌లు అమ్మే వ్యాపారిగానూ అవతారమెత్తాను! రెండేళ్లలో నాకు కావాల్సిన డబ్బు చేతికొచ్చింది. ముంబయిలో మార్షల్‌ ఆర్ట్స్‌ ఇన్‌స్టిట్యూట్‌ పెట్టాను.

స్టంట్‌ ఆర్టిస్టుగా…
మా ఇన్‌స్టిట్యూట్‌కి వస్తున్న ఓ విద్యార్థి తండ్రి మోడల్‌ కో-ఆర్డినేటర్‌గా ఉండేవాడు. అతనే ఓసారి మోడలింగ్‌ చేయమని పట్టుబట్టి మరీ ఓ యాడ్‌ ఏజెన్సీ దగ్గరకు తీసుకెళ్లాడు. తొలిసారి ఓ ఫర్నిచర్‌ యాడ్‌కి పనిచేశా. ఇన్‌స్టిట్యూట్‌లో నేను నెలంతా కష్టపడితే మూడువేల రూపాయలు వస్తే… మోడలింగ్‌లో ఓ మూడుగంటలు పనిచేసినా పదివేల రూపాయలొచ్చేది! దాంతో దానిపైనే ఎక్కువగా దృష్టిపెట్టడం మొదలుపెట్టాను. నా ఫొటోలతో పోర్ట్‌ఫోలియో తయారు చేసుకుని స్టూడియోలకెళితే స్టంట్‌ ఆర్టిస్టుగా, గ్రూపు డ్యాన్సర్‌గా చిన్న చిన్న అవకాశాలిచ్చారు. నెలతిరిగేసరికల్లా రూ.15 వేలు వచ్చేవి… ఆ కాస్త డబ్బు కోసమే వెళ్తుండేవాణ్ణి. అలా వెళ్తుండగానే ఓ సారి ప్రఖ్యాత దర్శకుడు మహేశ్‌భట్‌ సినిమా ‘ఆజ్‌’లో హీరోయిన్‌కి మార్షల్‌ ఆర్ట్స్‌ నేర్పించే వ్యక్తిగా నటించే అవకాశం వచ్చింది. నేను తొలిసారి తెరపైన కాస్త ఎక్కువ సమయం కనిపించింది(ఏడు సెకన్లు!) అప్పుడే. ఆ సినిమాలో హీరో పేరు అక్షయ్‌. మహేశ్‌భట్‌ ఎప్పుడూ ‘అక్షయ్‌..’ అంటూ పిలుస్తూ ఉండటం వల్లేమో ఆ పేరు నాకు బాగా నచ్చింది. ఆ రెండేరోజే కోర్టుకి వెళ్లి ‘రాజీవ్‌’ అనే నా పేరుని అక్షయ్‌కుమార్‌గా రిజిస్టర్‌ చేసుకున్నాను! రెండేళ్ల తర్వాత నాకో పెద్ద కంపెనీకి మోడలింగ్‌ చేసే అవకాశం వచ్చింది. ఆరుగంటలకి బెంగళూరుకి రమ్మని ఫ్లైట్‌ టిక్కెట్‌ కూడా పంపారు. కానీ ఏ ఆరుగంటలో చెప్పలేదు… నేను సాయంత్రం ఆరు అనుకుని ఇంట్లో వర్కవుట్స్‌ చేస్తూ ఉండిపోయాను. చూస్తే అది ఉదయం ఆరుగంటలట! ఓ మంచి అవకాశం పోయిందనే బాధతోనే ఆడిషన్‌కి వెళ్లాను. వాళ్లు ఆడిషన్స్‌ చేసి ‘యూ ఆర్‌ సెలెక్టెడ్‌’ అన్నారు. ఏ పాత్రకండీ అంటే ‘హీరోగానే’ అనేశారు. స్పృహతప్పి పడిపోయేంతగా ఆశ్చర్యపడిపోయాను. నన్ను అలా ఆడిషన్‌ చేసిన వ్యక్తి దర్శకుడు ప్రదీప్‌ చక్రవర్తి. ఒకటికాదు… ఒకేసారి మూడుచిత్రాలకి నన్ను బుక్‌ చేశాడాయన. మొదటి చిత్రానికి ఐదువేలూ, రెండో చిత్రానికి 50 వేలూ, మూడో చిత్రానికి రూ.1.5 లక్ష రూపాయల చెక్‌లు నా చేతికి ఇచ్చాడు. ఆశ్చర్యకరంగా నేను సైన్‌ చేసిన సమయం సరిగ్గా సాయంత్రం ఆరుగంటలు!

