HEROES

Hero Siddhu Jonnalagadda (‘Krishna and his Leela’ fame)

e5f1814a-65a2-4ff9-a55a-f577c6dd1a93

Hero Kalyan Dev

2e0d62ac_14-crop--a9b511 9a325ba7-f47b-4bfc-bc73-b1a5e20dedd8

Hero Vishwaksen

hero vishwaksen

Hero Naveenchandra

hero naveen chanra

Hero Akshay kumar

ఆ 15 వేల కోసమే సినిమాల్లోకొచ్చా!

ఫోర్బ్స్‌ జాబితాల్లోకి ఎక్కడం మన సినిమా స్టార్లకి కొత్తేమీ కాదుకానీ… బాలీవుడ్‌ హీరో అక్షయ్‌ కుమార్‌ ఈసారి అందుకున్న స్థానం చాలా ప్రత్యేకమైంది. అత్యధిక ఆర్జన ఉన్న ప్రపంచ సెలబ్రిటీల్లో భారతదేశం నుంచి ఈసారి కూడా అతనొక్కడికే స్థానం దక్కింది! కేవలం సంపాదన గురించే కాదు ఎన్నడూలేనివిధంగా అతని దానగుణాన్నీ ఈ ఏడాది ప్రస్తుతించింది ఫోర్బ్స్‌! అక్షయ్‌ని మిగతా సంపన్నుల మధ్య విభిన్నంగా నిలుపుతున్న అంశం ఇదే. దాని వెనక అతని సినిమాలని మించిన సెంటిమెంటు కూడా ఉంది! అదేమిటో అతని మాటల్లోనే…

రోనా వచ్చినప్పటి నుంచీ అందరిలాగే నేనూ ఇంటికే పరిమితమైపోయాను.

సినిమాల్లోకి వచ్చాకే కాదు నాకు ఊహవచ్చినప్పటి నుంచీ ఇంత ఖాళీగా ఉన్నది లేదు. అందుకే, టెక్నాలజీని వాడుకుంటూ కొన్ని ప్రకటనల్లో నటించడం మొదలుపెట్టాను. ఇంట్లో ఉంటూనే కరోనా బాధితుల కోసం రూ.30 కోట్లు విరాళంగా ఇచ్చాను. ఈ పనుల్లో ఉండగానే ఫోర్బ్స్‌ వాళ్లు ఫోన్‌ చేశారు… ‘అక్షయ్‌! కరోనాతో సినిమాలు లేకపోవడం, రూ.30 కోట్లు దానమివ్వడం… వీటితో మీ ఆర్జన తగ్గింది కదా… ఈసారి వందమంది సెలబ్స్‌ జాబితాలో మీరు ఉంటారా!’ అని అడిగారు. ‘లేకపోయినా ఫర్వాలేదులెండి!’ అని చెప్పాను. కానీ, ఈసారి కూడా ఆ లిస్టులో నా పేరుంది. 2016 నుంచీ ఆ జాబితాలో నేనుంటున్నా… ఈసారి వాళ్లు నా సంపాదనతోపాటూ నా సేవాగుణాన్నీ ప్రత్యేకంగా ప్రస్తావించారు. కరోనా కోసం భూరి విరాళమిచ్చిన ఏకైక భారతీయ స్టార్‌నంటూ ప్రశంసించారు. నిజానికి, నా ఆర్జన కంటే ఈ రకంగా వచ్చిన గుర్తింపే నాకు ఎక్కువ సంతృప్తినిస్తోంది. ఎందుకంటే… ఆ సేవాగుణానికి ప్రేరణ మా నాన్న కాబట్టి… ఆయన మరణం కాబట్టి… ‘ఓం నమశ్శివాయ…’ – మా ఇంట్లో ప్రతి శనివారం ఈ మంత్రం వినిపిస్తూ ఉండాల్సిందే. ఆ వినిపించడం దేవుడి పటం ముందు నుంచి కాదు స్నానాల గదిలో నుంచి! నాన్న ప్రతి శనివారం నన్ను స్నానాల గదిలో కింద కూర్చోబెట్టి నీళ్ల బకెట్‌ని తన చేతుల్లోకి తీసుకుని ధారగా నా తలపైన పోస్తుండేవారు! అలా పోస్తూ ‘ఓం నమశ్శివాయ…’ అని నిష్ఠగా చెబుతుండేవారు. ‘ఎందుకు నాన్నా ఇలా చేస్తున్నావ్‌…!’ అని అడిగితే ‘నువ్వు నాకు ఆ శివయ్యలాంటివాడివి. అందుకే వారంవారం నీకిలా అభిషేకం చేస్తున్నా!’ అంటూ నవ్వేవారు. పదమూడేళ్లు వచ్చేదాకా ఆయన నన్నిలా అభిషేకించడం కొనసాగుతూనే ఉండేది. ఆ అలవాటు వల్లే అనుకుంటా నటుడిగా కోట్ల రూపాయలు సంపాదిస్తున్నా… ఇంట్లో అత్యాధునిక షవర్‌ వసతులున్నా… బకెట్‌తో నీళ్లు పెట్టుకునే స్నానం చేస్తుంటా. ఓ రకంగా ప్రతిరోజూ ఉదయం నాన్నని స్మరించుకునే సందర్భం అది. చదువు సరిగ్గా బుర్రకెక్కనివాణ్ణి, ఆటలు తప్ప ఇంకేమీ తెలియనివాణ్ణి… ఇప్పుడిలా ఓ పెద్ద స్టార్‌నయ్యానంటే, సేవాగుణం ఉన్న మనిషిగా పేరు తెచ్చుకున్నానంటే… అంతా నాన్న చలవే!

నాన్న మాటలే…
నాన్న హరి ఓం భాటియా ఆర్మీలో పనిచేసి రిటైర్‌ అయ్యారు. మొదట్లో దిల్లీలో ఉన్న మేము ఆయనకి యునిసెఫ్‌లో అకౌంటెంట్‌గా ఉద్యోగం రావడంతో ముంబయి వెళ్లాం. మా ఇంట్లో ఎప్పుడూ మిలిటరీ క్రమశిక్షణ ఉండేది. ఆరునూరైనా అందరం ఉదయం నాలుగు గంటలకి నిద్రలేచి వ్యాయామం చేయడం తప్పనిసరి! వ్యాయామంతోపాటూ తప్పకుండా సూర్యోదయాన్ని చూసితీరాలనేవారు నాన్న. అప్పట్నుంచి ఇప్పటిదాకా ఏ ఒక్కరోజూ నేను ఆ అలవాటు మానలేదు. ముంబయి డాన్‌బాస్కో స్కూల్లో చదివాన్నేను. అన్ని సబ్జెక్టుల్లోనూ సగటు కంటే తక్కువ మార్కులే వచ్చేవి. నాన్న దగ్గరకి దిగాలుగా ప్రోగ్రెస్‌ కార్డు తీసుకెళితే ‘పాస్‌ అవుతున్నావు కదా… అది చాలు బేటా!’ అనేవారు. ఫుట్‌బాల్‌, వాలీబాల్‌-లో నా చిన్నచిన్న విజయాలనే పెద్దగా సెలబ్రేట్‌ చేసేవాడు. నేను వాలీబాల్‌ పోటీలకి వెళ్లిన ప్రతిసారీ పెద్ద టిన్నులో పాలు తీసుకొచ్చేవారు. ఆ పాలని నాకూ మా జట్టుకే కాదు, మా ప్రత్యర్థి జట్టుకీ ఇచ్చేవారు. అదేమిటీ ‘వాళ్లు బలం తెచ్చుకుంటే మనకే కదా నష్టం’ అంటే ‘ప్రత్యర్థి బలహీనంగా ఉన్నప్పుడు కాదు… బలంగా ఉన్నప్పుడు ఓడిస్తేనే అసలైన విజయం’ అనేవారు. నేను వ్యక్తిత్వ వికాస పుస్తకాలేవీ చదవకున్నా ఇలా నాన్నని చూస్తూ పెరగడమే నా వ్యక్తిత్వాన్ని నిర్మించిందని చెప్పాలి.

