హీరో ఆర్య

మూడు రోజులు శవాల మధ్యే ఉన్నా..!

మూడు రోజులు శవాల మధ్యే ఉన్నా..!

 

చిన్నప్పటి నుంచీ సినిమా కలలు కనడం వేరు… అకస్మాత్తుగా పరిశ్రమలోకి వచ్చి కెరీర్‌ని నిలుపుకోవడం వేరు. ఎత్తూపల్లాలూ, ఆటుపోట్లూ ఇద్దరికీ ఒకటే అయినా… అనుకోకుండా ఈ రంగంలోకి వచ్చినవాళ్లకి అవి విసిరే సవాళ్లు చాలా పెద్దవి. హీరో ఆర్య ఈ రెండో కోవకి చెందినవాడు. పదహారేళ్లకిందట ఓ మామూలు సాఫ్ట్‌వేర్‌ ఇంజినీర్‌గా ఉన్న అతని కాలికి అనూహ్యంగానే సినిమా తీగ తగిలింది. ఆ తీగని పట్టుకుని ఆర్య చేసిన ప్రయాణంలో ‘సార్పట్ట’లాంటి శిఖరాలే కాదు ఎన్నో లోయలూ ఉన్నాయి. ఆ సాహసాల ప్రయాణం అతని మాటల్లోనే…

చిన్న ప్రేమ కథతో మొదలుపెడతాను. ఇంటర్‌ ఫస్ట్‌ ఇయర్‌ వేసవి సెలవులప్పుడు మా అమ్మమ్మవాళ్ల ఊరెళ్లాను. అక్కడో అమ్మాయిని చూడగానే ప్రేమించేశాను. కాకపోతే, ప్రేమిస్తే ఎక్కువసేపు వాళ్లతోనే గడపాలనే ఇంగితం నాకప్పుడు లేదు. ఎప్పుడూ నాకెంతో ఇష్టమైన ఫుట్‌బాల్‌లో మునిగితేలుతుండేవాణ్ణి. ఓ వారం గ్యాప్‌ తర్వాత ఆ అమ్మాయి ఎదురుగా వెళ్లి నవ్వితే ముఖం తిప్పుకుంది. పదిరోజులైనా అదే వరస. ఓ రోజు ఎందుకిలా చేస్తున్నావని నిలదీస్తే ‘నీకు నాపైనకన్నా ఆటలపైనే ప్రేమ ఎక్కువలా ఉంది. నాట్‌ ఓన్లీ దట్‌, నువ్వు రివటలా మాన్లీనెస్‌లేకుండా ఉన్నావని నా ఫ్రెండ్స్‌ ఎగతాళి చేస్తున్నారు…’ అంది. ఆ చివరి వాక్యాలు నా గుండెల్లో గునపంలాగా దిగాయి. అప్పట్లో బాగా అమ్మ కూచీని నేను. వెంటనే అమ్మదగ్గరకు వెళ్ళి, కళ్ళనీళ్ళతో జరిగిందంతా చెప్పాను. ‘అరె… మీ వయసులో ఇవన్నీ మామూలేరా! ఆ అమ్మాయి తప్పేమీ లేదని నువ్వు పోనుపోను అర్థం చేసుకుంటావ్‌!’ అని ఓదార్చింది. నిజానికి అప్పుడు నాకు అమ్మ మీదే చాలా కోపం వచ్చింది. ‘నాకు ఆటలపైన ఇంత ఇంట్రెస్ట్‌ రావడానికి నువ్వే కారణం. అందువల్లే నేను సన్నగా ఉన్నాను!’ అని చెప్పాను. ‘సరేలే బాబూ! చెన్నై వెళ్లాక జిమ్‌లో చేరుదువులే… అప్పుడు గ్రీకువీరుడిలా తయారవుతావ్‌!’ అంది అమ్మ భరోసా ఇస్తున్నట్టు. ఆ భరోసానే నన్ను పదహారేళ్లకే జిమ్‌వైపు నడిపించింది. నేను నటుణ్ణి కావడానికి కూడా ఓ రకంగా అదే కారణమైంది.

నాన్న కలలు వేరు…
కేరళకి చెందిన ముస్లిం కుటుంబం మాది. నేను పుట్టాక నాన్న తన బిజినెస్‌ కారణంగా చెన్నైకి వచ్చి స్థిరపడ్డారు. మామూలుగా మగపిల్లలు వ్యాయామాల్ని తండ్రి ప్రోత్సాహంతోనే నేర్చుకుంటారు. కానీ మా ఇంట్లో అందుకు పూర్తిగా భిన్నం. అమ్మే నన్ను ముందు ఆటలవైపూ, ఆ తర్వాత కసరత్తుల వైపూ నడిపించింది. నాన్నకి వీటిపైన పెద్దగా ఆసక్తి లేదు. నేను అమెరికా వెళ్లి చదువుకోవాలన్నది ఆయన కల. ఆయన భయంతో బాగానే చదువుతూ ర్యాంకులు సాధిస్తూ వచ్చాను. కంప్యూటర్‌ ఇంజినీరింగ్‌ చదివాను. అమెరికా వెళదామని జీఆర్‌ఈ రాశానుకానీ… డబ్బులు సరిపోలేదు. దాంతో ఏడాదిపాటు ఉద్యోగం చేసి ఆ తర్వాత వెళదామనుకున్నా. క్యాంపస్‌ ప్లేస్‌మెంట్‌ ద్వారా ఓ ఐటీ కంపెనీలో చేరాను. మరో మూణ్ణెలల్లో యూఎస్‌ విమానం ఎక్కడానికి ప్రణాళికలూ సిద్ధంచేసుకున్నాను. అప్పుడే అమెరికాలో 9/11 సంఘటన చోటుచేసుకుంది. ఆ ఆంక్షలన్నీ ఎత్తేసేటప్పటికి ఆరునెలలు గడిచాయి. ఈలోపు అమెరికన్‌ కాలేజీల్లో కొత్త విద్యాసంవత్సరం కూడా మొదలైపోవడంతో ఆ తర్వాతి ఏడాది చూద్దామని ఆగిపోయాను. మరోవైపు నేను చేస్తున్న ఐటీ ఉద్యోగం కాంట్రాక్టు పూర్తయిపోయింది. మళ్లీ ఉద్యోగాలు దొరకడం గగనమైంది. ఎటూపాలుపోని నాకు కొత్తదారి చూపించింది… మోడలింగ్‌!

సినిమా ఆసక్తి లేదన్నా…
మోడలింగ్‌ అనగానే పెద్దగా ఊహించుకోకండి. చిన్నచిన్న అందాల పోటీలూ, ర్యాంప్‌ వాక్‌ కార్యక్రమాల్లో పెద్ద మోడళ్ల వెనకాల ఊరికే నిల్చోమని చెప్పేవారు. వాళ్లు పదోపరకో ఇస్తుంటే పాకెట్‌మనీగా ఉపయోగించు కునేవాణ్ణి. అప్పట్లో నాకు పరిచయమైన మనోజ్‌ అనే స్నేహితుడు టీవీల్లో యాంకర్‌గా ఉంటూ… సినిమా అవకాశాల కోసం ప్రయత్నిస్తుండేవాడు. నన్నూ రమ్మంటే ఆసక్తిలేదని చెప్పాను. వాడెంత మంచివాడంటే… తాను స్టూడియోలకి వెళ్లినప్పుడు నా ఫొటోలూ చూపించి నాకూ ఓ ఛాన్స్‌ ఇమ్మని అడిగేవాడు. అలా ఇద్దరికీ ఓ చిన్న సినిమాలో అవకాశం వచ్చింది… తనకేమో హీరో ఫ్రెండ్స్‌ గ్యాంగ్‌లో ఒకడిగా… నాకేమో హీరోయిన్‌ని చెరపట్టే పోలీసు విలన్‌గా! డబ్బొస్తుంది కదా ఏదైతే ఏమనుకుని ‘సరే’ అన్నాను. ఈ మధ్యలోనే ఓ విచిత్రం జరిగింది. ‘12బి’ వంటి వైవిధ్యమైన సినిమా తీసిన దర్శకుడు జీవా తన కొత్త సినిమా కోసం నటుల్ని వెతుకుతూ ఉన్నారట. ఆయన ఓ ముస్లిం అమ్మాయిని పెళ్లిచేసుకుని మతం మార్చుకున్నారు. ఓ రోజు మసీదుకి వస్తూ నన్ను చూశారట. తాను అనుకున్న క్రికెటర్‌ పాత్రకి నేను సరిపోతానని భావించి… స్క్రీన్‌ టెస్ట్‌కి రమ్మని కబురు పంపారు. అంత మంచి దర్శకుడు పిలుస్తున్నాడని విని… గాల్లో తేలిపోతున్నట్టే స్టూడియోకి వెళ్లాను.