‘మస్త్‌… మస్త్‌’ హీరోనైపోయా!
అలా ‘దీదర్‌’లో హీరోగా నటించాను. కానీ మొదటి సినిమా ఆలస్యమై, నేను నటించిన రెండో సినిమా 1991లో ‘సౌగంధ్‌’ మొదట విడుదలైంది. అది హిట్టయింది. ఆ తర్వాతి ఏడాది ‘ఖిలాడి’ రిలీజైంది. కెరీర్‌లో అదే నాకు పెద్ద మలుపు. ఆ తర్వాత ‘మై కిలాడీ తూ అనారీ’ సినిమాలోని ‘తూ చీజ్‌ బడీహై మస్త్‌ మస్త్‌’ పాట నన్ను అప్పట్లోనే భాషలకి అతీతంగా భారతదేశం మొత్తానికీ చేరువ చేసింది. అప్పటి నుంచి ఏడాదికి సగటున మూడు సినిమాలు ఉండేలా చూసుకుంటున్నాను. ఇప్పటిదాకా 156 సినిమాల్లో నటించాను. వీటిల్లో తెలుగు/తమిళంలోచేసిన ‘2.ఓ’ సహా ఐదు సినిమాలు వందకోట్లకుపైగా వసూళ్లు రాబట్టాయి! హీరోగా మారిన కొత్తల్లో జీవితాంతం కష్టపడి ఓ పదికోట్లు సంపాదిస్తే చాలు అనుకునేవాణ్ణి. ఐదేళ్లలోనే ఆ మైలురాయి అందుకున్నాను. ఆశకి అంతెక్కడిది?! ఆ తర్వాత నా లక్ష్యం వందకోట్ల రూపాయలకు మారింది. వందకోట్లకు చేరువయ్యాక ఇక నేను మళ్లీ డబ్బు గురించి ఆలోచించిన సందర్భాలే లేవు. నేను ఇలా పనీ, డబ్బూ అంటూ తిరుగుతుండగానే నాన్న ఆరోగ్యం క్షీణించడం మొదలైంది. ఆయనకి క్యాన్సర్‌ వచ్చింది.

అందుకే సేవ వైపు…
క్యాన్సర్‌ చికిత్సలో భాగంగా నాన్నకి కీమో థెరపీ ఇప్పించడం కోసం నేనే ఆసుపత్రికి తీసుకెళుతూ ఉండేవాణ్ణి. అలా తీసుకెళుతున్నప్పుడే నా చేతుల్లోనే కన్నుమూశారు! ఆయన జ్ఞాపకాలు పదిలం చేయాలనే… సేవా కార్యక్రమాలు మొదలుపెట్టాను. నాన్నకి కీమో థెరపీ కోసం వెళ్లినప్పుడు మారుమూల గ్రామాల నుంచి వచ్చే సైనికులు రెండురోజులపాటు ముంబయిలో తలదాచుకునే స్థలం లేక ఇబ్బందులు పడుతుండేవారు. అలాంటివాళ్ల కోసం నాన్న పేరుతో  ‘హరి ఓం’ ఏసీ షెల్టర్‌లు నిర్మించి ఇచ్చాను. పారా మిలటరీ వీరుల కుటుంబాలని ఆదుకోవడం కోసం ‘భారత్‌ కా వీర్‌’ యాప్‌, వెబ్‌సైట్‌ రూపొందించి ప్రభుత్వానికిచ్చాను.  ఇప్పటిదాకా వాటి ద్వారా 59 కోట్ల రూపాయలు వస్తే… ప్రతి కుటుంబానికీ 15 లక్షల రూపాయలదాకా ఇస్తున్నాను! కరోనా లాక్‌డౌన్‌ వేళ ప్రధాని మోదీ సహాయనిధి కోసం రూ.25 కోట్లూ, డాక్టర్లూ, ఇతర వైద్య సిబ్బంది సంరక్షణ కోసం తొమ్మిది కోట్ల రూపాయలు అందించాను. రాఘవ లారెన్స్‌ కాంచన హిందీ వెర్షన్‌ ‘లక్ష్మీ బాంబు’ సినిమా చేస్తున్నాను! ఆ సినిమా చేస్తూ హిజ్రాల సంక్షేమం పట్టించుకోకపోతే ఎలా… అందుకే లారెన్స్‌ కోరిక మేరకు చెన్నైలో వాళ్ల కోసం ఓ షెల్టర్‌ కట్టించాను. ‘నాన్న బతికే ఉంటే… ఆయన చేతిలో ఇన్ని కోట్ల రూపాయలే ఉంటే… వీళ్ల కష్టాలు చూస్తే… ఏంచేస్తాడు?’ అని ఎప్పటికప్పుడూ ప్రశ్నించుకుంటూనే ప్రతిదీ చేస్తున్నాను!