వెయిటర్‌గా పనిచేశాను…
ఏడో తరగతిలో ఉండగా కరాటే శిక్షణలో చేర్పించారు. అప్పటి నుంచి అదే నా ప్రపంచమైంది. ఇంటర్‌లో చేరాక కూడా నా మనసు అటువైపే లాగుతుండేది. ఆ విషయం నాకన్నా ముందే తెలుసుకున్నారేమో ఇంటర్‌ పూర్తికాగానే నేను బ్యాంకాక్‌ వెళ్లి మువో థాయ్‌(థాయ్‌ల్యాండ్‌ బాక్సింగ్‌) నేర్చుకుంటానని చెబితే అప్పటిదాకా తాను దాచుకున్న సొమ్ము మొత్తం నా చేతిలో పెట్టి ‘జాగ్రత్తగా వెళ్లిరా!’ అన్నారు.

ఆ డబ్బుతోనే బ్యాంకాక్‌ వెళ్లాను. అక్కడి ఇన్‌స్టిట్యూట్‌లో ఫీజుకట్టినా నా రోజువారీ భోజనం, బసకి ఇబ్బంది వచ్చింది. దాంతో అక్కడే ఓ రెస్టరెంట్‌లో వెయిటర్‌గా పనిచేశాను. నాలుగేళ్ల తర్వాత థాయ్‌ బాక్సింగ్‌ నేర్చుకుని ముంబయి వచ్చి మార్షల్‌ ఆర్ట్స్‌ ఇన్‌స్టిట్యూట్‌ పెట్టాలనుకున్నాను. కానీ అప్పటికే అక్కడ అద్దె ధరలు ఆకాశాన్ని తాకుతున్నాయి. అద్దెకు సరిపడా డబ్బు సంపాదించడం కోసమే కోల్‌కతాలో ఓ ట్రావెల్‌ ఏజెన్సీలోనూ, బంగ్లాదేశ్‌లోని ఢాకాలోని ఓ హోటల్‌లోనూ ఉద్యోగం చేశాను. దిల్లీలో కుందన్‌లు అమ్మే వ్యాపారిగానూ అవతారమెత్తాను! రెండేళ్లలో నాకు కావాల్సిన డబ్బు చేతికొచ్చింది. ముంబయిలో మార్షల్‌ ఆర్ట్స్‌ ఇన్‌స్టిట్యూట్‌ పెట్టాను.

స్టంట్‌ ఆర్టిస్టుగా…
మా ఇన్‌స్టిట్యూట్‌కి వస్తున్న ఓ విద్యార్థి తండ్రి మోడల్‌ కో-ఆర్డినేటర్‌గా ఉండేవాడు. అతనే ఓసారి మోడలింగ్‌ చేయమని పట్టుబట్టి మరీ ఓ యాడ్‌ ఏజెన్సీ దగ్గరకు తీసుకెళ్లాడు. తొలిసారి ఓ ఫర్నిచర్‌ యాడ్‌కి పనిచేశా. ఇన్‌స్టిట్యూట్‌లో నేను నెలంతా కష్టపడితే మూడువేల రూపాయలు వస్తే… మోడలింగ్‌లో ఓ మూడుగంటలు పనిచేసినా పదివేల రూపాయలొచ్చేది! దాంతో దానిపైనే ఎక్కువగా దృష్టిపెట్టడం మొదలుపెట్టాను. నా ఫొటోలతో పోర్ట్‌ఫోలియో తయారు చేసుకుని స్టూడియోలకెళితే స్టంట్‌ ఆర్టిస్టుగా, గ్రూపు డ్యాన్సర్‌గా చిన్న చిన్న అవకాశాలిచ్చారు. నెలతిరిగేసరికల్లా రూ.15 వేలు వచ్చేవి… ఆ కాస్త డబ్బు కోసమే వెళ్తుండేవాణ్ణి. అలా వెళ్తుండగానే ఓ సారి ప్రఖ్యాత దర్శకుడు మహేశ్‌భట్‌ సినిమా ‘ఆజ్‌’లో హీరోయిన్‌కి మార్షల్‌ ఆర్ట్స్‌ నేర్పించే వ్యక్తిగా నటించే అవకాశం వచ్చింది. నేను తొలిసారి తెరపైన కాస్త ఎక్కువ సమయం కనిపించింది(ఏడు సెకన్లు!) అప్పుడే. ఆ సినిమాలో హీరో పేరు అక్షయ్‌. మహేశ్‌భట్‌ ఎప్పుడూ ‘అక్షయ్‌..’ అంటూ పిలుస్తూ ఉండటం వల్లేమో ఆ పేరు నాకు బాగా నచ్చింది. ఆ రెండేరోజే కోర్టుకి వెళ్లి ‘రాజీవ్‌’ అనే నా పేరుని అక్షయ్‌కుమార్‌గా రిజిస్టర్‌ చేసుకున్నాను! రెండేళ్ల తర్వాత నాకో పెద్ద కంపెనీకి మోడలింగ్‌ చేసే అవకాశం వచ్చింది. ఆరుగంటలకి బెంగళూరుకి రమ్మని ఫ్లైట్‌ టిక్కెట్‌ కూడా పంపారు. కానీ ఏ ఆరుగంటలో చెప్పలేదు… నేను సాయంత్రం ఆరు అనుకుని ఇంట్లో వర్కవుట్స్‌ చేస్తూ ఉండిపోయాను. చూస్తే అది ఉదయం ఆరుగంటలట! ఓ మంచి అవకాశం పోయిందనే బాధతోనే ఆడిషన్‌కి వెళ్లాను. వాళ్లు ఆడిషన్స్‌ చేసి ‘యూ ఆర్‌ సెలెక్టెడ్‌’ అన్నారు. ఏ పాత్రకండీ అంటే ‘హీరోగానే’ అనేశారు. స్పృహతప్పి పడిపోయేంతగా ఆశ్చర్యపడిపోయాను. నన్ను అలా ఆడిషన్‌ చేసిన వ్యక్తి దర్శకుడు ప్రదీప్‌ చక్రవర్తి. ఒకటికాదు… ఒకేసారి మూడుచిత్రాలకి నన్ను బుక్‌ చేశాడాయన. మొదటి చిత్రానికి ఐదువేలూ, రెండో చిత్రానికి 50 వేలూ, మూడో చిత్రానికి రూ.1.5 లక్ష రూపాయల చెక్‌లు నా చేతికి ఇచ్చాడు. ఆశ్చర్యకరంగా నేను సైన్‌ చేసిన సమయం సరిగ్గా సాయంత్రం ఆరుగంటలు!