యాక్షన్‌ నం.1,2,3…
‘నీకు నటన కాదు కదా… నవ్వడం కూడా రావడం లేదబ్బాయ్‌!’ అన్నాడు దర్శకుడు జీవా స్క్రీన్‌ టెస్టు చేస్తూ! ఆ మాటతో ఎట్టి పరిస్థితుల్లోనూ నాకు అవకాశమివ్వరన్న గట్టి నమ్మకంతో ఇంటికొచ్చాను. కానీ వారం తిరక్కుండానే జీవా ఫోన్‌ చేశారు. ‘నీకు యాక్టింగ్‌ రాకున్నా నీ పర్ఫెక్ట్‌ ఫిజిక్‌ కారణంగానే ఈ సినిమాకి సెలెక్ట్‌ చేస్తున్నా. ఆ శరీరం ఇచ్చినందుకు ఆ దేవుడికి థ్యాంక్స్‌ చెప్పాలి నువ్వు!’ అన్నాడు. ‘కాదు… సార్‌. మా అమ్మకి చెప్పాలి’ అని ఇంటర్‌లో జరిగిన నా ప్రేమ కథ చెప్పాను! అది విని నవ్వేశారు. కానీ ఆ నవ్వు ఆ నిమిషానికే పరిమితమైంది. షూటింగ్‌ మొదలైనప్పటి నుంచీ నాపాలిట యముడిలా తయారయ్యాడాయన. ఏ ఎక్స్‌ప్రెషనూ రావడంలేదని అందరి ముందూ చెడామడా తిట్టేవాడు. పాపం… ఆయన మాత్రం ఏం చేస్తాడు! కెమెరా వెనక నుంచి ఆయన ఎన్ని సార్లు నటించి చూపినా నేను అందుకోలేకపోయేవాణ్ణి. ప్రతి సీనుకీ 30-40 టేకులు తీసుకునేవాణ్ణి. ఓ దశలో నాకు ఇది పెద్ద నరకంలా తోచింది. ఇదివరకే ఓ చిన్న పాత్రకి ఒప్పుకున్నానని చెప్పాను కదా… ఆ సినిమా వాళ్లు పిలుస్తున్నారని చెప్పి ఇక్కడి నుంచి ఉడాయించాలనుకున్నాను! ఆ మాట మా సినిమా అసోసియేట్‌ డైరెక్టర్‌తో చెబితే… నన్ను కొట్టినంత పనిచేశాడు. ‘అంత కృతజ్ఞత లేనివాడివా నువ్వు?!’ అన్నాడు చురచుర చూస్తూ. ఆయన నన్ను కొట్టకున్నా… ఆ ప్రశ్న చెంపదెబ్బలాగే తగిలింది. దాంతో నటనలో మెల్లగా లీనం కావడం మొదలుపెట్టాను. దర్శకుడు జీవా కూడా ఓ చిన్నపిల్లాడి చేత అక్షరాలు దిద్దిస్తున్నట్టు రకరకాల ఎక్స్‌ప్రెషన్స్‌ని నేర్పించాడు. వాటికి యాక్షన్‌ 1(నవ్వు), యాక్షన్‌ 2(ఏడుపు)… ఇలా నంబర్లేసి ప్రాక్టీస్‌ చేయమనేవాడు. అలా రోజంతా కూర్చుని 20 ఎక్స్‌ప్రెషన్స్‌ సాధన చేసేవాణ్ణి. పోనుపోను షూటింగ్‌ స్పాట్‌లో తిట్టిన వాళ్లే మెచ్చుకోవడం మొదలుపెట్టారు. మొత్తానికి షూటింగ్‌ పూర్తయ్యేనాటికి నటుణ్ణయిపోయాననే నమ్మకం వచ్చింది. అప్పుడే జమ్‌షద్‌ అన్న నా అసలు పేరుని దర్శకుడు ఆర్యగా మార్చి అందరికీ పరిచయం చేశాడు. ఉల్లం కేక్కుమే(తెలుగులో ‘ప్రేమించి చూడు…’) అన్న ఆ సినిమాతో అందరం మా దశ తిరిగిపోతుందని వందశాతం నమ్మాం! కానీ ఆ సినిమా విడుదలకి మూడేళ్లు ఆలస్యమైంది!

సినిమా మొత్తానికీ ఒక్కటే డ్రెస్‌!
చేసింది మంచి సినిమానే అయినా… విడుదలకి నోచుకోకపోవడం వల్ల ఇండస్ట్రీలో నాకు మరే అవకాశమూ రాలేదు. మళ్లీ ఉద్యోగం వైపు వెళ్లాలంటే… ఏడాది గ్యాప్‌ కారణంగా ఐటీ నైపుణ్యాల్లో వెనకపడిపోయున్నాను. మళ్లీ జీరో నుంచి మొదలుపెట్టడం నాకిష్టంలేదు. దాంతో నా ప్రొఫైల్‌ పట్టుకుని స్టూడియోల చుట్టూ తిరగడం ప్రారంభించాను. ఏ నేపథ్యమూ లేని యువకులు అవకాశాల కోసం ఎన్ని అవమానాలు ఎదుర్కొంటారో అప్పుడు అర్థమైంది నాకు..! అలా రెండేళ్లు ఎన్నో మెట్లెక్కి దిగాక… దర్శకుడు విష్ణువర్థన్‌ కలిశాడు. చాలా చిన్న బడ్జెట్‌ సినిమా అతనిది. సినిమా మొత్తం నాకు ఒక్క కాస్ట్యూమే. అదీ ఒక్క డ్రెస్సునే ప్రతిరోజూ ఉతికి ఇచ్చేవాళ్లు. ‘అరిందుమ్‌ అరియామలుం’(తెలుగులో ‘కలిసుంటే…’) అన్న ఆ సినిమాలో నవదీప్‌, ప్రకాశ్‌రాజ్‌తో కలిసి నటించాను. ప్రివ్యూ సమయంలో టైటిల్‌ కార్డుపైన తొలిసారి నా పేరుని చూశాక కన్నీళ్లాగలేదు. ఆ సినిమా సూపర్‌హిట్టు కావడమే కాదు… నాకు ఫిలింఫేర్‌ అవార్డూ తెచ్చిపెట్టింది. దర్శకుడు విష్ణువర్థన్‌ అదే వేడిలో ‘పట్టియల్‌’(తెలుగులో ‘గాయం’ పేరుతో డబ్‌ అయింది) సినిమా తీస్తే అదీ సూపర్‌హిట్టయింది. ఆ రెండింటి తర్వాతే నా మొదటి సినిమా రిలీజైంది. ఆలస్యమైనా… జీవాగారి ముద్ర కారణంగా సూపర్‌హిట్టుగా నిలిచింది. అలా కెరీర్‌ స్టార్టింగ్‌లో హ్యాట్రిక్‌ విజయాలని చవిచూస్తుండగానే… నాకంటూ జీవితాన్నీ, పేరునీ ఇచ్చిన దర్శకుడు జీవా గుండెపోటుతో చనిపోయారు. సొంత అన్నయ్య చనిపోయినట్టే విలవిల్లాడిపోయాను. దర్శకుడు బాలతో ‘నేను దేవుణ్ణి’ సినిమా చేసేదాకా అందులో నుంచి బయటపడలేకపోయాను.

అచ్చం అఘోరీలాగే…
సినిమా షూటింగ్‌కి ముందే- ఓ అఘోరి సాధువు తలకిందులుగా(శీర్షాసనంతో) తపస్సు చేస్తున్న ఫొటో చూపించాడు బాల. ‘నువ్వు డూప్‌ లేకుండా ఇలా చేయాలి!’ అన్నారు. అదెలా చేయాలో నేర్పించాలని ఓ యోగామాస్టర్‌ని అడిగితే అందుకు కనీసం ఏడాది పడుతుందన్నారు! ఆయన దగ్గరే సాధన మొదలుపెట్టాను. తిండీతిప్పలూ మాని రోజుకి 20 గంటలు సాధన చేశాను. రెండువారాలకి పట్టు సాధించగలిగాను. బాల ఎదుట ఆ శీర్షాసనం వేసి చూపిస్తే ‘నువ్వు రాక్షసుడివిరా…’ అన్నారు బాల మెచ్చుకోలుగా. ఆ సాధన ఒక ఎత్తైతే షూటింగ్‌కి ముందు కాశీ శ్మశానవాటికల్లో తిరగడం ఒక ఎత్తు. మూడురోజులు అక్కడి శవాల మధ్యే నన్ను కూర్చోబెట్టి అఘోరీ సాధువుల్ని గమనిస్తూ ఉండమన్నాడు. మొదట్లో కళ్లు తిరిగేవి, డోకు వచ్చేది. ‘మన భారతీయ సినిమాల్లో ఇప్పటిదాకా ఎవరూ అఘోరీగా చేయలేదు. నీకెవ్వరూ రిఫరెన్స్‌ లేరు. కాబట్టి… ఇవన్నీ నువ్వు చూడాల్సిందే’ అన్నాడాయన. ఇన్ని కష్టాలు పడితేనే… ‘నేను దేవుణ్ణి’ సినిమా నా కెరీర్‌నే మార్చేసింది. ఆ సినిమాతో అవకాశాలెన్ని వస్తున్నా కొత్తతరహా కథలూ, దర్శకులకే ప్రాధాన్యం ఇవ్వడం మొదలుపెట్టాను. తెలుగులో ‘వరుడు’లాంటి సినిమా అలా చేసిందే. ‘నేను అంబానీ’, ‘రాజారాణీ’ వంటి సినిమాలు నాకు ఇక్కడా అభిమానుల్ని సంపాదించిపెట్టాయి.