అచ్చమైన ఫ్యామిలీ మ్యాన్‌ని!

ఉదయం నాలుగు గంటలకి మొదలవుతుంది నా దినచర్య… నా బాలీవుడ్‌ మిత్రులు కొందరు పార్టీలు ముగించి ఇంటికొచ్చే సమయం అది!
లేచి రెండున్నర గంటలపాటు కసరత్తులు చేస్తాను. ఏడుగంటలకంతా పిల్లలతోపాటూ బ్రేక్‌ఫాస్ట్‌ పూర్తవుతుంది. మావాడు ఆరవ్‌, కూతురు నితార ఇంట్లో ఉంటే ఆ ఇద్దరి మధ్య వచ్చే తగవు తీరుస్తూ ఉంటాను కచ్చితంగా తొమ్మిది గంటలకి షూటింగ్‌ స్పాట్‌లో ఉంటాను. ఏడున్నరకి బయటకొచ్చి తొమ్మిదిన్నర దాకా భార్యాపిల్లలతో గడుపుతాను. ముఖ్యంగా నా భార్య ట్వింకిల్‌ ఖన్నాతో పేకాడి ఓడిపోవడమంటే చాలా సరదా నాకు!
ఎట్టిపరిస్థితుల్లోనూ పది గంటల్లోపల పడుకుంటాను. ఇప్పుడే కాదు సినిమాలకి వచ్చినప్పటి నుంచీ ముప్ఫై ఏళ్లుగా ఇదే నా దినచర్య!

Hero Nandamuri Balakrishna

ce75ed6e-966a-47d8-9b4b-a92ad5e66295

Hero vamsi (Happydays fame)

3e419bd1_162965_2

Hero Saratkumar (Tamil)

 

కాంచన… నాకు కన్నీళ్లు తెప్పించింది!

లాక్‌డౌన్‌ కాలం ఇది. ఒక్క ఆరోగ్యం విషయంలోనే కాదు ఆర్థికంగానూ, అనుబంధాల పరంగానూ కరోనా ఎలాంటి ప్రభావం చూపుతుందో తెలియని అభద్రత గూడుకట్టుకున్న కాలం. ఇలాంటి వేళ మనపైన మనకి నమ్మకాన్ని పెంచే, మన చుట్టూ ఉన్న  సమాజాన్ని కాసింత సానుకూలంగా చూపగలిగే ఓ జీవితం గురించి తెలుసుకోవడం ఎంతో స్ఫూర్తినిస్తుంది! శరత్‌కుమార్‌ జీవితం అలాంటిదే. బెంగళూరు వీధుల్లో పేపర్లు వేసిన శరత్‌ పేరున్న నటుడిగా ఎదగడం వెనక ఎంతో పోరాటం ఉంది. అది ఆయన మాటల్లోనే…