‘మస్త్‌… మస్త్‌’ హీరోనైపోయా!
అలా ‘దీదర్‌’లో హీరోగా నటించాను. కానీ మొదటి సినిమా ఆలస్యమై, నేను నటించిన రెండో సినిమా 1991లో ‘సౌగంధ్‌’ మొదట విడుదలైంది. అది హిట్టయింది. ఆ తర్వాతి ఏడాది ‘ఖిలాడి’ రిలీజైంది. కెరీర్‌లో అదే నాకు పెద్ద మలుపు. ఆ తర్వాత ‘మై కిలాడీ తూ అనారీ’ సినిమాలోని ‘తూ చీజ్‌ బడీహై మస్త్‌ మస్త్‌’ పాట నన్ను అప్పట్లోనే భాషలకి అతీతంగా భారతదేశం మొత్తానికీ చేరువ చేసింది. అప్పటి నుంచి ఏడాదికి సగటున మూడు సినిమాలు ఉండేలా చూసుకుంటున్నాను. ఇప్పటిదాకా 156 సినిమాల్లో నటించాను. వీటిల్లో తెలుగు/తమిళంలోచేసిన ‘2.ఓ’ సహా ఐదు సినిమాలు వందకోట్లకుపైగా వసూళ్లు రాబట్టాయి! హీరోగా మారిన కొత్తల్లో జీవితాంతం కష్టపడి ఓ పదికోట్లు సంపాదిస్తే చాలు అనుకునేవాణ్ణి. ఐదేళ్లలోనే ఆ మైలురాయి అందుకున్నాను. ఆశకి అంతెక్కడిది?! ఆ తర్వాత నా లక్ష్యం వందకోట్ల రూపాయలకు మారింది. వందకోట్లకు చేరువయ్యాక ఇక నేను మళ్లీ డబ్బు గురించి ఆలోచించిన సందర్భాలే లేవు. నేను ఇలా పనీ, డబ్బూ అంటూ తిరుగుతుండగానే నాన్న ఆరోగ్యం క్షీణించడం మొదలైంది. ఆయనకి క్యాన్సర్‌ వచ్చింది.

అందుకే సేవ వైపు…
క్యాన్సర్‌ చికిత్సలో భాగంగా నాన్నకి కీమో థెరపీ ఇప్పించడం కోసం నేనే ఆసుపత్రికి తీసుకెళుతూ ఉండేవాణ్ణి. అలా తీసుకెళుతున్నప్పుడే నా చేతుల్లోనే కన్నుమూశారు! ఆయన జ్ఞాపకాలు పదిలం చేయాలనే… సేవా కార్యక్రమాలు మొదలుపెట్టాను. నాన్నకి కీమో థెరపీ కోసం వెళ్లినప్పుడు మారుమూల గ్రామాల నుంచి వచ్చే సైనికులు రెండురోజులపాటు ముంబయిలో తలదాచుకునే స్థలం లేక ఇబ్బందులు పడుతుండేవారు. అలాంటివాళ్ల కోసం నాన్న పేరుతో  ‘హరి ఓం’ ఏసీ షెల్టర్‌లు నిర్మించి ఇచ్చాను. పారా మిలటరీ వీరుల కుటుంబాలని ఆదుకోవడం కోసం ‘భారత్‌ కా వీర్‌’ యాప్‌, వెబ్‌సైట్‌ రూపొందించి ప్రభుత్వానికిచ్చాను.  ఇప్పటిదాకా వాటి ద్వారా 59 కోట్ల రూపాయలు వస్తే… ప్రతి కుటుంబానికీ 15 లక్షల రూపాయలదాకా ఇస్తున్నాను! కరోనా లాక్‌డౌన్‌ వేళ ప్రధాని మోదీ సహాయనిధి కోసం రూ.25 కోట్లూ, డాక్టర్లూ, ఇతర వైద్య సిబ్బంది సంరక్షణ కోసం తొమ్మిది కోట్ల రూపాయలు అందించాను. రాఘవ లారెన్స్‌ కాంచన హిందీ వెర్షన్‌ ‘లక్ష్మీ బాంబు’ సినిమా చేస్తున్నాను! ఆ సినిమా చేస్తూ హిజ్రాల సంక్షేమం పట్టించుకోకపోతే ఎలా… అందుకే లారెన్స్‌ కోరిక మేరకు చెన్నైలో వాళ్ల కోసం ఓ షెల్టర్‌ కట్టించాను. ‘నాన్న బతికే ఉంటే… ఆయన చేతిలో ఇన్ని కోట్ల రూపాయలే ఉంటే… వీళ్ల కష్టాలు చూస్తే… ఏంచేస్తాడు?’ అని ఎప్పటికప్పుడూ ప్రశ్నించుకుంటూనే ప్రతిదీ చేస్తున్నాను!


అచ్చమైన ఫ్యామిలీ మ్యాన్‌ని!

ఉదయం నాలుగు గంటలకి మొదలవుతుంది నా దినచర్య… నా బాలీవుడ్‌ మిత్రులు కొందరు పార్టీలు ముగించి ఇంటికొచ్చే సమయం అది!
లేచి రెండున్నర గంటలపాటు కసరత్తులు చేస్తాను. ఏడుగంటలకంతా పిల్లలతోపాటూ బ్రేక్‌ఫాస్ట్‌ పూర్తవుతుంది. మావాడు ఆరవ్‌, కూతురు నితార ఇంట్లో ఉంటే ఆ ఇద్దరి మధ్య వచ్చే తగవు తీరుస్తూ ఉంటాను కచ్చితంగా తొమ్మిది గంటలకి షూటింగ్‌ స్పాట్‌లో ఉంటాను. ఏడున్నరకి బయటకొచ్చి తొమ్మిదిన్నర దాకా భార్యాపిల్లలతో గడుపుతాను. ముఖ్యంగా నా భార్య ట్వింకిల్‌ ఖన్నాతో పేకాడి ఓడిపోవడమంటే చాలా సరదా నాకు!
ఎట్టిపరిస్థితుల్లోనూ పది గంటల్లోపల పడుకుంటాను. ఇప్పుడే కాదు సినిమాలకి వచ్చినప్పటి నుంచీ ముప్ఫై ఏళ్లుగా ఇదే నా దినచర్య!

Hero Nandamuri Balakrishna

ce75ed6e-966a-47d8-9b4b-a92ad5e66295

Hero vamsi (Happydays fame)

3e419bd1_162965_2

Hero Saratkumar (Tamil)

 

కాంచన… నాకు కన్నీళ్లు తెప్పించింది!

లాక్‌డౌన్‌ కాలం ఇది. ఒక్క ఆరోగ్యం విషయంలోనే కాదు ఆర్థికంగానూ, అనుబంధాల పరంగానూ కరోనా ఎలాంటి ప్రభావం చూపుతుందో తెలియని అభద్రత గూడుకట్టుకున్న కాలం. ఇలాంటి వేళ మనపైన మనకి నమ్మకాన్ని పెంచే, మన చుట్టూ ఉన్న  సమాజాన్ని కాసింత సానుకూలంగా చూపగలిగే ఓ జీవితం గురించి తెలుసుకోవడం ఎంతో స్ఫూర్తినిస్తుంది! శరత్‌కుమార్‌ జీవితం అలాంటిదే. బెంగళూరు వీధుల్లో పేపర్లు వేసిన శరత్‌ పేరున్న నటుడిగా ఎదగడం వెనక ఎంతో పోరాటం ఉంది. అది ఆయన మాటల్లోనే…