పన్నెండు గంటలూ… ఏడునెలలూ!
2018 తర్వాత నాకు పెద్దగా కలిసిరాలేదు. మళ్లీ నన్ను నేను నిరూపించుకునే అవకాశం కోసం కసిగా చూస్తున్నప్పుడే ‘సార్పట్ట’ తలుపుతట్టింది. 2020 ఫిబ్రవరి నుంచి మూడునెలలే మేం షూటింగ్‌ అనుకున్నాం. ఇందుకోసం రోజూ 12 గంటల ప్రాక్టీస్‌ చేయడం మొదలుపెట్టాను. తీరా షూటింగ్‌కి వెళ్లేదశలో కరోనా లాక్‌డౌన్‌ వచ్చిపడింది. కానీ నెలా, రెండు నెలల్లో షూటింగ్‌ ఉంటుందనే నమ్మకంతో శిక్షణ మానుకోలేదు. అలా ఏడునెలలు చేశాను! అదలా ఉంటే, చిత్రీకరణ మళ్లీ మొదలైన కొన్నాళ్లకే బడ్జెట్‌ చేయిదాటిపోయింది. దర్శకుడు రంజిత్‌ చేతులెత్తేసే పరిస్థితి వచ్చింది. అంత మంచి సినిమా ఆగిపోతుందేమోనని విలవిల్లాడిపోయాను. అప్పుడే నాకు సన్నిహితుడైన నిర్మాత షణ్ముగం సహ నిర్మాతగా ప్రాజెక్టులోకి వచ్చి ఆదుకున్నాడు. ఎన్నో ఇబ్బందుల మధ్య ఈ సినిమాని
గట్టెక్కించిన ఆయన… రిలీజుకి వారంముందు గుండెపోటుతో చనిపోయాడు. ఆ వార్తతో చిన్నపిల్లాడిలా ఏడ్చేశాను. దర్శకుడు జీవా చనిపోయినప్పటి రోజులు మళ్లీ గుర్తుకొచ్చాయి. సినిమా విడుదలయ్యాకా మరోసారి కన్నీటి జడిలో తడిసిపోయాన్నేను… కాకపోతే ఇవి ఆనందభాష్పాలు. అందుక్కారణం సినిమా విజయం మాత్రమే కాదు. మరొకటీ ఉంది…

 


మూడు రోజులు శవాల మధ్యే ఉన్నా..!

తెలుగులో నానీ ‘భలే భలే మగాడివోయ్‌’ సినిమా తమిళ రీమేక్‌ ‘గజినీకాంత్‌’లో నేనే హీరోని. సాయేషా అందులో హీరోయిన్‌. గజినీకాంత్‌తోపాటూ మరో రెండు సినిమాలు కలిసి చేసిన మేం ఒకరినొకరం ఇష్టపడ్డాం. పెద్దవాళ్లని ఒప్పించి రెండేళ్ల కిందట పెళ్ళిచేసుకున్నాం. ‘సార్పట్ట’ సినిమా విడుదలైన రెండోరోజే మాకు పాప పుట్టింది. ఓ పెద్ద విషాదాన్ని మరిపించిన ఆనందభాష్పాలకి ఆ రెండో కారణం… నా చిట్టితల్లి రాకే!

దర్శకురాలు లక్ష్మీ సౌజన్య

నాన్నపోతే.. చుక్క కన్నీరు కార్చలా

నాన్నపోతే.. చుక్క కన్నీరు కార్చలా

‘రాక్షసి’, ‘మొండిది’, ‘రాతిగుండె’… వరుడు కావలెను సినిమా కథానాయిక భూమిక గురించి అందరూ అనుకునే మాటలివి! పనిలో దిగితే తననూ అలాగే అంటారంటుంది నవ యువ దర్శకురాలు లక్ష్మీ సౌజన్య. కాకపోతే, భూమికది ప్రేమ పోరాటమైతే… ఆ పాత్ర సృష్టికర్త సౌజన్యది బతుకు పోరాటం. సినిమా కథల్ని మించిన ఆ పోరాటగాథ తన మాటల్లోనే..

11 ఏళ్లకే ఎస్‌ఎస్‌సీ పాస్‌..   బాలిక రికార్డు! – 1995లో నా గురించి వచ్చిన ఓ వార్త హెడ్డింగ్‌ ఇది. మరో పదమూడేళ్ల తర్వాత మళ్లీ నా పేరు వార్తల్లోకెక్కింది. ఈసారి విభిన్నమైన కారణంతో. దాని శీర్షిక…తండ్రికి తలకొరివి పెట్టిన తనయ -అని. సరిగ్గా ఇంకో పదమూడేళ్లకి… కొత్త దర్శకురాలితో ‘వరుడు కావలెను’ – అన్న హెడ్డింగ్‌తో మరో వార్త వచ్చింది…
ఈ మూడు వార్తలకూ అటూ-ఇటూ ఉన్నదే నా జీవితం అని చెప్పాలి. ఆ వార్తల్లో ఇమడ్చని ఎన్నో కష్టనష్టాలూ, చూసిన జయాపజయాల పడుగూపేకే నా ఈ ప్రయాణం…స్వాతంత్య్రం తర్వాత గుంటూరు కరవు మండలాల నుంచి రాయలసీమ తుంగభద్ర నది పక్కన స్థిరపడ్డ రైతు కుటుంబాల్లో… మాదీ ఒకటి. నాన్నకి ఐదేళ్లున్నప్పుడే మా తాతయ్యవాళ్లు కర్నూలు దగ్గర్లోని వెంకటాపురం అన్న గ్రామానికొచ్చారట. నాన్న అక్కడే చదువుకుని ఎమ్మెస్సీలో గోల్డ్‌మెడలిస్టయ్యాడు. కాకపోతే 1970ల నాటి కర్నూలులోని యువకుల్లాగే అక్కడి ఫ్యాక్షన్‌ రాజకీయాలతో ఆయనకి పరిచయాలేర్పడ్డాయి. మా ఇంట్లోనూ తుపాకులూ బాంబులూ ఉండేవంటారు! ఆ తర్వాత నాన్న అవన్నీ వదిలేసి గుంటూరు నరసరావుపేటకొచ్చారు. నేను అక్కడే చదువుకున్నాను. మూడో తరగతి నుంచి నేరుగా ఐదో తరగతిలోకి, అట్నుంచటు ఏడుకి, తర్వాత ఏకంగా పదో తరగతిలోకి చేర్చుకున్నారు. ప్రత్యేక అనుమతులతో పదకొండేళ్లకే పదో తరగతి పరీక్ష రాసి పాసయ్యాను. నాన్న ప్రయివేటు ట్యూషన్‌లు చెప్పినా సరైన ఆదాయం లేకపోవడంతో పొలం పనులూ చేసేవారు. చిన్నప్పటి నుంచి నేనూ ఆ పనులన్నీ నేర్చుకున్నాను. మా అన్నయ్య నెలల బిడ్డగా ఉన్నప్పుడే ఏదో అంతుతెలియని వ్యాధితో కాళ్లూచేతులూ పడిపోయాయట. మాటలూ రాక మంచానికే పరిమితమయ్యాడు. అమ్మా నేనే తనకన్నీ చూసేవాళ్లం. ఆడపిల్లనైనా సరే పగలూ రాత్రని చూడకుండా సైకిల్‌మీద వెళ్లి ఇంటిక్కావాల్సిన సమస్తం తెచ్చిపెడుతుండేదాన్ని. ఈ పనుల వల్లో లేక నా స్వభావమే అంతేనేమో తెలియదు కానీ మా ప్రాంతంలో నేనో మగరాయుడిలా మారిపోయాను. దానికి మొండితనమూ జతైంది. అది ఎలా మొదలైందో చెబుతాను…
వార్డెన్‌ని కొట్టేశాను…
నాన్న తనలాగే నేనూ ఎమ్మెస్సీలో గోల్డ్‌మెడలిస్టుని కావాలని ఎంపీసీలో చేర్చారు. నాకేమో మ్యాథ్స్‌ అంటే చచ్చేంత భయం. నేను వద్దంటున్నా విన్లేదు. దాంతో లెక్కలపైనున్న భయాన్నంతా కోపంగా మార్చుకున్నాను. అప్పటికే టీనేజీలోకి వచ్చేశాను కదా… అబ్బాయిలెవరైనా వెకిలి వేషాలేస్తే చుక్కలు చూపించేదాన్ని. శ్రావణ శుక్రవారాలప్పుడు అనుకుంటా… అమ్మాయిలం అందరం ఓణీలు వేసుకుని వెళ్లేవాళ్లం. ఆ ఓణీలతో మేం నడిచి వెళ్లే అందం చూడాలనుకున్నాడేమో… మా క్లాసు తుంటరి ఒకడు మా సైకిల్‌ టైర్‌ల గాలి తీసేస్తుండేవాడు! మేం సైకిల్‌ తోసుకుంటూ వెళ్లడాన్ని సరదాగా చూస్తుండేవాడు. నాకెందుకో అనుమానం వచ్చి ఓ రోజు నిఘాపెడితే… అసలు నిజం బయటపడింది. అంతే… అసెంబ్లీలో నిలబెట్టి వాడికి లెఫ్ట్‌ అండ్‌ రైట్‌ పీకాను. మరోసారి, మా వార్డెన్‌ ఎందుకో కోపంతో నాలుక మడిచి కొట్టడానికి పైపైకి వస్తుంటే గెడ్డంకేసి గట్టిగా కొట్టాను. నోరంతా రక్తంతో నిండిపోయి విలవిల్లాడిపోయాడు. ఇలాంటివాటికి తోడు నా బుర్రకి మ్యాథ్స్‌ బొత్తిగా ఎక్కకపోవడంతో ఇంటర్‌ మొదటి ఏడాది ఫెయిలైపోయాను! ‘ఇంటికెళ్లి గేదెలు మేపుకోమ్మా’ అంటూ గేలిచేశారు అందరూ. అప్పటికి జ్ఞానోదయమై నాన్న దగ్గర బుద్ధిగా మ్యాథ్స్‌ నేర్చుకుని ఇంటర్‌ ముగించాను. ఇంతలో నాన్న నర్సరావుపేటలో నా పేరుతోనే ‘సౌజన్యా రెసిడెన్షియల్‌ స్కూల్‌’ అని పెట్టారు. ఆయనతోపాటూ నేనూ దాన్ని చూసుకోవడం ప్రారంభించాను. అందుకని డిగ్రీ కరస్పాండెన్స్‌లోనే చేశాను. ఉపాధ్యాయ వృత్తిలో తనకి తోడుగా నిలుస్తున్నానని నాన్న సంబరపడుతున్నప్పుడే… సినిమాలు నా దారిని మార్చాయి…