అది 1977… అప్పట్లో బెంగళూరు ఇప్పటికన్నా ఎక్కువ చల్లగా ఉండేది. ఆ చలిలో ఉదయం ఐదుగంటలకి రైల్వేస్టేషన్‌కి వెళ్లి ‘మద్రాసు మెయిల్‌’ కోసం ఎదురుచూస్తూ నిల్చునేవాణ్ణి. ఆ రైలులోనే నేను పనిచేసే తమిళ పత్రికకి సంబంధించిన 150 కాపీలొస్తాయి. వాటిని తీసుకుని సైకిల్‌ మీద బెంగళూరులోని ప్రధాన కూడళ్లలోని షాపులకి చేరవేసేవాణ్ణి. అదే నా కెరీర్‌లో తొలి ఉద్యోగం. నిజానికి మాది అప్పర్‌ మిడిల్‌క్లాస్‌ కుటుంబం.  నాన్న రామనాథం దిల్లీ ఆకాశవాణిలో న్యూస్‌రీడర్‌గా పనిచేసేవారు. ఆయన బదిలీపైన చెన్నై వచ్చాక నేను అక్కడే బీఎస్సీ దాకా చదువుకున్నాను. చదువు పూర్తికాగానే నా కాళ్లపైన నేను నిలబడాలనుకున్నాను. అప్పట్లో ‘దినకరన్‌’ అనే తమిళ పత్రిక ప్రారంభిస్తుంటే అక్కడ ఉద్యోగం కోసం వెళ్లాను. కాలేజీలో ఉన్నప్పటి నుంచే నాకు కాస్త రచనావ్యాసంగంపైన ఇష్టం ఉండటంతో రిపోర్టర్‌గా చేరాలనే అనుకున్నాను. కానీ వాళ్లు నన్ను బెంగళూరులో సేల్స్‌ బాధ్యతలు తీసుకోమనడంతో ఆ నగరానికి వెళ్లాను. మాది కొత్త పత్రిక కాబట్టి పేపర్‌ ఏజెంట్లుకానీ, బాయ్స్‌కానీ ఎవరూ ఉండేవారు కాదు. దాంతో పత్రిక కాపీలు షాపులకి సరైన సమయానికి వెళ్లక చాలావరకూ మిగిలిపోయేవి. అందుకనే నేనే స్వయంగా ‘పేపర్‌ బాయ్‌’ అవతారమెత్తి… ఉదయం ఐదుకంతా షాపులకి చేరవేయడం మొదలుపెట్టాను. ప్రతిరోజూ దాదాపు ఇరవై కిలోమీటర్లదాకా సైకిల్‌పైన తిరుగుతూ బెంగళూర్‌లోని ప్రధాన కూడళ్లన్నీ కవర్‌ చేసేవాణ్ణి. అలా ఏడాది కష్టపడ్డాక పత్రిక సేల్స్‌ పెరిగాయి. అది చూసి నాకు బెంగళూరు సర్క్యులేషన్‌ అండ్‌ యాడ్‌ మేనేజర్‌గా బాధ్యతలు అప్పగించారు. నేను అక్కడితో ఊరుకోకుండా, ఈ పనులన్నీ మధ్యాహ్నంలోపే ముగించి, ఆ తర్వాత రిపోర్టర్‌గానూ పని చేయడం మొదలుపెట్టాను. ఇన్ని బాధ్యతలు చూస్తూ… బెంగళూరులో మా పత్రిక సర్క్యులేషన్‌ని గణనీయంగా పెంచగలిగాను. ఇదంతా ప్రతికూల పరిస్థితుల్లోనూ ఓ సంస్థని నడపగలననే విశ్వాసాన్ని నాకిచ్చింది. ఆ విశ్వాసంతోనే ఓ ట్రావెల్‌ ఏజెన్సీని ప్రారంభించాను. అదే నన్ను సినిమాలకి దగ్గరచేసింది.