అది 1977… అప్పట్లో బెంగళూరు ఇప్పటికన్నా ఎక్కువ చల్లగా ఉండేది. ఆ చలిలో ఉదయం ఐదుగంటలకి రైల్వేస్టేషన్‌కి వెళ్లి ‘మద్రాసు మెయిల్‌’ కోసం ఎదురుచూస్తూ నిల్చునేవాణ్ణి. ఆ రైలులోనే నేను పనిచేసే తమిళ పత్రికకి సంబంధించిన 150 కాపీలొస్తాయి. వాటిని తీసుకుని సైకిల్‌ మీద బెంగళూరులోని ప్రధాన కూడళ్లలోని షాపులకి చేరవేసేవాణ్ణి. అదే నా కెరీర్‌లో తొలి ఉద్యోగం. నిజానికి మాది అప్పర్‌ మిడిల్‌క్లాస్‌ కుటుంబం.  నాన్న రామనాథం దిల్లీ ఆకాశవాణిలో న్యూస్‌రీడర్‌గా పనిచేసేవారు. ఆయన బదిలీపైన చెన్నై వచ్చాక నేను అక్కడే బీఎస్సీ దాకా చదువుకున్నాను. చదువు పూర్తికాగానే నా కాళ్లపైన నేను నిలబడాలనుకున్నాను. అప్పట్లో ‘దినకరన్‌’ అనే తమిళ పత్రిక ప్రారంభిస్తుంటే అక్కడ ఉద్యోగం కోసం వెళ్లాను. కాలేజీలో ఉన్నప్పటి నుంచే నాకు కాస్త రచనావ్యాసంగంపైన ఇష్టం ఉండటంతో రిపోర్టర్‌గా చేరాలనే అనుకున్నాను. కానీ వాళ్లు నన్ను బెంగళూరులో సేల్స్‌ బాధ్యతలు తీసుకోమనడంతో ఆ నగరానికి వెళ్లాను. మాది కొత్త పత్రిక కాబట్టి పేపర్‌ ఏజెంట్లుకానీ, బాయ్స్‌కానీ ఎవరూ ఉండేవారు కాదు. దాంతో పత్రిక కాపీలు షాపులకి సరైన సమయానికి వెళ్లక చాలావరకూ మిగిలిపోయేవి. అందుకనే నేనే స్వయంగా ‘పేపర్‌ బాయ్‌’ అవతారమెత్తి… ఉదయం ఐదుకంతా షాపులకి చేరవేయడం మొదలుపెట్టాను. ప్రతిరోజూ దాదాపు ఇరవై కిలోమీటర్లదాకా సైకిల్‌పైన తిరుగుతూ బెంగళూర్‌లోని ప్రధాన కూడళ్లన్నీ కవర్‌ చేసేవాణ్ణి. అలా ఏడాది కష్టపడ్డాక పత్రిక సేల్స్‌ పెరిగాయి. అది చూసి నాకు బెంగళూరు సర్క్యులేషన్‌ అండ్‌ యాడ్‌ మేనేజర్‌గా బాధ్యతలు అప్పగించారు. నేను అక్కడితో ఊరుకోకుండా, ఈ పనులన్నీ మధ్యాహ్నంలోపే ముగించి, ఆ తర్వాత రిపోర్టర్‌గానూ పని చేయడం మొదలుపెట్టాను. ఇన్ని బాధ్యతలు చూస్తూ… బెంగళూరులో మా పత్రిక సర్క్యులేషన్‌ని గణనీయంగా పెంచగలిగాను. ఇదంతా ప్రతికూల పరిస్థితుల్లోనూ ఓ సంస్థని నడపగలననే విశ్వాసాన్ని నాకిచ్చింది. ఆ విశ్వాసంతోనే ఓ ట్రావెల్‌ ఏజెన్సీని ప్రారంభించాను. అదే నన్ను సినిమాలకి దగ్గరచేసింది.

తెలుగుతోనే మొదలు…
నాకు చిన్నప్పటి నుంచే తమిళ సూపర్‌స్టార్‌ ఎంజీఆర్‌లా నటుడిగా మారి రాజకీయనాయకుణ్ణి అవ్వాలనే కల ఉండేది. నా ‘ఫిజిక్‌’ కూడా ఇందుకో కారణం. మానాన్న చిన్నప్పటి నుంచీ వ్యాయామాలూ, క్రీడల్ని మా జీవితంలో భాగం చేశారు. దాంతో పదో తరగతి నాటికే ఫుట్‌బాల్‌ స్టేట్‌ ఛాంపియన్‌గా మారాను. ఎన్‌సీసీలో చేరి ప్రతిష్ఠాత్మక ‘రిపబ్లిక్‌ పరేడ్‌’లోనూ పాల్గొన్నాను. కాలేజీలో చదివేటప్పుడే బాడీ బిల్డింగ్‌ పోటీల్లో పాల్గొని ‘మిస్టర్‌ మద్రాస్‌’ టైటిల్‌ సాధించాను! ‘నేనెలాగూ అందగాణ్ణి కాబట్టి ప్రయత్నించడం ఆలస్యం అవకాశాలు వెతుక్కుంటూ వస్తాయిలే’ అనే భ్రమలో ఉండేవాణ్ణి. కానీ ఎలా మొదలుపెట్టాలో తెలియలేదు. అప్పుడే బెంగళూరులో నేను ట్రావెల్‌ ఏజెన్సీ నడుపుతుండగా పరిచయమైన మిత్రుడొకడు నిర్మాతగా ‘సమాజంలో స్త్రీ’ అనే సినిమా తీస్తూ నన్ను లెక్కలూ, రాతకోతలన్నీ చూసుకోవాలన్నాడు. షూటింగ్‌ మొదలుపెట్టిన తొలివారంలోనే అందులో విలన్‌ పాత్ర చేస్తున్న వ్యక్తి డుమ్మా కొట్టేశాడు. దాంతో నిర్మాత ఆ పాత్రని నన్నే చేయమన్నాడు. నా తొలి షాట్‌ హీరోయిన్‌ విజయశాంతితో. అప్పటికే తన ఫ్లైట్‌కి టైమవుతోందనే హడావుడిలో ఉన్నారామె. నాకేమో తెలుగు డైలాగులు చెప్పడం చేతకావడం లేదు. అందువల్ల, టేకులపైన టేకులు తీసుకుంటున్నాను. దాంతో విజయశాంతి కోపంతో మండిపడ్డారు. ‘కాస్త డబ్బులుపెట్టి మంచి ఆర్టిస్టుని పెట్టుకోలేరా! ఇలాంటివాళ్లతో నా సమయాన్ని వేస్ట్‌ చేస్తారెందుకు?’ అంటూ నిర్మాతని చెడామడా తిట్టేశారు. ఆమె మాటలకి నేను బిక్కచచ్చిపోయి నిల్చుండి…పోయాను. అప్పుడు ఓ కెమెరా అసిస్టెంట్‌ నా దగ్గరకొచ్చి ‘ఆమెని చూసి భయపడకండి సార్‌. ఓ మామూలు వ్యక్తితో ఎలా మాట్లాడతారో… అలాగే డైలాగులు చెప్పండి చాలు!’ అన్నారు. అతనిచ్చిన ధైర్యంతోనే ఆ తెలుగు డైలాగులు చెప్పి షాట్‌ ‘ఓకే’ చేయించుకున్నాను.