నాన్నపోతే.. చుక్క కన్నీరు కార్చలా

న్యూస్‌రీడర్‌గా నేను…
సినిమాలపైన మొదట్నుంచి నాకు పెద్ద ఆసక్తేమీ లేదు… ఊళ్ళో సెలవులప్పుడు నేలటికెట్టుతో పాత చిత్రాలు చూడటం తప్ప. కానీ లోలోపల నాకో దుగ్ధ ఉండేది. నాన్నకి ఉపాధ్యాయుడిగా ఎంత మంచి పేరున్నా బంధువులు ఆయన్ని బతకలేని బడిపంతులుగానే చూసేవారు. ప్రభుత్వోద్యోగులుగానూ, వ్యాపారస్తులుగానూ స్థిరపడ్డ తమకి ఆయన సాటికాదన్నట్టు ఉండేవారు. నాన్నని వాళ్ల మధ్య సగౌరవంగా నిలబెట్టాలంటే నాకు రెండే దారులు ఉన్నాయనుకునేదాన్ని. ఒకటి క్రీడలూ, రెండు…  సినిమాలు. నేను కబడ్డీ ఛాంపియన్‌ని. అటువైపు మరింతగా ముందుకెళ్లాలంటే సరైన శిక్షణా, పోషణా కావాలి. మాకు అంత డబ్బులేదు. దాంతో నా దృష్టి సినిమాల వైపు మళ్ళింది. అదీ సినిమాల్లో డైరెక్టర్‌కే అందరూ ఎక్కువగా విలువిస్తారని విని… నేనూ ఆ ఛెయిర్‌లో కూర్చోవాలనుకున్నాను. దొరికిన సినిమా పత్రికలన్నీ చదవడం మొదలుపెట్టాను.
ఓ రోజు నాన్నకి ఈ విషయం చెబితే ‘ఇదేం పిచ్చి?! మనకి అందులో ఎవరు తెలుసని…?’ అంటూ వారించాడు. ఆయన వద్దనేకొద్దీ నాలో పట్టుదల పెరిగింది. ఆరునెలల తర్వాత ‘నువ్వు రాకపోతే పో… నేను హైదరాబాద్‌ వెళతాను!’ అని బయల్దేరబోయాను. చివరికి ‘ఇంత మొండితనం పనికిరాదు’ అని తిట్టి నన్ను హైదరాబాద్‌ తీసుకొచ్చారు. ఆయన స్నేహితుల సాయంతో దేవదాస్‌ కనకాల యాక్టింగ్‌ స్కూల్‌లో చేర్చారు. అక్కడే యాంకర్‌ సుమతో నాకు పరిచయమైంది. మొదట్లో హాస్టల్‌లో ఉంటూ వచ్చిన నేను ఆ తర్వాత వాళ్లింట్లోకి మారిపోయాను. సుమతో కలిసి అప్పుడప్పుడూ షూటింగ్‌లకి వెళుతుండేదాన్ని. ఓ లోకల్‌ ఛానెల్‌లో న్యూస్‌రీడర్‌గా అవకాశం వస్తే చేరిపోయాను. ఆ తర్వాత ఈటీవీ, జెమిని టీవీల్లో యాంకరింగ్‌ చేశాను. అలా ఓసారి మహేశ్‌బాబునీ ఇంటర్వ్యూ చేసే అవకాశం దక్కింది. ఈ మధ్యలో దేవదాస్‌ కనకాల ఇన్‌స్టిట్యూట్‌ సాయంతో చెన్నైలోని అడయార్‌ ఫిల్మ్‌ ఇన్‌స్టిట్యూట్‌లో దర్శకత్వం కోర్సు కూడా చేశాను. ఆ తర్వాత చిన్నపాటి యాడ్స్‌ తీయడం ప్రారంభించాను. ఓసారి దూరదర్శన్‌ నుంచి పిలిచి ఓ యాడ్‌ చేయమన్నారు. ‘నేను చేయాలా?’ అని మొదట్లో తటపటాయించినా ‘దర్శకత్వం అన్నాక ఆడామగా అన్న తేడా లేదు. అన్నీ చేయాల్సిందే’ అనుకుని రంగంలోకి దిగాను… ఇంతకీ వాళ్లు చేసివ్వమన్నది ఓ కండోమ్‌ యాడ్‌..!

ది బెస్ట్‌ ‘ఏడీ’…
నేను చేసిన యాడ్‌ వెలుగులోకి రాగానే ‘ఈ యాడ్‌ ఎవరో అమ్మాయి చేసిందట!’ అన్న టాక్‌ యాడ్‌ రంగంలోనే కాదు… ఇటు సినిమాల్లోనూ వ్యాపించింది. ఆ యాడ్‌ చూశాకే దర్శకుడు తేజ తన ‘ధైర్యం’ సినిమాలో సహాయ దర్శకురాలిగా రమ్మన్నారు. అంతకన్నా కావాల్సిందేముంది… ఆ సెట్‌లో శాయశక్తులా శ్రమించి మంచి పేరు తెచ్చుకున్నాను. ఆ తర్వాత శేఖర్‌ కమ్ములగారి ‘గోదావరి’ సినిమాకీ పనిచేశాను. ఆ రెండు సినిమాలతో పరిశ్రమలో నాకు మంచి ‘ఏడీ’గా పేరొచ్చేసింది. మంచానికే పరిమితమైన మా అన్నయ్య చనిపోవడంతో అమ్మా నాన్నల్ని నా దగ్గరకి తెచ్చుకున్నాను. తర్వాత కృష్ణవంశీగారి దగ్గర చేరాను. జూనియర్‌ ఎన్టీఆర్‌ ‘రాఖీ’తో మొదలుపెట్టి మూడు సినిమాలకి పనిచేశాను. నాకు ‘రాక్షసి’ అని పేరుపెట్టింది ఆయనే!
కృష్ణవంశీగారి ‘శశిరేఖా పరిణయం’ సినిమాలో పనిచేస్తుండగానే… హైదరాబాద్‌లోని ఓ పెద్ద ప్రయివేటు ఆసుపత్రి నుంచి ఫోన్‌ వచ్చింది. ‘మీ నాన్నగారు ఇక్కడ చెకప్‌కి వచ్చారు. ఓసారి మీతో మాట్లాడాలి…’ అని చెప్పారు అక్కడి చీఫ్‌ డాక్టర్‌.

ఆయన మాటలే…
ఉరుకులు పరుగుల మీద అక్కడికి చేరుకున్నాను. ‘మీ నాన్నకి పాంక్రియాస్‌ క్యాన్సర్‌ వచ్చిందమ్మా… ఫోర్త్‌ స్టేజీ! ఆరు నెలలకన్నా బతకడం కష్టం’ అన్నారు డాక్టర్లు. మెదడంతా ఒక్కసారిగా మొద్దుబారిపోయింది… నిలువునా పాతాళంలోకి కూరుకుపోతున్నట్టే అనిపించింది. నాన్నని తీసుకుని ఇంటికెళ్లేలోపే- పెళ్ళి చేసుకోవాలని నిర్ణయం తీసుకున్నాను. నాకో మగతోడు కావాలన్నది అందుకు కారణం కాదు. ‘ఒక్కగానొక్క కూతురికి పెళ్ళి చేయకుండా పోయాడే’ అన్న మాట నాన్నకి రాకూడదనుకున్నాను. ఆయన దగ్గరకెళ్లి ‘మీరు ఎవర్ని చూసినా ఓకే నాన్నా… తాళి కట్టించుకుంటాను!’ అన్నాను. నాన్న నావైపు సూటిగా చూసి ‘నిన్ను ఎవడో ఒకడి చేతుల్లో పెట్టి ‘నా కూతుర్ని జాగ్రత్తగా చూసుకో బాబూ!’ అని చెప్పేంత అబలగా నేను నిన్ను పెంచలేదు. దర్శకురాలివి కావాలి అన్న లక్ష్యంతో నువ్వు జర్నీ చేస్తున్నావు. అవసరమైతే ఆ ప్రయాణంలో చచ్చిపోకానీ… దాన్ని వదిలి మాత్రం రావొద్దు!’ అన్నాడు. ఆ మాటలకి ఆయన చేతులు పట్టుకుని భోరున ఏడ్చేశాను. నాన్న ఎంత ఠీవిగా చావుని ఆహ్వానించారంటే… తనని 51 ఏళ్లకే మరణం కబళిస్తున్నా ఏ క్షణంలోనూ భయపడ్డది లేదు. పైగా ‘నేను పోతే నువ్వు అందరిలా ఏడవకూడదురా సౌజీ! అన్ని పనులూ నువ్వే దగ్గరుండి చూడాలి. అమ్మకి పసుపుకుంకుమలు తీసే తతంగమంతా వద్దు… తన బొట్టు నాతోనే వచ్చింది కాదు… నాతో పోనూకూడదు’ అన్నారు. వైద్యులు చెప్పిందానికన్నా ఓ నెలముందే… ఓ రోజు రాత్రి ఒంటిగంటకి కన్నుమూశారు నాన్న. అప్పటికప్పుడు ఆయన భౌతికకాయంతో నరసరావుపేటలోని మా సొంతింటికెళ్లాను. తలకొరివి పెట్టడానికి – కొడుకు వరసైన అబ్బాయిలు తటపటాయిస్తుంటే… ఆ పని నేనే చేశాను. గుండెలో బాధ సుడులు తిరుగుతున్నా… నాన్నకిచ్చిన మాట ప్రకారం చుక్క కన్నీరు రానివ్వలేదు. కర్మ తర్వాత నాన్న కోరుకున్నట్టే అమ్మ చేతికి బంగారు గాజులు తొడిగాను. ఇరుగుపొరుగు నోళ్లు నొక్కుకున్నా పట్టించుకోకుండా అమ్మ బొట్టుని అలాగే ఉంచేశాను..!