తెలుగుతోనే మొదలు…
నాకు చిన్నప్పటి నుంచే తమిళ సూపర్‌స్టార్‌ ఎంజీఆర్‌లా నటుడిగా మారి రాజకీయనాయకుణ్ణి అవ్వాలనే కల ఉండేది. నా ‘ఫిజిక్‌’ కూడా ఇందుకో కారణం. మానాన్న చిన్నప్పటి నుంచీ వ్యాయామాలూ, క్రీడల్ని మా జీవితంలో భాగం చేశారు. దాంతో పదో తరగతి నాటికే ఫుట్‌బాల్‌ స్టేట్‌ ఛాంపియన్‌గా మారాను. ఎన్‌సీసీలో చేరి ప్రతిష్ఠాత్మక ‘రిపబ్లిక్‌ పరేడ్‌’లోనూ పాల్గొన్నాను. కాలేజీలో చదివేటప్పుడే బాడీ బిల్డింగ్‌ పోటీల్లో పాల్గొని ‘మిస్టర్‌ మద్రాస్‌’ టైటిల్‌ సాధించాను! ‘నేనెలాగూ అందగాణ్ణి కాబట్టి ప్రయత్నించడం ఆలస్యం అవకాశాలు వెతుక్కుంటూ వస్తాయిలే’ అనే భ్రమలో ఉండేవాణ్ణి. కానీ ఎలా మొదలుపెట్టాలో తెలియలేదు. అప్పుడే బెంగళూరులో నేను ట్రావెల్‌ ఏజెన్సీ నడుపుతుండగా పరిచయమైన మిత్రుడొకడు నిర్మాతగా ‘సమాజంలో స్త్రీ’ అనే సినిమా తీస్తూ నన్ను లెక్కలూ, రాతకోతలన్నీ చూసుకోవాలన్నాడు. షూటింగ్‌ మొదలుపెట్టిన తొలివారంలోనే అందులో విలన్‌ పాత్ర చేస్తున్న వ్యక్తి డుమ్మా కొట్టేశాడు. దాంతో నిర్మాత ఆ పాత్రని నన్నే చేయమన్నాడు. నా తొలి షాట్‌ హీరోయిన్‌ విజయశాంతితో. అప్పటికే తన ఫ్లైట్‌కి టైమవుతోందనే హడావుడిలో ఉన్నారామె. నాకేమో తెలుగు డైలాగులు చెప్పడం చేతకావడం లేదు. అందువల్ల, టేకులపైన టేకులు తీసుకుంటున్నాను. దాంతో విజయశాంతి కోపంతో మండిపడ్డారు. ‘కాస్త డబ్బులుపెట్టి మంచి ఆర్టిస్టుని పెట్టుకోలేరా! ఇలాంటివాళ్లతో నా సమయాన్ని వేస్ట్‌ చేస్తారెందుకు?’ అంటూ నిర్మాతని చెడామడా తిట్టేశారు. ఆమె మాటలకి నేను బిక్కచచ్చిపోయి నిల్చుండి…పోయాను. అప్పుడు ఓ కెమెరా అసిస్టెంట్‌ నా దగ్గరకొచ్చి ‘ఆమెని చూసి భయపడకండి సార్‌. ఓ మామూలు వ్యక్తితో ఎలా మాట్లాడతారో… అలాగే డైలాగులు చెప్పండి చాలు!’ అన్నారు. అతనిచ్చిన ధైర్యంతోనే ఆ తెలుగు డైలాగులు చెప్పి షాట్‌ ‘ఓకే’ చేయించుకున్నాను.

విజయ్‌కాంత్‌కి విలన్‌గా…
నా తొలి సినిమా పాత్ర చిన్నదే అయినా దానితో నా సినిమా కలలు పెద్దవయ్యాయి. నిర్మాతగా మారి కార్తిక్‌ హీరోగా ఓ సినిమా తీస్తే అది హిట్టయింది. అప్పుడే నన్ను విజయ్‌కాంత్‌ మేకప్‌మ్యాన్‌ రాజు చూసి ‘పోలీసు అధికారి’ సినిమాలో విలన్‌గా నా పేరుని సిఫార్సు చేశాడు. ఆ సినిమా విడుదలైన రోజు నుంచే నాకు తమిళం, తెలుగుల్లో అవకాశాలు రావడం మొదలుపెట్టాయి. నెల తిరక్కుండానే ముప్ఫై సినిమాల్లో బుక్‌ అయ్యాను. ఓ తెలుగు సినిమా కోసం గోల్కొండలో ఫైట్‌ సీన్‌ తీస్తుండగా… చాలా ఎత్తు నుంచి కిందపడిపోయాను. మెడ ఎముక విరిగింది. ఇక బతకననే అందరూ అనుకున్నారట. వారం తర్వాత ఎలాగో కళ్లు తెరిచాను. మెడ వెనక భాగాన రెండు రాడ్లు పెట్టారు డాక్టర్లు. సినిమాలు పోతేపోనీ కనీసం జీవితంలో గొంతెత్తి మాట్లాడే అవకాశం కూడా పోయింది. నన్ను నటుడిగా బుక్‌ చేసుకున్న ముప్ఫై మంది నిర్మాతల్లో 29 మంది నాకిచ్చిన అడ్వాన్స్‌ వెనక్కి తీసుకున్నారు. ఆ ఒక్క నిర్మాత ఎప్పుడు వస్తాడా అని చూస్తుండగా ఆయన తరపున డైరెక్టర్‌ వచ్చాడు. వచ్చినవాడు అడ్వాన్స్‌ అడగకపోగా ‘యాక్సిడెంట్‌ అయినంత మాత్రాన మిమ్మల్ని నా సినిమా నుంచి తీసేయలేను. ఏడాదైనా నా సినిమా షూటింగ్‌ ఆపుతాను!’ అన్నాడు. అది అతని తొలి సినిమా. అప్పటిదాకా సినిమా వాళ్లలో కనీస మానవత్వం ఉండదేమిటా అనుకుంటూ ఉన్న నన్ను అతని మాటలు కదిలించాయి..! అతనికోసమైనా నేను పైకి లేవాలనుకున్నాను. వైద్యుల పర్యవేక్షణలో పట్టుబట్టి మరీ చిన్నపాటి వ్యాయామాలూ చేయడం ప్రారంభించాను. అవి నా విల్‌పవర్‌ని పెంచి… ఆరునెలల్లోనే నడిచేలా చేశాయి. అలా ఆ కొత్త డైరెక్టర్‌ తీసిన సినిమాలో పాల్గొన్నాను. ‘పురియాద పుదిర్‌’ అనే ఆ తమిళ సినిమా నాకూ, ఆ డైరెక్టర్‌కీ కొత్త జీవితాన్నిచ్చింది. ఆ డైరెక్టర్‌… కేఎస్‌ రవికుమార్‌. అతనితో అలా మొదలైన నా ప్రయాణం ఎన్నో సూపర్‌డూపర్‌ హిట్‌ సినిమాల మైలురాళ్లతో  సాగింది.