విజయ్‌కాంత్‌కి విలన్‌గా…
నా తొలి సినిమా పాత్ర చిన్నదే అయినా దానితో నా సినిమా కలలు పెద్దవయ్యాయి. నిర్మాతగా మారి కార్తిక్‌ హీరోగా ఓ సినిమా తీస్తే అది హిట్టయింది. అప్పుడే నన్ను విజయ్‌కాంత్‌ మేకప్‌మ్యాన్‌ రాజు చూసి ‘పోలీసు అధికారి’ సినిమాలో విలన్‌గా నా పేరుని సిఫార్సు చేశాడు. ఆ సినిమా విడుదలైన రోజు నుంచే నాకు తమిళం, తెలుగుల్లో అవకాశాలు రావడం మొదలుపెట్టాయి. నెల తిరక్కుండానే ముప్ఫై సినిమాల్లో బుక్‌ అయ్యాను. ఓ తెలుగు సినిమా కోసం గోల్కొండలో ఫైట్‌ సీన్‌ తీస్తుండగా… చాలా ఎత్తు నుంచి కిందపడిపోయాను. మెడ ఎముక విరిగింది. ఇక బతకననే అందరూ అనుకున్నారట. వారం తర్వాత ఎలాగో కళ్లు తెరిచాను. మెడ వెనక భాగాన రెండు రాడ్లు పెట్టారు డాక్టర్లు. సినిమాలు పోతేపోనీ కనీసం జీవితంలో గొంతెత్తి మాట్లాడే అవకాశం కూడా పోయింది. నన్ను నటుడిగా బుక్‌ చేసుకున్న ముప్ఫై మంది నిర్మాతల్లో 29 మంది నాకిచ్చిన అడ్వాన్స్‌ వెనక్కి తీసుకున్నారు. ఆ ఒక్క నిర్మాత ఎప్పుడు వస్తాడా అని చూస్తుండగా ఆయన తరపున డైరెక్టర్‌ వచ్చాడు. వచ్చినవాడు అడ్వాన్స్‌ అడగకపోగా ‘యాక్సిడెంట్‌ అయినంత మాత్రాన మిమ్మల్ని నా సినిమా నుంచి తీసేయలేను. ఏడాదైనా నా సినిమా షూటింగ్‌ ఆపుతాను!’ అన్నాడు. అది అతని తొలి సినిమా. అప్పటిదాకా సినిమా వాళ్లలో కనీస మానవత్వం ఉండదేమిటా అనుకుంటూ ఉన్న నన్ను అతని మాటలు కదిలించాయి..! అతనికోసమైనా నేను పైకి లేవాలనుకున్నాను. వైద్యుల పర్యవేక్షణలో పట్టుబట్టి మరీ చిన్నపాటి వ్యాయామాలూ చేయడం ప్రారంభించాను. అవి నా విల్‌పవర్‌ని పెంచి… ఆరునెలల్లోనే నడిచేలా చేశాయి. అలా ఆ కొత్త డైరెక్టర్‌ తీసిన సినిమాలో పాల్గొన్నాను. ‘పురియాద పుదిర్‌’ అనే ఆ తమిళ సినిమా నాకూ, ఆ డైరెక్టర్‌కీ కొత్త జీవితాన్నిచ్చింది. ఆ డైరెక్టర్‌… కేఎస్‌ రవికుమార్‌. అతనితో అలా మొదలైన నా ప్రయాణం ఎన్నో సూపర్‌డూపర్‌ హిట్‌ సినిమాల మైలురాళ్లతో  సాగింది.

నేనూ చిరూ…
‘స్టూవర్టుపురం పోలీస్‌ స్టేషన్‌’ సినిమాతోనే చిరంజీవితో పరిచయం. ఆ సినిమాలో విలన్‌గా చేశాక ‘గ్యాంగ్‌లీడర్‌’లో సాఫ్ట్‌ నేచర్‌ ఉన్న పాత్ర ఇచ్చారు. అక్కడ కనిపించిన విజయశాంతి ‘మీ సినిమాలు చూస్తున్నానండీ… బాగా చేస్తున్నారు!’ అని కితాబిచ్చారు. నేను ‘నా తొలి సినిమా మీతోనే చేశానండీ!’ అని చెబితే నమ్మలేక పోయారు. ఆ రోజు ఆమె చిర్రుబుర్రులాడిన విధానం గుర్తుచేస్తే ‘అయ్యో… సారీ సారీ’ అంటూ నవ్వేశారు. ‘గ్యాంగ్‌లీడర్‌’ సినిమా పూర్తవుతుండగా చిరంజీవితో ‘అన్నా! తర్వాత సినిమాకి కూడా నాకు అవకాశం ఇవ్వవా!’ అని అడిగాను. ‘రేయ్‌… నీకు ఆ అవసరం రాదు. ఇంతలో నువ్వు హీరోవైపోతావు చూస్తూ ఉండు!’ అన్నాడు. ఆయన నోటి చలవేమో నాకు హీరో అవకాశం వచ్చింది. తమిళంలో ‘సూరియన్‌’(తెలుగులో ‘మండే సూర్యుడు’) అనే సినిమా నన్ను రాత్రికి రాత్రే స్టార్‌ని చేసింది! ఆ తర్వాత ఎన్నో సూపర్‌హిట్‌ సినిమాలు వచ్చాయి. నా వందో సినిమాని ప్రతిష్ఠాత్మకంగా తీసుకుని భారీగా ఖర్చుపెట్టి తీస్తే… అది ఆడలేదు సరికదా నన్ను పీకల్లోతు అప్పుల్లో ముంచేసింది. నాకు ఊపిరాడక ఓ నిర్మాతని సాయం అడిగాను. ఆయన చాలా కూల్‌గా ‘నీకు చిరంజీవి మంచి స్నేహితుడు కదా! ఆయన కాల్షీట్లు ఇప్పించు. ఆ సినిమాకి వచ్చిన లాభాల్లో నీకు కొంత ఇస్తాను!’ అన్నాడు. అది సరికాదు అనిపించినా నాకు వేరే దార్లేదు. వెంటనే హైదరాబాద్‌ బయల్దేరాను. ఇక్కడికొస్తే ఆయనేదో షూటింగ్‌లో ఉన్నాడు. ‘నీతో పర్సనల్‌గా మాట్లాడాలి అన్నా!’ అంటే షూటింగ్‌ క్యాన్సిల్‌ చేసి మరీ నన్ను ఇంటికి తీసుకెళ్లాడు. వాళ్లమ్మగారితో భోజనం పెట్టించి నేను కాస్త కుదుటపడ్డాక విషయం ఏమిటన్నాడు. అంతా విని… ‘సరే! ఆ నిర్మాతకి నేను ఓకే చెప్పానని చెప్పు’ అన్నాడు. ఆ తర్వాత నేను తడబడుతూనే ‘నీకు నేను ఎంత రెమ్యునరేషన్‌ ఇవ్వాలో చెబితే…’ అంటూ నసిగాను. ‘నాకు ఇచ్చేంత స్థితిలో ఉన్నావా నువ్వు. ఒక్క పైసా వద్దు… నువ్వు కోలుకుంటే అంతే చాలు!’ అన్నాడు. ఆ సందర్భంలోనే కాదు… ఆ సంఘటనని ఎప్పుడు గుర్తుచేసుకున్నా కన్నీళ్లు ఆగవు నాకు. నా కెరీర్‌కి ఓ రకంగా పునర్జన్మని ఇచ్చారాయన!

మళ్లీ తెలుగులో…
ఓ వైపు సినిమాలూ, మరోవైపు రాజకీయాలు… వీటితో తెలుగులో ఎక్కువ నటించలేదు. సుదీర్ఘవిరామం తర్వాత ‘బన్నీ’లో కనిపించాను. ఆ తర్వాత చాలా సినిమాలే చేసినా వాటన్నింటికన్నా రాఘవ లారెన్స్‌ ‘కాంచన’ పాత్ర నన్ను కొత్తతరానికి ఎక్కువ చేరువచేసింది. కండలవీరుడిగా పేరున్న నా ద్వారా హిజ్రాల కష్టం చెప్పడమనే ఆలోచన నాకు చాలా నచ్చింది. నటన పరంగా ఏ కాస్త ఏమరుపాటుగా ఉన్నా నవ్వులపాలవుతామని తెలిసినా ధైర్యంగానే ఆ పాత్రని చేశాను. అందులో కాంచనగా నేను స్టేజీపైకెక్కి మాట్లాడే సీనుంటుంది గుర్తుందా! అదే మేం తీసిన తొలి షాట్‌. అది చేస్తున్నప్పుడు గ్లిజరిన్‌ లేకుండానే ఉద్వేగానికి గురై ఏడ్చేశాను. చుట్టూ చూస్తే ఆ షూటింగ్‌ కోసమని వచ్చిన ఏడొందలమందీ కన్నీళ్లు పెట్టుకుంటున్నారు. అప్పుడే అనిపించింది ‘ఈ పాత్ర కలకాలం ప్రజల గుండెల్లో నిలిచిపోతుందీ’ అని!