నాన్నపోతే.. చుక్క కన్నీరు కార్చలా

అవే కథలయ్యాయి…
నాన్న తన మరణాన్ని ఎదుర్కొన్న విధానం, స్త్రీలపైన ఆయనకున్న ఆ గౌరవం నా గుండెల్లో నిలిచిపోయాయి. వాటిలో నుంచి ఎన్నో కథలు పుట్టాయి..! ఆ కథల్నే ఊతంగా మార్చుకుని దర్శకురాలిని అయి తీరాలన్న పట్టుదలతో అడుగులేశాను. కథతో ఓ కామెడీ హీరో దగ్గరకెళితే ఆడవాళ్ల దర్శకత్వంలో చేయనని మొహానే చెప్పేశాడు. శర్వానంద్‌తో మరో సినిమా పట్టాలకెక్కినట్టే ఎక్కి ఆగిపోయింది. ఇన్ని ఇబ్బందులున్నా… మళ్లీ ఏడీగా వెళ్లదలచుకోలేదు. అలా వెళితే డబ్బొస్తుంది కానీ… ఎప్పటికీ దర్శకురాల్ని కాలేను అనిపించింది. దాంతో ఆర్థిక బాధలు చుట్టుముట్టాయి. చివరికి ఓ ఫ్రెండ్‌తో కలిసి చిన్న క్యాంటిన్‌ నడిపాను. సినిమా ప్రయత్నాలు ఏవీ కుదరక నిస్పృహలో కొట్టుమిట్టాడుతున్న దశలోనే బాహుబలి ఎడిటర్‌ కోటగిరి వెంకటేశ్వరరావు నన్ను నిర్మాత చినబాబు దగ్గరకు తీసుకెళ్లారు. ‘వరుడు కావలెను’ కథ చెప్పగానే ఆయనకి నచ్చింది. అప్పటి నుంచి నా తల్లిదండ్రుల తర్వాత నేను గౌరవించే వ్యక్తిగా మారారు! 2020లో మేం షూటింగ్‌ మొదలుపెట్టగానే కరోనా లాక్‌డౌన్‌, ఇతరత్రా కారణాలతో షూటింగ్‌ ఆగిపోయింది. మొదలయ్యాకా మళ్లీ ఎన్నెన్నో సమస్యలు. వాటన్నింటినీ దాటుకుని ఎన్నో ఏళ్ల నా కలని ఇప్పుడు సినిమాగా మీ ముందుకు తెచ్చాను. దీని ఫలితం నాకెంతో సంతృప్తినిచ్చినా.. నాన్న ఈ విజయాన్ని చూసుంటే బావుండేది అన్న బాధ మనసులోతుల్లో కదలాడుతూనే ఉంది.

లిజోమోళ్‌జోస్‌

ఎలుకలు పట్టడానికి వెళ్ళా..!

ఎలుకలు పట్టడానికి వెళ్ళా..!<br />

ఆ మధ్య ‘ఒరేయ్‌ బామ్మర్ది’లో సిద్ధార్థ్‌ పక్కన మెరిసి… తాజాగా ‘జైభీమ్‌’లో చిన్నతల్లిగా నటించి… ఒక్కసారిగా అందరి చూపూ తనవైపు తిప్పుకుంది లిజోమోళ్‌జోస్‌. చిన్నతల్లిగా ప్రేక్షకుల చేత కూడా కన్నీళ్లు పెట్టించిన ఈ మలయాళ కుట్టి తన మనసులోని ముచ్చట్లను చెబుతోందిలా..


సినిమాల్లోకి ఎలా అంటే..

మా స్వస్థలం కేరళలోని ఇడుక్కి. మాది చాలా చిన్న కుటుంబం. నాన్న రాజీవ్‌కు సొంత వ్యాపారం ఉంది. అమ్మ లీసమ్మ అటవీశాఖలో ఉద్యోగి. చెల్లి పేరు లియా. చిన్నప్పటినుంచీ కాలేజీ లెక్చరర్‌గా స్థిరపడాలనుకున్నా. అందుకే డిగ్రీ అయ్యాక పాండిచ్చేరీ యూనివర్సిటీ నుంచి లైబ్రరీ అండ్‌ ఇన్ఫర్మేషన్‌ సైన్సెస్‌లో పీజీ చేశా. ఆ తరువాత పీహెచ్‌డీ చేయాలనేది నా కోరిక. అయితే ఓ రోజు మా ఫ్రెండ్స్‌ వాట్సాప్‌గ్రూప్‌లో ఒక సినిమా అవకాశం ఉందనీ, ఆసక్తి ఉన్నవాళ్లు ఫొటోలు పంపించమనీ ఓ మెసేజ్‌ వచ్చింది. అది చూసి ప్రయత్నిద్దామని ఫొటోలు పంపించడంతో ‘మహేషింటే ప్రతికారం’లో అవకాశం వచ్చింది. ఆ తరువాత మరికొన్ని అవకాశాలు వచ్చాయి. సినిమాల్ని కేవలం సరదాగా చేయాలనుకున్నా కాబట్టి ఇంట్లోవాళ్లూ ఎలాంటి అభ్యంతరం చెప్పలేదు.


అన్నీ మధుర జ్ఞాపకాలే…

ఎలుకలు పట్టడానికి వెళ్ళా..!<br />

ప్పటివరకూ నేను చేసిన సినిమాలతో పోలిస్తే జై భీమ్‌ కోసం కాస్త డైటింగ్‌ చేయాల్సి వచ్చింది. అదేవిధంగా ఆ గిరిజన తెగ అలవాట్లూ, మాట్లాడే విధానం… వంటివన్నీ తెలుసుకునేందుకు కొన్నిరోజులు వాళ్లతో గడిపాను కూడా. పాముకాటుకు వాళ్లు వేసే ఔషధాల గురించీ పూర్తిగా తెలుసుకున్నా. వాళ్లతో కలిసి ఎలుకలు పట్టేందుకూ వెళ్లేదాన్ని. ఓసారి ఎలుకమాంసం కూడా రుచిచూశా. ఇక, సూర్య గురించి ఎంత చెప్పినా తక్కువే. సినిమా మొత్తం పూర్తయ్యేవరకూ ఆయన అందించిన సహకారం అంతాఇంతా కాదు. ఓసారి మదురైలో షూటింగ్‌ ఉండటంతో అందరం వెళ్తున్నాం. ఆయన సడెన్‌గా ‘ఇక్కడ జిగర్‌ఠండా దొరుకుంది. ఎప్పుడైనా తాగావా’ అని అడిగారు. లేదని చెప్పడంతో టీం మొత్తానికి ఆ పానీయాన్ని ఇప్పించారు. ఇలాంటి జ్ఞాపకాలెన్నో నా సొంతమైనందుకు చాలా ఆనందంగా ఉంది.


శిక్షణ ఇచ్చాకే… షూటింగ్‌!

మిళంలో నేను చేసిన ‘శివప్పు మంజల్‌ పచ్చయ్‌’(ఒరేయ్‌ బామ్మర్ది) చూశాకే నన్ను ‘జై భీమ్‌’లో తీసుకున్నారు. అయితే నాకా విషయం ముందు చెప్పకుండా, ఆడిషన్‌ చేసి, ఆ తరువాతే కథను వివరించారు. షూటింగ్‌ మొదలు కావడానికి ముందు మాకందరికీ కొంతకాలం ట్రైనింగ్‌ కూడా ఇచ్చారు. ఆ సమయంలో కాళ్లకు చెప్పులు వేసుకోకుండా నడవమనేవారు. మణికంఠన్‌ని మామా అని పిలవడం, మేకప్‌ వేసుకోవడం… నాతో నటించిన పాపను కూతురిగానే చూడటం… ఇవన్నీ బాగా అలవాటు అవడంతో షూటింగ్‌ సమయంలో ఏ ఇబ్బందీ కలగలేదు.


అక్కడ ఇంగ్లిష్‌ కోసమే చేరా…

పాండిచ్చేరి యూనివర్సిటీలో వివిధ రాష్ట్రాలకు చెందిన విద్యార్థులు చదువుకుంటారు. వాళ్లతో ఇంగ్లిష్‌లోనే మాట్లాడగలం. అలా మాట్లాడటం వల్ల నాకు కూడా ఇంగ్లిష్‌పైన పట్టు వస్తుంది కాబట్టే అక్కడ చేరా.


ముగ్గురం ఒకే బైక్‌పైన…

టూవీలర్‌ డ్రైవింగ్‌ నేర్చుకుంటున్న రోజులవి. ఓసారి సరదాగా ఇద్దరు ఫ్రెండ్స్‌ని వెనకాల కూర్చోబెట్టుకుని బండి నడుపుతున్నా. కొంతదూరం వెళ్లేసరికి పోలీసులు పట్టుకున్నారు. మొదట భయం వేసినా… ఏదో సర్ది చెప్పి బయటపడ్డాం. ఆ తరువాతా మరో రెండుసార్లు అలాంటి అనుభవాలే ఎదురుకావడంతో… ముగ్గురం వెళ్లడం మానేశాం.


నచ్చే ఆహారం: మాంసాహారం. నాకు వంట కూడా వచ్చు. నేను కంద చికెన్‌ కర్రీని అద్భుతంగా చేస్తా.

ఇష్టపడే నటులు: మోహన్‌లాల్‌ నటనంటే ఇష్టం. అయితే ఆమిర్‌ఖాన్‌కు వీరాభిమానిని.

తీరిక దొరికితే: ప్రయాణాలు చేస్తా. లేదా నచ్చిన పాట పెట్టుకుని హాయిగా డాన్స్‌ చేస్తా.

Fahadh Faasil

IMG_2503

Art Director ‘Brahma Kaali’

కుంచె ఇస్తారనుకుంటే… చీపురిచ్చారు!