నేనూ చిరూ…
‘స్టూవర్టుపురం పోలీస్‌ స్టేషన్‌’ సినిమాతోనే చిరంజీవితో పరిచయం. ఆ సినిమాలో విలన్‌గా చేశాక ‘గ్యాంగ్‌లీడర్‌’లో సాఫ్ట్‌ నేచర్‌ ఉన్న పాత్ర ఇచ్చారు. అక్కడ కనిపించిన విజయశాంతి ‘మీ సినిమాలు చూస్తున్నానండీ… బాగా చేస్తున్నారు!’ అని కితాబిచ్చారు. నేను ‘నా తొలి సినిమా మీతోనే చేశానండీ!’ అని చెబితే నమ్మలేక పోయారు. ఆ రోజు ఆమె చిర్రుబుర్రులాడిన విధానం గుర్తుచేస్తే ‘అయ్యో… సారీ సారీ’ అంటూ నవ్వేశారు. ‘గ్యాంగ్‌లీడర్‌’ సినిమా పూర్తవుతుండగా చిరంజీవితో ‘అన్నా! తర్వాత సినిమాకి కూడా నాకు అవకాశం ఇవ్వవా!’ అని అడిగాను. ‘రేయ్‌… నీకు ఆ అవసరం రాదు. ఇంతలో నువ్వు హీరోవైపోతావు చూస్తూ ఉండు!’ అన్నాడు. ఆయన నోటి చలవేమో నాకు హీరో అవకాశం వచ్చింది. తమిళంలో ‘సూరియన్‌’(తెలుగులో ‘మండే సూర్యుడు’) అనే సినిమా నన్ను రాత్రికి రాత్రే స్టార్‌ని చేసింది! ఆ తర్వాత ఎన్నో సూపర్‌హిట్‌ సినిమాలు వచ్చాయి. నా వందో సినిమాని ప్రతిష్ఠాత్మకంగా తీసుకుని భారీగా ఖర్చుపెట్టి తీస్తే… అది ఆడలేదు సరికదా నన్ను పీకల్లోతు అప్పుల్లో ముంచేసింది. నాకు ఊపిరాడక ఓ నిర్మాతని సాయం అడిగాను. ఆయన చాలా కూల్‌గా ‘నీకు చిరంజీవి మంచి స్నేహితుడు కదా! ఆయన కాల్షీట్లు ఇప్పించు. ఆ సినిమాకి వచ్చిన లాభాల్లో నీకు కొంత ఇస్తాను!’ అన్నాడు. అది సరికాదు అనిపించినా నాకు వేరే దార్లేదు. వెంటనే హైదరాబాద్‌ బయల్దేరాను. ఇక్కడికొస్తే ఆయనేదో షూటింగ్‌లో ఉన్నాడు. ‘నీతో పర్సనల్‌గా మాట్లాడాలి అన్నా!’ అంటే షూటింగ్‌ క్యాన్సిల్‌ చేసి మరీ నన్ను ఇంటికి తీసుకెళ్లాడు. వాళ్లమ్మగారితో భోజనం పెట్టించి నేను కాస్త కుదుటపడ్డాక విషయం ఏమిటన్నాడు. అంతా విని… ‘సరే! ఆ నిర్మాతకి నేను ఓకే చెప్పానని చెప్పు’ అన్నాడు. ఆ తర్వాత నేను తడబడుతూనే ‘నీకు నేను ఎంత రెమ్యునరేషన్‌ ఇవ్వాలో చెబితే…’ అంటూ నసిగాను. ‘నాకు ఇచ్చేంత స్థితిలో ఉన్నావా నువ్వు. ఒక్క పైసా వద్దు… నువ్వు కోలుకుంటే అంతే చాలు!’ అన్నాడు. ఆ సందర్భంలోనే కాదు… ఆ సంఘటనని ఎప్పుడు గుర్తుచేసుకున్నా కన్నీళ్లు ఆగవు నాకు. నా కెరీర్‌కి ఓ రకంగా పునర్జన్మని ఇచ్చారాయన!