తెరిచిన పుస్తకమే…

సినిమాల్లోకి రావడానికి ముందే ఛాయని ప్రేమించి పెళ్ళిచేసుకున్నాను. కాకపోతే ఆ బంధం ఎక్కువ కాలం నిలవలేదు. మా మనస్పర్థల మధ్య మా పిల్లలు వరలక్ష్మి, పూజా ఎదగడం మంచిదికాదని విడాకులు తీసుకున్నాం. నాలాగే వ్యక్తిగత జీవితంలో ఆటుపోట్లు ఎదుర్కొన్న రాధిక స్నేహితురాలిగా పరిచయమై జీవిత భాగస్వామి అయింది. సహజంగానే మొదట్లో మేం ఎన్నో ఒడుదొడుకులూ, ఒత్తిళ్లూ, విమర్శలూ, విసుర్లూ ఎదుర్కోవాల్సి వచ్చింది. వాటన్నింటినీ అధిగమించాక ఇప్పుడింత సంతోషంగా ఉండగలుగుతున్నాం. ఇప్పుడు రాధికా, నేనూ, మా పిల్లలు వరలక్ష్మి, పూజ, రేయాన్‌, రాహుల్‌లతో కూడిన పెద్ద కుటుంబం మాది! విదేశాల్లో చదువుకున్న మా అమ్మాయి వరలక్ష్మి సినిమాల్లోకి రావడం నాకు బొత్తిగా ఇష్టంలేదు. అందుకే తన మొదటి సినిమా ప్రచారానికీ వెళ్లలేదు. నా సహకారం లేకుండానే తను సొంతంగా ఎదగడం చూశాక మొదట్లో వద్దన్నందుకు ఇప్పుడు పశ్చాత్తాపపడుతున్నాను. త్వరలో నేనూ, రాధికా, వరూ కలిసి ఓ సినిమా కూడా చేయబోతున్నాం!

 

Hero Naveen Polisetti (Agent sai sreenivasa atreya)

 

 

Hero naveen polisetti

 

 

ఆ రోజంతా… ఏడుస్తూనే ఉన్నాను!

నవీన్‌ పొలిశెట్టి… తెలుగబ్బాయే కానీ ఉత్తరాదివాళ్లు అతణ్ణి తమ వాడే అనుకుంటారు. పొలిశెట్టిని కాస్తా ‘పాలీ షెట్టీ’ అని పలుకుతారు! అతను చేసిన ‘ఏఐబీ’ యూట్యూబ్‌ వీడియోలు అక్కడంత ఫేమస్‌. నిజానికి, ఆ సిరీస్‌ కారణంగానే ‘ఏజెంట్‌ సాయి శ్రీనివాస్‌ ఆత్రేయ’గా మనముందుకు రాగలిగాడు. కత్తిమీద సాములాంటి కామెడీ డిటెక్టివ్‌ హీరోగా కడుపుబ్బా నవ్వించగలిగాడు. ప్రేక్షకుల్ని ఇంతగా నవ్వించినా ఆ సినిమా విడుదలైన రోజు తను మాత్రం ఏడుస్తూ ఉండిపోయాడట. అది ఎందుకో తెలుసుకోవడానికి మనమూ ‘ఏజెంట్‌’ కానక్కర్లేదు… తన కథ చదివితే చాలు…!

చిరంజీవి ఠాగూర్‌ సినిమాలో ‘తెలుగులో నాకు నచ్చని ఒకే పదం… క్షమాపణ’ అని డైలాగ్‌ ఉంటుంది కదా! నాకూ ఇంగ్లిషులో అలాంటి పదం ఒకటుంది… గత పదేళ్లలో నన్ను బాగా వేదించిన ఆ పదం ‘సెటిల్‌’. కనిపించిన ప్రతి ఒక్కరూ ‘వాడు చూడు నీకంటే జూనియర్‌. భార్యాపిల్లలతో అమెరికాలో ‘సెటిల్‌’ అయిపోయాడు. నీ పరిస్థితేమిటో మేం చెప్పక్కర్లేదు…’ అంటుండేవారు. ‘అసలు నా ప్రయత్నమంతా ఆ రకంగా సెటిల్‌ అయిపోకూడదనే కదా!’ అనేవాణ్ణి నేను. నిజానికి, ఈ విజయాలన్నింటినీ నేనెప్పుడో సాధించేశాను. ఎన్‌ఐటీలో బీటెక్‌ పూర్తి చేసి లండన్‌లో పనిచేశాను. కారూ, సొంత ఫ్లాటూ… ఇలా అన్ని లగ్జరీలూ అనుభవించాను. అలా ‘సెటిల్‌’ అయిన నేను అవన్నీ వదులుకుని, ఫ్రస్ట్రేషన్‌ అంచులకి వెళ్లడానికి కారణం… నటనపట్ల నాకున్న ఆసక్తి! ఆ వైరస్‌ నాకు చాలా చిన్నప్పుడే సోకింది. నా పంచప్రాణాలనీ తన సొంతం చేసేసుకుంది. చెబితే నమ్మరుకానీ ఇదంతా నా నాలుగో తరగతి నుంచే మొదలైంది!

నేను తల్లిపాత్రలో..!
ప్రహ్లాదుడి కథ తెలుసు కదా మీకు! వాళ్ల నాన్నకేమో విష్ణువంటే పడదు… కొడుకేమో పరమ హరిభక్తుడు. నాకూ అంతే. నాన్నకి సినిమాలంటే నచ్చదు. పిల్లలు సినిమాలు చూడటమన్న ఆలోచనే అసలు పడదు. చిన్నప్పటి నుంచీ టెన్త్‌దాకా మా ఇంట్లోని టీవీలో మేం చూసిన సినిమాలు రెండే. ఒకటి… జగదేకవీరుడు అతిలోక సుందరి రెండోది హిందీ సినిమా ‘మిస్టర్‌ ఇండియా’. నాన్న మా దగ్గరున్న ఆ రెండు వీసీడీలనే మళ్లీ మళ్లీ చూడమనేవాడు తప్ప కొత్త సినిమాలకి అవకాశమిచ్చేవాడు కాదు. కానీ నటన మీద మోహం ఏర్పడటానికి అవి రెండే సరిపోయాయి. ఆ రెండు కథల్లోని మాయ, ఆ దృశ్యాల్లోని అందాలూ నా మనసంతా ఆక్రమించుకునేశాయి. దానికి తోడు నేను చదివే స్కూల్లోని టీచర్లు ప్రతి యానివర్సరీకీ నాచేత నాటకాలు వేయించేవారు. ‘వీడి నవ్వు చాలా బావుంటుంది… అమ్మ వేషాలు వేయిద్దాం’ అని ఆ పాత్రలే ఇచ్చేవారు. ఆ వేషంతో బెరుకులేకుండా స్టేజీ మధ్యలోకెళ్లి నటించడం నవ్వించడం నాకేదో కిక్కిచ్చేది. పదో తరగతికి వచ్చాక ఆ పిచ్చి బాగా ముదిరింది. ఇక ఇంటర్‌ చదివేటప్పుడు దిల్లీలోని ‘నేషనల్‌ స్కూల్‌ ఆఫ్‌ డ్రామా’లో చేరడమే నా లక్ష్యమైంది. నాన్నతో ఆ విషయమే చెబితే… బెల్టుకి పనిచెప్పాడు. రెండేళ్లపాటు నేను ఎన్నోసార్లు ఆ బెల్టు దెబ్బ రుచి చూడాల్సి వచ్చింది. ఆయన తరం పెంపకం తీరు అది.  నాన్న ఫార్మాస్యూటికల్స్‌ వ్యాపారం చేస్తుండేవాడు. అమ్మ బ్యాంకు ఉద్యోగిని. పిల్లలందరూ క్రమశిక్షణతో పెద్ద చదువులు చదివి గొప్పవాళ్లు కావాలని కోరుకునే సగటు మధ్యతరగతి ఇంటి పెద్ద ఆయన! కాకపోతే ఆ విషయాన్ని కటువుగానే చెప్పేవాడు. ఇప్పుడు ఆలోచిస్తుంటే- ఎప్పుడూ ఊహాలోకంలో విహరించే నేను, ఆపాటి క్రమశిక్షణ లేకపోయుంటే పక్కదారిపట్టేవాణ్ణేమో అనిపిస్తోంది. ఏదేమైనా నాన్న బెల్టు భయంతోనే ఎన్‌ఐటీ-భోపాల్‌లో సీటు సాధించాను.