కుంచె ఇస్తారనుకుంటే... చీపురిచ్చారు!<br />

 

సినిమా… కథకుడి ఊహ అయితే, కళా దర్శకుడి సృష్టి. కొన్ని సినిమాలు చూసినపుడు శ్రీకారం నుంచి శుభం వరకూ వేరే ప్రపంచంలోకి వెళ్లొచ్చిన అనుభూతి కలుగుతుంది. తెలుగు సినిమాల్లో అలాంటి ఎన్నో ఊహా ప్రపంచాలకు వాస్తవ రూపం ఇచ్చారు ఆర్ట్‌ డైరెక్టర్‌ బ్రహ్మ కడలి. పేరులోనే సృష్టికర్తని పెట్టుకున్న ఈయన తన ప్రయాణం గురించి ఏం చెబుతారంటే…

రతన్‌పుర్‌… జీవితంలో ఎప్పటికీ మర్చిపోలేని ఊరు. ఇది నేను పుట్టిపెరిగిన ఊరు కాదు, సృష్టించిన ఊరు. ‘సర్దార్‌ గబ్బర్‌ సింగ్‌’ కోసం హైదరాబాద్‌లో రతన్‌పుర్‌ సెట్‌ వేశాం. సినిమాలో కథ ఎక్కువ భాగం ఈ ఊళ్లోనే జరుగుతుంది. అందుకే ఊరిని సృష్టించాలనుకున్నాం. మధ్య భారతదేశంలోని ఓ టౌన్‌షిప్‌ని పోలి ఉంటుందా ఊరు. ఇళ్లు, దుకాణాలు, సెలూన్‌, పోలీస్‌స్టేషన్‌, బ్యాంకు, పెట్రోల్‌ బంకు, వాటర్‌ ట్యాంకు, రైల్వే లెవెల్‌ క్రాసింగ్‌తోపాటు ముఖద్వారాన్నీ సృష్టించాం. సాధారణంగా సెట్‌ వేయడానికి ముందు స్కెచ్‌ వేస్తాం. దీన్ని మాత్రం ముందు మినియేచర్‌గా తయారుచేశాం. చిన్న చిన్న మార్పులతో ఫైనల్‌ చేసుకున్నాక సెట్‌ వేశాం. రూ.5కోట్లు ఖర్చయింది. హీరో పవన్‌ కల్యాణ్‌ గారికి బాగా నచ్చింది. ఆ సినిమా కథ ఆయన రాసిందే. ఆ సెట్‌ శాశ్వతంగా ఉండిపోయేలా వేయించాలనుకున్నారు కానీ కుదరలేదు. ఒకరోజు నా భుజంమీద చేయివేసి సెట్‌ మొత్తం కలియదిరిగి… ‘ఇది నా ఇరవై ఏళ్ల కల. నీవల్ల నిజమైంది. థ్యాంక్యూ’ అన్నారు. నా కెరీర్‌లో అతిపెద్ద, అత్యంత సంతృప్తినిచ్చిన సెట్‌ అది. కల్యాణ్‌ గారితో గబ్బర్‌సింగ్‌, గోపాల గోపాల, కాటమరాయుడు సినిమాలకీ పనిచేశా. ‘గబ్బర్‌సింగ్‌’ నా కెరీర్‌కు టర్నింగ్‌ పాయింట్‌. ఆ అవకాశం ఎలా వచ్చిందో చెప్పేముందు అక్కడివరకూ చేరడానికి చేసిన ప్రయాణం గురించీ మీకు చెప్పాలి.

బొమ్మలు గీయడం అనుకున్నా…

మా సొంతూరు పశ్చిమ గోదావరి జిల్లాలోని ఆచంట. నాన్న మోహనరావు, అమ్మ నాగవేణి. మాది వ్యవసాయ కుటుంబం. నాకో తమ్ముడు సురేష్‌, చెల్లి కనకదుర్గ. పదో తరగతి వరకూ ఊళ్లోనే చదువుకున్నా. కాలేజీకి దగ్గర్లోని పెనుగొండ వెళ్లాను. చదువుకునే రోజుల్లో బొమ్మలు బాగా వేసేవాణ్ని. ఇంట్లో వాళ్లకి ఇది నచ్చేది కాదు. మా మావయ్యలు సముద్రుడు, ప్రసాదరావు… మాత్రం నన్ను ఫైన్‌ఆర్ట్స్‌ చదివిస్తే బావుంటుందనుకున్నారు. పెద్ద మావయ్య హైదరాబాద్‌లో ఉండేవారు. డిగ్రీ మధ్యలోనే ఆపేసి… 1994లో హైదరాబాద్‌ రమ్మన్నారు. మొదట తన స్నేహితుడికి చెందిన కంపెనీలో ప్రింటింగ్‌ విభాగంలో ఇంఛార్జిగా పెట్టారు. ఫైన్‌ ఆర్ట్స్‌ కాలేజీలో చేరేంతవరకూ అక్కడ పనిచేద్దామనుకున్నా. దాదాపు ఏడాది పాటు పనిచేశాక నేను వచ్చిన పని అది కాదనిపించి మానేశా. తర్వాత ఒక యాడ్‌ ఏజెన్సీలో డిజైనర్‌గా చేరా. నేను చేరిన కొన్ని నెలలకు ఆ సంస్థ మూత పడింది. ఆ సమయంలో నా ఫ్రెండ్‌ నాగూర్‌బాబు కూడా హైదరాబాద్‌లో ఉండేవాడు. వాళ్ల అన్నయ్య హీరో శ్రీకాంత్‌ గారి మేకప్‌మేన్‌. నాకు

కుంచె ఇస్తారనుకుంటే... చీపురిచ్చారు!<br />

ఆర్ట్‌లో ప్రవేశం ఉంది కాబట్టి…

ఆర్ట్‌ డిపార్ట్‌మెంట్‌లో చేరితే భవిష్యత్తు ఉంటుందని చెప్పి ఆర్ట్‌ డైరెక్టర్‌ పేకేటి రంగా గారి దగ్గర ‘మావిచిగురు’ సినిమాకి అబ్జర్వర్‌గా చేర్పించారు. ఆర్ట్‌ డిపార్ట్‌మెంట్‌ అంటే పబ్లిసిటీ డిపార్ట్‌మెంట్‌ అనుకున్నా. స్కూల్‌ రోజుల్లో సినిమా టైటిల్స్‌ని వాటి డిజైన్లలోనే గీసేవాణ్ని. ఆ ధైర్యంతో సెట్‌కు వెళ్లా. తీరా వెళ్లాక ‘బాబూ, ఇక్కడే సెట్‌ వేసేది. ఇది మొత్తం ఊడ్చేసెయ్‌’ అంటూ చేతిలో చీపురు పెట్టాడో సీనియర్‌. కాసేపు ఏం చేయాలో అర్థం కాలేదు. కానీ మధ్యలో వెళ్లడం పద్ధతి కాదని ఆ పనిచేశా. ఆ విభాగంలోని సృజనాత్మకత నచ్చి తర్వాతా కొనసాగా. ఆపైన మరో ఆర్ట్‌ డైరెక్టర్‌ మనీషా రాజుగారి దగ్గర అప్రెంటిస్‌గా చేరి ‘వినోదం’కి పనిచేశా. రాజుగారు చాలా బిజీ ఆర్ట్‌ డైరెక్టర్‌. ఆయన అసిస్టెంట్‌లకూ బాగా పని ఉండేది. దాంతో చాన్నాళ్లు ఆయన దగ్గరే కొనసాగాను. మూడేళ్లు రూపాయి కూడా రెమ్యునరేషన్‌ రాలేదు. ‘పని నేర్చుకుంటున్నాం అదే పదివేలు’ అనుకునేవాళ్లం. రాజు గారు మాత్రం ఎప్పుడైనా ‘ఖర్చులకు డబ్బులున్నాయా’ అని అడిగి ఎంతోకొంత చేతిలో పెట్టేవారు. తర్వాత ఆర్ట్‌ డైరెక్టర్‌ చిన్నా దగ్గర శివమణి, సూపర్‌ లాంటి 15 సినిమాలకు పనిచేశా. ఎ.ఎస్‌.ప్రకాశ్‌, తోట తరణిలాంటి వారి దగ్గరా ఒకట్రెండు సినిమాలకు పనిచేశా. ఆ తర్వాత ఆనంద్‌సాయి గారి శిష్యరికం చేసే అవకాశం వచ్చింది. బొమ్మరిల్లు, మున్నా, పరుగు, జల్సా… ఇలా దాదాపు ఓ డజను సినిమాలకు ఆయన దగ్గర పనిచేశా.