మళ్లీ తెలుగులో…
ఓ వైపు సినిమాలూ, మరోవైపు రాజకీయాలు… వీటితో తెలుగులో ఎక్కువ నటించలేదు. సుదీర్ఘవిరామం తర్వాత ‘బన్నీ’లో కనిపించాను. ఆ తర్వాత చాలా సినిమాలే చేసినా వాటన్నింటికన్నా రాఘవ లారెన్స్‌ ‘కాంచన’ పాత్ర నన్ను కొత్తతరానికి ఎక్కువ చేరువచేసింది. కండలవీరుడిగా పేరున్న నా ద్వారా హిజ్రాల కష్టం చెప్పడమనే ఆలోచన నాకు చాలా నచ్చింది. నటన పరంగా ఏ కాస్త ఏమరుపాటుగా ఉన్నా నవ్వులపాలవుతామని తెలిసినా ధైర్యంగానే ఆ పాత్రని చేశాను. అందులో కాంచనగా నేను స్టేజీపైకెక్కి మాట్లాడే సీనుంటుంది గుర్తుందా! అదే మేం తీసిన తొలి షాట్‌. అది చేస్తున్నప్పుడు గ్లిజరిన్‌ లేకుండానే ఉద్వేగానికి గురై ఏడ్చేశాను. చుట్టూ చూస్తే ఆ షూటింగ్‌ కోసమని వచ్చిన ఏడొందలమందీ కన్నీళ్లు పెట్టుకుంటున్నారు. అప్పుడే అనిపించింది ‘ఈ పాత్ర కలకాలం ప్రజల గుండెల్లో నిలిచిపోతుందీ’ అని!


తెరిచిన పుస్తకమే…

సినిమాల్లోకి రావడానికి ముందే ఛాయని ప్రేమించి పెళ్ళిచేసుకున్నాను. కాకపోతే ఆ బంధం ఎక్కువ కాలం నిలవలేదు. మా మనస్పర్థల మధ్య మా పిల్లలు వరలక్ష్మి, పూజా ఎదగడం మంచిదికాదని విడాకులు తీసుకున్నాం. నాలాగే వ్యక్తిగత జీవితంలో ఆటుపోట్లు ఎదుర్కొన్న రాధిక స్నేహితురాలిగా పరిచయమై జీవిత భాగస్వామి అయింది. సహజంగానే మొదట్లో మేం ఎన్నో ఒడుదొడుకులూ, ఒత్తిళ్లూ, విమర్శలూ, విసుర్లూ ఎదుర్కోవాల్సి వచ్చింది. వాటన్నింటినీ అధిగమించాక ఇప్పుడింత సంతోషంగా ఉండగలుగుతున్నాం. ఇప్పుడు రాధికా, నేనూ, మా పిల్లలు వరలక్ష్మి, పూజ, రేయాన్‌, రాహుల్‌లతో కూడిన పెద్ద కుటుంబం మాది! విదేశాల్లో చదువుకున్న మా అమ్మాయి వరలక్ష్మి సినిమాల్లోకి రావడం నాకు బొత్తిగా ఇష్టంలేదు. అందుకే తన మొదటి సినిమా ప్రచారానికీ వెళ్లలేదు. నా సహకారం లేకుండానే తను సొంతంగా ఎదగడం చూశాక మొదట్లో వద్దన్నందుకు ఇప్పుడు పశ్చాత్తాపపడుతున్నాను. త్వరలో నేనూ, రాధికా, వరూ కలిసి ఓ సినిమా కూడా చేయబోతున్నాం!