అదయ్యాక ఓ టెలికమ్యూనికేషన్‌ సంస్థలో లండన్‌ శాఖలో ఉద్యోగం వస్తే చేరాను. ఏడాది గడిచిందో లేదో… ‘నటనా వైరస్‌’ తీవ్రస్థాయిలో తన ప్రభావం చూపడం మొదలుపెట్టింది. ఆ రంగంలోకి ఈ వయసులో వెళితే తప్ప నటుణ్ణి కాలేనని అనుకున్నాను. ఎవరికీ చెప్పకుండా ఉద్యోగానికి రాజీనామా చేసి హైదరాబాద్‌ వచ్చాను. అమ్మానాన్నా మొదట నేను బ్రేక్‌ తీసుకునే వచ్చానని అనుకున్నారు. ఆ తర్వాత మెల్లగా విషయం చెప్పాను. ఒకప్పుడైతే నాన్న బెల్టు తీసేవాడేకానీ… చెట్టంత ఎదిగినవాణ్ణి ఏం కొడతాడు! ‘నటన గొప్ప కళేకానీ మన స్థాయికి ఆ కల చాలా పెద్దదిరా! నిన్ను కోట్లు పెట్టి సినిమా యాక్టర్‌ని చేసే స్థోమత నాకు లేదు. ఆ రంగంలో మనకు తెలిసినవాళ్లూ ఎవరూ లేరు. అనవసరంగా అటువైపు వెళ్తే నీ జీవితం ఏమవుతుందన్నదే నా బాధ, అర్థం చేసుకో!’ అన్నాడు. ‘నటన తప్ప ఇంకేది చేసినా నేను జీవించినట్టు కాదు నాన్నా!’ అని తేల్చి చెప్పేశాను. బెంగళూరులో ఓ ఫ్రెండ్‌ ద్వారా అక్కడి నాటక సమాజాల్లో చేరాను. ఆ తర్వాత చెన్నైలోని కొన్ని నాటక సంస్థల్లోనూ పనిచేశాను. నాటకరంగంలో వాళ్లు రిహార్సల్స్‌ చేసే తీరూ, నటన రాబట్టే విధానాలూ నటుడిగా నన్ను తీర్చిదిద్దాయి కానీ… కడుపు నిండాలి కదా! నెలంతా కష్టపడి చేసినా ఓ ప్రదర్శనకి 750 రూపాయలే ఇచ్చేవారు. దాంతో సినిమాల వైపే వెళ్లాలనుకున్నాను. తెలుగులో ఆ అవకాశాలుండవనే అపనమ్మకంతో ముంబయిలో అడుగుపెట్టాను! అక్కడికెళ్లిన రెండు నెలల్లోనే నా సేవింగ్స్‌ మొత్తం కరిగిపోయాయి!

చిన్నాచితక పనులెన్నో…
ముంబయిలో ఊపిరిపీల్చి వదలాలన్నా కూడా డబ్బు కక్కాల్సిందే! సేవింగ్స్‌ అన్నీ అయిపోయాక నా ఖర్చులన్నీ తగ్గించుకోవడం మొదలుపెట్టాను. ఒకే గది ఉన్న పోర్షన్‌ తీసుకున్నాను. ఉదయం లేస్తే ఆకలేస్తుందనీ… బ్రేక్‌ ఫాస్ట్‌ తినాల్సొస్తుందనీ… అలారం పెట్టుకుని మరీ మధ్యాహ్నం రెండుగంటలకి లేచేవాణ్ణి. ఏదో ఒకటి వండుకుతిని బయటపడేవాణ్ణి. రోజువారీ ఖర్చుల కోసం పెద్ద పెద్ద మాల్స్‌కి వెళ్లి అక్కడి షాపులవాళ్లు కొత్తగా లాంచ్‌ చేసే పరికరాలకు ఆడుతూపాడుతూ ప్రచారం చేసేవాణ్ణి. అప్పట్లో మొబైల్‌ ఫోన్‌లలో క్రికెట్‌ గేమ్స్‌ ఉండేవి. వినియోగదారులు వాటిని ఆడుతున్నప్పుడు క్రికెట్‌ కామెంటేటర్స్‌లాగా ‘వావ్‌ ఇటీజ్‌ ఫోర్‌’ అంటూ రికార్డెడ్‌ వాయిస్‌ వినిపిస్తుంటుంది. ఆ వాయిస్‌ ఓవరింగ్‌ కూడా చేశాను. వీటి మధ్యే ఆడిషన్స్‌కి వెళ్లడం మొదలుపెట్టాను. బాలీవుడ్‌లో ప్రతి ఆడిషన్‌కీ దాదాపు ఐదు వందల మంది హాజరవుతుంటారు. ఇరుకు గల్లీల్లో అగ్గిపెట్టెల్లా ఉండే ఆఫీసుల్లో కిక్కిరిసిపోయి నిల్చుంటారు. ఉదయం నుంచి సాయంత్రం దాకా వెయిట్‌ చేశాకకానీ మనకి పిలుపురాదు. ఎన్ని వందలమంది పాల్గొన్నా తుది జాబితాలో నేనుండేవాణ్ణి… అది కూడా ‘ఫైనల్‌ 3’లో. అంతదూరం వెళ్లాక ‘బాసూ… నువ్వు అన్నిరకాలా సెట్‌ అయ్యావుకానీ మిగతావాళ్ల లుక్స్‌ ఇంకా కరెక్ట్‌గా సెట్‌ అయ్యాయి’ అనేవాళ్లు. మొదట్లోనో, మధ్యలోనో వెళ్లిపోతే ఇంత బాధ ఉండదుకానీ… ఇన్ని ఆశలు పెంచుకున్నాక బయటకు వెళ్లడం చాలా నిస్పృహని కలిగించేది. వీటి మధ్యనే అనుకోకుండా తెలుగు సినిమాల అవకాశాలొచ్చాయి.