అనుకోకుండా ఆర్ట్‌ డైరెక్టర్‌నయ్యా…

సినీ ప్రయాణంలో వివిధ క్రాఫ్ట్‌లలో పనిచేస్తున్న జూనియర్‌ టెక్నీషియన్ల మధ్య మంచి స్నేహం ఏర్పడుతుంది. డైరెక్షన్‌ డిపార్ట్‌మెంట్‌లోని వాసువర్మతో నాకూ అలా స్నేహం కుదిరింది. నాగచైతన్య తొలి చిత్రం ‘జోష్‌’తో ఆయన డైరెక్టర్‌గా పరిచయమయ్యారు. నన్ను ఆ సినిమాకి ఆర్ట్‌ డైరెక్టర్‌గా చెయ్యమన్నాడు వాసు. మరికొన్నాళ్లు అనుభవం సంపాదించాలని నాకుండేది. తను పట్టుపట్టడంతో అంగీకరించా. ఆ సినిమాకి నిర్మాత దిల్‌ రాజు గారు. మంచి బ్యానర్‌. కానీ సినిమా అనుకున్నంతగా ఆడకపోవడంతో తర్వాత ఎవరి నుంచీ పిలుపురాలేదు. నేనుగా వెళ్లి అడిగేంత ధైర్యం లేదు. ఆ సమయంలో ఆనంద్‌ సాయి ఫోన్‌చేసి ‘ఎక్కడ ఉన్నావ్‌, ఏం చేస్తున్నావ్‌’ అని అడిగారు. ‘ఇంట్లోనే ఉన్నా, ఒకట్రెండు ప్రాజెక్టులు ఉన్నాయి. అవి మొదలవ్వడానికి టైమ్‌ పడుతుంది’ అని చెప్పా. ఆయనకు ఏం అర్థమైందోగాని ఆఫీసుకి రమ్మని చెబ్తే వెళ్లాను. ‘ఖాళీగా ఉంటే ఇండస్ట్రీ మర్చిపోతుంది. ఏదో పనిచేస్తూనే ఉండాలి. ‘ఆరెంజ్‌’ లొకేషన్‌ రెక్కీ కోసం ఆస్ట్రేలియా వెళ్తున్నా. ‘కొమరం పులి’ క్లైమాక్స్‌ మిగిలి ఉంది. సెట్‌లో ఉండి ఆ పనులు చూస్కో. అసిస్టెంట్‌ అనుకోకు, కలిసే చేస్తున్నాం అని చెబుతా’ అన్నారు. ‘మీకు అసిస్టెంట్‌గా చేస్తున్నానంటే నాకేమీ నామోషీ కాదు’ అని చెప్పి ఆ మరుసటిరోజు నుంచే సెట్‌కు వెళ్లా. తర్వాత ‘ఆరెంజ్‌’ షూటింగ్‌ కోసం రెండు నెలలు
ఆస్ట్రేలియా వెళ్లమన్నారు.

కుంచె ఇస్తారనుకుంటే... చీపురిచ్చారు!<br />

హరీష్‌ మాటిచ్చారు…

ఆస్ట్రేలియా వెళ్లబోయే ముందు ‘మిరపకాయ్‌’కి ఆర్ట్‌ డైరెక్టర్‌గా అవకాశం వచ్చింది. ప్రొడక్షన్‌ కంట్రోలర్‌ బ్రహ్మానందం గారు హరీష్‌శంకర్‌కి నాపేరు సూచించారట. ‘ఆస్ట్రేలియా వెళ్తున్నా, చేయలేన’ని చెప్పా. షూటింగ్‌ ప్రారంభం కావడానికి టైమ్‌ పడుతుంది కాబట్టి ఫర్లేదన్నారు. నేను తిరిగి వచ్చేంతవరకూ ఓ అసిస్టెంట్‌ని పంపించమంటే, సరేనన్నా. ఆర్ట్‌ డైరెక్టర్‌ లొకేషన్స్‌ చూపించే పనుల్నీ చూస్తుంటారు. ‘మిరపకాయ్‌’ కాలేజీ నేపథ్యంలో ఉంటుంది. కాలేజీ లొకేషన్‌ కోసం ఎంత వెతికినా దొరకలేదట. డైరెక్టర్‌కి సహనం రోజురోజుకీ తగ్గుతోందని తెలిసింది. చివరకు ఆస్ట్రేలియా నుంచి వచ్చీరావడంతోనే ‘మూడు లొకేషన్లు చూపిస్తా, ఏదో ఒకటి కచ్చితంగా నచ్చుతుంద’ని చెప్పా. చూపించిన మొదటి లొకేషనే తనకి బాగా నచ్చేసింది. ‘ఇకమీదట నా ప్రతి సినిమాకీ ఆర్ట్‌ డైరెక్టర్‌ నువ్వే’ అని ఆరోజు చెప్పాడు హరీష్‌. ఆ సినిమా హిట్‌ అయింది. హరీష్‌కి తర్వాత ‘గబ్బర్‌సింగ్‌’ డైరెక్షన్‌ అవకాశం వచ్చింది. కానీ కల్యాణ్‌గారు తన ఫ్రెండ్‌ ఆనంద్‌సాయిని దాటి నాకా అవకాశం ఇస్తారనుకోలేదు. హరీష్‌ నా పేరుని కల్యాణ్‌గారి దృష్టికి తీసుకువెళ్లినపుడు… ‘మీకు ఎవరు కంఫర్ట్‌గా ఉంటే వాళ్లని పెట్టుకోండి’ అన్నారట. హరీష్‌ ఆ మాట చెప్పేసరికి ఎంతో సంతోషించా. నేనేంటో నిరూపించుకోవడానికి మంచి అవకాశం అనుకున్నా. కల్యాణ్‌ గారిని కలిసినపుడు ‘ఏం చేయబోతున్నారు’ అని అడిగితే అప్పటికే సిద్ధం చేేసుకున్న లొకేషన్లూ, సెట్‌లూ, హీరో హీరోయిన్ల కలర్‌ ప్యాలెట్ల స్కెచ్‌లను చూపించా. అవన్నీ చూసి ‘గో ఎహెడ్‌’ అన్నారు. ఆ సినిమా ఎంత పెద్ద హిట్టో తెలిసిందే. ఆ తర్వాత నేను వెనుదిరిగి చూసుకోలేదు. తర్వాత హరీష్‌ తోనే ‘రామయ్యా వస్తావయ్యా’ చేశా. డైరెక్టర్‌ బాబీ మంచి స్నేహితుడు. తన మొదటి చిత్రం ‘పవర్‌’, తాజా చిత్రం ‘వెంకీ మామ’ సినిమాలకూ పనిచేశా. ‘వెంకీ మామ’ సినిమాని నెల రోజులపాటు కశ్మీర్‌లో షూటింగ్‌ చేశాం. అందులో కనిపించే ఆర్మీ సెటప్‌లన్నీ సెట్‌లు వేసినవే. నన్ను బాగా ప్రోత్సహించిన దర్శకుల్లో పూరీ జగన్నాథ్‌ ఒకరు. ఆయనతో ఇద్దరు అమ్మాయిలతో, హార్ట్‌ ఎటాక్‌, టెంపర్‌ సినిమాలకు పనిచేశా. టెంపర్‌ కోసం వెదురు కర్రలతో ఒక హౌస్‌ సెట్‌ వేశా. దానికి మంచి గుర్తింపు వచ్చింది.

నిద్రాహారాలు ఉండవు…

ఆర్ట్‌ డైరెక్టర్‌గా దాదాపు 25 సినిమాలు చేశా. భారీ బడ్జెట్‌వే కాదు, చిన్న, మధ్యస్థాయి బడ్జెట్‌ సినిమాలకూ పనిచేశా. ఈ ఏడాది మొదట్లో విడుదలైన ‘నాంది’ కూడా నాకు మంచి పేరు తెచ్చింది. ఈ మధ్యనే ‘షూటౌట్‌ ఎట్‌ ఆలేర్‌’ వెబ్‌ సిరీస్‌కూ పనిచేశాను. సినిమాకి ఏమాత్రం తక్కువ కాని అనుభవం అది. నటీనటులు వేసుకునే డ్రెస్‌లు తప్పించి పాటలూ, ఫైట్లూ, సీన్లలో కనిపించే ప్రతి వస్తువూ ఆర్ట్‌ డైరెక్టర్‌ సృష్టి. ఇది సృజనాత్మక విభాగం. దాంతోపాటు తక్కువ బడ్జెట్‌లో, సకాలంలో పని చేస్తేనే ఇక్కడ విజయం సాధ్యమవుతుంది. లొకేషన్‌లో కొన్నిసార్లు డైరెక్టర్‌కి కొత్త ఆలోచన రావొచ్చు. అప్పటికప్పుడు అందుకు తగ్గట్టు సెట్‌ని సిద్ధం చేయాలి. అలాంటపుడు నిద్రాహారాలూ ఉండవు. ఇది టీమ్‌ వర్క్‌. నాకు ఏదైనా సందేహం వస్తే డైరెక్షన్‌ డిపార్ట్‌మెంట్‌లోని మిత్రులు విజయ్‌ కనకమేడల, రమేష్‌రెడ్డి, బాబీలతో మాట్లాడి నిర్ణయం తీసుకుంటా. ఈ వృత్తిలో ఉండటంవల్ల శ్రీహరికోటలోని ఇస్రోకు, హైదరాబాద్‌లోని ఆక్టోపస్‌, కశ్మీర్‌లోని ఆర్మీ కార్యాలయాలకు వెళ్లగలిగా. దేశవిదేశాల్లో అనేక ప్రాంతాల్ని చూడగలిగా. అలాంటపుడూ, చేసిన పనికి గుర్తింపు వచ్చినపుడూ కష్టాలన్నీ మర్చిపోతా.


అదే రిటైర్మెంట్‌ ప్లాన్‌…

కుంచె ఇస్తారనుకుంటే... చీపురిచ్చారు!<br />

నా పూర్తిపేరు బ్రహ్మేశ్వరరావు. నా శ్రీమతి రాధిక. మాది ప్రేమ వివాహం. వాళ్లది గుంటూరు జిల్లా కొలకనూరు. హైదరాబాద్‌లో చదివేది. మా కజిన్‌ క్లాస్‌మేట్‌. తనను చూడగానే నచ్చేసింది. తనకు అంగీకారమైతే పెళ్లి చేసుకుంటా నని మా చెల్లితో చెప్పించా. రెండ్రోజుల తర్వాత నా ప్రేమను అంగీకరించింది. కానీ వాళ్లింట్లో ఒప్పుకోలేదు. సినిమా రంగంలోని వాళ్లు వద్దని అభ్యంతరం చెప్పారు. మేం పెళ్లి చేసుకున్న ఆరు నెలలకు వాళ్ల మనసు మారింది.

* మాకు ఇద్దరు అబ్బాయిలు. తన్విన్‌ సాయి, రిత్విక్‌ సాయి. గురువుగారు ఆనంద్‌సాయి మీద గౌరవంతో పిల్లల పేర్ల చివర్లో సాయి అని పెట్టాను.