చిన్న చిన్న పాత్రలు…
ఓసారి హైదరాబాద్‌ వచ్చినప్పుడు శేఖర్‌ కమ్ముల ‘లైఫ్‌ ఈజ్‌ బ్యూటిఫుల్‌’ ఆడిషన్స్‌కి వెళ్లాను. వెళ్లాను కాదు… వెళ్లాము. నాతోపాటూ ‘రౌడీ’ విజయ్‌ దేవరకొండ కూడా వచ్చాడు. నాకు నాటకాల్లో నటిస్తున్నప్పటి నుంచీ విజయ్‌ పరిచయం. ఇద్దరమూ ‘లైఫ్‌ ఈజ్‌ బ్యూటిఫుల్‌’కి సెలెక్ట్‌ అయ్యాం. మమ్మల్ని మొదట ప్రధాన పాత్రలకే తీసుకున్నారు కానీ… ‘మీ ఫేస్‌లో ఓ రిచ్‌ లుక్‌ ఉందండీ!’ అంటూ హీరోని వ్యతిరేకించే గ్యాంగ్‌లో పడేశారు. అలా ఆ సినిమాతోనే నేనూ, విజయ్‌ తెరపైకొచ్చాం. తర్వాత ‘నేనొక్కడినే’ సినిమాలోనూ అవకాశం వచ్చింది. ఆ రెండింటి తర్వాత మళ్లీ ముంబయికే వెళ్లాల్సి వచ్చింది. 2012లో ఓసారి అక్కడ స్టాండప్‌ కామెడీ పోటీలు నిర్వహిస్తే అందులో నాకు ఫస్ట్‌ ప్రైజు వచ్చింది. ఆ పోటీలకి జడ్జిలుగా ‘ఏఐబీ’(ఆలిండియా బక్చోద్‌)యూట్యూబ్‌ ఛానెల్‌ వాళ్లు వచ్చారు. వాళ్లు నా టైమింగ్‌ నచ్చి తమతో పనిచేయమన్నారు. వాళ్లే నా చేత కలం పట్టించి రైటర్ని చేశారు. అలా వాళ్లతో కలిసి చేసిన ‘హ్యాష్‌ట్యాగ్‌ వెడ్డింగ్‌’, ‘ఆనెస్ట్‌ ఇంజినీరింగ్‌ క్యాంపస్‌ ప్లేస్‌మెంట్స్‌’ వంటి వెబ్‌సిరీస్‌లు బాగా వైరల్‌ అయ్యాయి. ముఖ్యంగా ‘ది ట్రూత్‌ ఆఫ్‌ ఇంజినీరింగ్‌’ వీడియో ప్రపంచవ్యాప్తంగా పాపులరైంది. దానిపైన దేశవిదేశాల్లో మా చేత కార్యక్రమాలు ఇప్పించారు. ఇలా వైరల్‌ అయిన ఆ వీడియోని ఎవరో వాట్సాప్‌ ద్వారా మా అమ్మానాన్నలకీ పంపించారట. వాటిని చూశాకే నాన్న ‘నువ్వు ఈ రంగంలో పైకొస్తావనే నమ్మకం మాకు ఇప్పుడొచ్చిందిరా!’ అని ఫోన్‌ చేశాడు. ఆ యూట్యూబ్‌ వీడియోలని చూసే స్వరూప్‌ రెడ్డి ‘ఏజెంట్‌ సాయి శ్రీనివాస్‌ ఆత్రేయ’ కథని చెప్పాడు. అది చూశాక ‘ఇంతకాలం నేను ఎదురుచూస్తున్నది ఇటువంటి స్క్రిప్టు కోసమే…’ అనిపించింది. నేనే స్క్రీన్‌ ప్లే రాయడం మొదలుపెట్టాను.

‘రెండు షో’లకే అవకాశం…
ఏజెంట్‌ గుక్క తిప్పుకోకుండా నెల్లూరు యాస మాట్లాడాలి, రకరకాల వేషాలూ వేయాలి కాబట్టి ఏడాది పాటు అన్నింటి మీదా దృష్టి పెట్టాను. ఇంతచేసీ ఈ సినిమాని నిర్మించడానికి ఎవరూ ముందుకు రాలేదు! ‘సినిమాలో రొమాన్స్‌ లేదు… హీరోకి కండల్లేవు ఎవరు చూస్తారు’ అనేశారు. దాదాపు ఏడాది ప్రయత్నించాక నక్కా రాహుల్‌ నిర్మాతగా వచ్చాడు. సినిమా పూర్తయ్యాక మాకెవ్వరూ థియేటర్‌లు ఇవ్వలేదు. ఎంతో బతిమిలాడితే రోజుకి రెండు షోలు ఇస్తామన్నారు. ఎవరో దయతలచి అమెరికాలోనూ విడుదలచేస్తామన్నారు. సినిమా రిలీజుకి వారం ముందు నుంచీ స్వరూప్‌కీ, నాకూ టెన్షన్‌ మొదలైంది. రిలీజు ముందు రోజు అర్ధరాత్రి రెండుగంటలకి నాకు ఫోన్‌ వచ్చింది. అప్పటికే అమెరికాలో రెండు షోలు వేయడంతో అక్కడి డిస్ట్రిబ్యూటర్‌ నాకు ఫోన్‌ చేశాడు. భయం భయంగానే రిసీవర్‌ తీసుకున్నాను ‘మీ సినిమాకి రెస్పాన్స్‌ అదిరిపోయింది. ఆ నవ్వులూ, చప్పట్లూ చూడండి’!’ అంటూ వీడియో కాల్‌లో చూపించాడు. ఆ తర్వాత నిద్రపట్టలేదు నాకు. ఉదయం ఎనిమిదిగంటలకి హైదరాబాద్‌లో ప్రివ్యూ వేశారు. సినిమా పూర్తై నేనూ స్వరూప్‌ మెట్లు దిగేసరికి కింద దాదాపు రెండొందల మంది మా చుట్టూ చేరి చప్పట్లు కొట్టడం మొదలుపెట్టారు. ఆ స్పందన చూశాక… ఎన్నాళ్లు నాలో గూడుకట్టుకున్నాయో… ఏయే అవమానాలప్పుడు నేను దాచుకున్నవో… ఎప్పుడెప్పుడు బయటకు రావాలని చూస్తున్నాయో… ఆ కన్నీళ్లు… ఒక్కసారిగా ఎగజిమ్ముకొచ్చాయి! అంతమంది ముందు స్వరూప్‌ని పట్టుకుని భోరుమని ఏడ్చేశాను. నిజానికి ఆ రోజంతా ఏడుస్తూనే ఉండిపోయాను!

నవ్వుల ఉత్సవం!
‘ఏజెంట్‌ సాయి శ్రీనివాస ఆత్రేయ’ రిలీజైన కొన్ని రోజులకే నేను ప్రధాన పాత్రలో నటించిన ‘చిచోరే’ హిందీ సినిమా వచ్చింది. అది కూడా సూపర్‌హిట్టయింది. అటు టాలీవుడ్‌, ఇటు బాలీవుడ్‌లోనూ నటుడిగా పరిచయమైన చిత్రాలు రెండూ హిట్టు కొట్టడం… ఏ నటుడికైనా గొప్ప అనుభవం! ఆ రెండు చిత్రాల తర్వాత పెద్ద సంస్థలే ఆఫర్లు ఇచ్చాయికానీ… ప్రేక్షకుల ముందుకు మరింత వైవిధ్యమైన కథతో రావాలనుకున్నాను. అలా ‘జాతిరత్నాలు’ చేశాను. ‘మహానటి’ దర్శకుడు నాగ్‌ అశ్విన్‌ నిర్మించిన చిత్రం అది. ఆయన ద్వారా దర్శకుడు అనుదీప్‌ కథ చెబుతున్నప్పుడే కడుపు చెక్కలయ్యేలా… కళ్లలో నీళ్లు తిరిగేలా నవ్వుకున్నాను. షూటింగ్‌ పూర్తయి లాక్‌డౌన్‌ తర్వాత ఇప్పుడే పోస్ట్‌ ప్రొడక్షన్‌ పనులు మొదలుపెట్టాం. లాక్‌డౌన్‌ ముగిశాక… కరోనా మహమ్మారిని ఏదోరకంగా జయించామనే ఆనందంలో మనందరం కలిసిఆనందాన్ని పంచుకునే రోజు ఒకటొస్తుంది. ఆ వేడుకల వేళ జీవితాంతం మరచిపోలేని నవ్వుల జ్ఞాపకాలని మిగిల్చేలా ఉంటుంది మా సినిమా… మీరే చూస్తారుగా…!

 

 

 

Hero Vijay devarakonda

472e65b1_156913_1 812cbdad-038e-48d4-99c2-94ab0577766f 6cf29651-3868-4c37-9b36-e775b16bf29c 14513b3e-5317-4d9f-bc8d-aeed7009b2a0 37902c42_12-crop--c09e5c 43e92956-146a-486a-951f-ccc340ca7072