* కథనుబట్టి సినిమాకి అవసరమయ్యే ప్రాపర్టీస్‌ మారుతుంటాయి. వాటిని తెచ్చుకోవడానికి ఆర్ట్‌ డైరెక్టర్లకి కొన్నిసార్లు ఇబ్బందులు ఎదురవుతాయి. విదేశాల్లో వస్తువులు అద్దెకు ఇచ్చే దుకాణాలు ఉంటాయి. మన దగ్గర అలాంటిది ఒకటి ఉండాలన్న ఆలోచనతో ‘రైట్‌ చాయిస్‌ ప్రాప్స్‌’ పేరుతో హైదరాబాద్‌లో షాప్‌ తెరిచా. ఇది నా రిటైర్మెంట్‌ ప్లాన్‌ కూడా.

Singer srutiranjani

361151b8-b4ea-4563-b481-43e6508b9195 384ae7e5-8c37-4c3e-b1f2-9104230d8cf9

Hero Vijay (Tamil)

బండమొహం, వీడు హీరో ఏంటి… అన్నారు!

బండమొహం, వీడు హీరో ఏంటి... అన్నారు!<br /><br />

 
దక్షిణాదిలోని మిగతా సినిమా పరిశ్రమల్ల్లా తమిళ సీమకి నిన్నామొన్నటిదాకా ‘మెగాస్టార్‌’లు ఎవరూ లేరు. ఇప్పుడా టైటిల్‌ని సొంతం చేసుకున్నాడు విజయ్‌! సినిమా కలెక్షన్స్‌లోనే కాదు… పారితోషికంలోనూ అక్కడి సూపర్‌స్టార్‌ని మించిపోతున్నాడు! తెలుగు-తమిళ భాషల్లో రాబోతున్న ఆయన తర్వాతి చిత్రం ‘బీస్ట్‌’కి వందకోట్ల రెమ్యునరేషన్‌ తీసుకున్నాడని భోగట్టా. ఈ విజయ్‌ ఒకప్పుడు నష్టజాతకుడిగా ముద్రపడ్డవాడు… నటించడానికే అర్హుడుకాడంటూ అవమానాలు ఎదుర్కొన్నవాడు. అలాంటివాడు మెగాస్టార్‌ ఎలా అయ్యాడో చూద్దామా…

 పాప పేరు విద్య. రెండున్నరేళ్లకి ముద్దులు మూటగట్టడమే కాదు… తన మాటల ప్రవాహంలో ముంచెత్తుతుండేది. ఆ పాప తెలిసీతెలియకుండా పాడుతుంటే వాళ్లన్నయ్య పదేళ్ల విజయ్‌ వచ్చీరాకుండా గిటార్‌ వాయిస్తుండేవాడు. ఆ అన్నాచెల్లెలిది ప్రత్యేక ప్రపంచం. బడి నుంచి ఇంటికొస్తే తన చుట్టూనే తిరిగేవాడు. అమ్మతోపాటూ ఆ పాపకి తనూ స్నానం చేయించేవాడు, అన్నం తినిపించేవాడు. అప్పుడప్పుడూ బడి నుంచి ఇంటి గేటు ద్వారా కాకుండా వెనకవైపు పైపు గుండా కిచెన్‌ కిటికీలో నుంచి ‘ఢా’మ్మంటూ దూకి అమ్మనీ చెల్లెల్నీ భయపెట్టడం విజయ్‌ సరదాల్లో ఒకటి. ఆ రోజు కూడా అలాగే దూకిన విజయ్‌కి కిచెన్‌లో ఎవ్వరూ కనిపించలేదు. ఇంట్లో ఎన్నడూలేని నిశ్శబ్దం. అమ్మ చెల్లెలితోపాటూ బెడ్రూమ్‌లో ఉంది. విద్య ఆ రోజు పడకపైన నీరసంగా పడుకుని ఉంది. చెల్లెల్ని అలా చూసిన విజయ్‌ తట్టుకోలేకపోయాడు. ఆ రోజు రాత్రి ఏమీ తినలేదు. ఉదయానికంతా విద్య పరిస్థితి విషమించింది. ఒకరిద్దరు వైద్యులొచ్చి వెళ్లారు. చివరిగా అమ్మ ఏడుస్తూ బెడ్రూమ్‌ నుంచి కిందకొచ్చింది. ‘విజయ్‌ ఒకసారి చెల్లెల్ని చూసిరా…!’ అంది. వెళితే… ఆ పాప నిర్జీవంగా ఉంది! ఆ తర్వాత ‘విజయ్‌ నోటి నుంచి ‘విద్యా…’ అన్న పెద్ద అరుపు వినిపించింది. అంతే, ఆ తర్వాత మాట్లాడటం మానేశాడు. ఎవరైనా కదిపితే ఏడుస్తుండేవాడు. ఆ బాధ నుంచి వాడే బయటకొస్తాడులే అనుకున్నాం కానీ… ఆ విషాదం వాడి చిన్నిగుండెలో అలాగే గడ్డకట్టిపోయింది. మాట్లాడటం తగ్గించేశాడు. ఒకప్పటి అల్లరిపిల్లాడు కాస్తా వయసుకి మించిన నెమ్మదితనం అలవర్చుకున్నాడు. ఇప్పటికీ వాడు అంతే. కాకపోతే, చెల్లెలు చనిపోయిన ఏడాది తర్వాత వాడి ముఖాన తొలిసారి నవ్వులు పూయించింది మాత్రం సినిమాలే!’ అంటారు విజయ్‌ వాళ్లమ్మ శోభ. ఆమె సినిమా గాయనీ, రచయిత్రి. నాన్న ఎస్‌ఏ చంద్రశేఖర్‌ పేరున్న దర్శకుడు. సినిమాలతో కొడుకులో మళ్లీ హుషారొస్తోందని గమనించిన ఆ ఇద్దరూ ఎన్నో చిత్రాల్లో చిన్నారి విజయ్‌కాంత్‌గానూ, రజినీకాంత్‌గానూ చేసే అవకాశాలు ఇప్పించారు. కానీ తల్లిదండ్రులుగా విజయ్‌పైన వాళ్ల ఆశలు వేరే ఉండేవి…

ఇల్లు విడిచి వెళ్లిపోయాడు…
‘చెల్లెలు ఎలా చనిపోయిందీ… ఏదో తెలియని జ్వరంతో కదా! అలాంటి పరిస్థితి మరే పాపకీ రాకూడదు. అందుకే నువ్వు డాక్టరువి కావాలి… అవుతావా?’ అని పదేళ్ల నుంచే చెప్పడం మొదలుపెట్టాడట వాళ్ల నాన్న చంద్రశేఖర్‌. అందుకోసమే అన్నట్టు విజయ్‌ చక్కగా చదివేవాడు. పదో తరగతికి వచ్చాక సినిమాల్లో నటించడం కాదుకదా చూడటమూ మానేశాడు. ఇంటర్‌కొచ్చాక చదువే ప్రపంచమైపోయింది. అది చూసి కొడుకు ఎలాగూ డాక్టర్‌ అవుతాడనే నమ్మకంతో వాళ్లనాన్న ఆసుపత్రి కట్టేందుకు రంగం సిద్ధం చేశాడు! కానీ ఇంటర్‌ రెండో సంవత్సరంలో విజయ్‌ ట్రాక్‌ మారింది. అయితే సినిమా నటుడిగానో కాకుంటే దర్శకుడిగానో మారాలన్నదే లక్ష్యంగా మార్చుకున్నాడు. అది విని నాన్న అగ్గిమీద గుగ్గిలమయ్యాడు. ‘నువ్వు దారి తప్పుతున్నావ్‌… ఇక బాగుపడవ్‌. నా కళ్లముందు ఉండొద్దు!’ అన్నాడు. అంతే… ఇల్లు విడిచి వచ్చేశాడు ‘అమ్మానాన్నా నేను వెళ్లిపోతున్నా… దయచేసి వెతక్కండి!’ అని లెటర్‌ రాసిపెట్టి మరీ!

‘మీవాడు పనికిరాడు’
ఎంత కోపం ఉన్నా… ఒక్కగానొక్క కొడుకు అలా వెళ్లిపోయాడనగానే ఆ తల్లిదండ్రులిద్దరూ తల్లడిల్లిపోయారు. రోజంతా వెతికారు. రాత్రయినా దొరకలేదు. అపరాత్రివేళ చంద్రశేఖర్‌కి ఓ అనుమానం వచ్చింది. వాళ్లకి దగ్గర్లోని ఓ థియేటర్‌కి వెళ్లాడు. అక్కడో ఫ్లాప్‌ సినిమా నడుస్తోంది. చంద్రశేఖర్‌ ఇంటర్వెల్‌ దాకా బయటే ఉండి… లోపలికెళితే అక్కడున్నాడట విజయ్‌. అంటే, రోజంతా ఆ థియేటర్‌లో అన్ని షోలూ ఒకే ఫ్లాప్‌ సినిమా చూస్తూ కూర్చున్నాడన్నమాట. వీడిది మామూలు సినిమాపిచ్చి కాదు అని అప్పుడు అర్థమైందట వాళ్లనాన్నకి. ఇంటికి తీసుకొచ్చి ‘నీకు సినిమా అవకాశం ఇప్పిస్తాను కానీ… కనీసం ఏదైనా డిగ్రీ చెయ్‌!’ అని నచ్చచెప్పాడట. ఏదో డిగ్రీ ఎందుకని సినిమాల గురించి నేర్పించే ‘విజువల్‌ కమ్యూనికేషన్‌’లోనే చేరాడు విజయ్‌. మూడేళ్లపాటు ఎలా ఉగ్గబట్టుకున్నాడో తెలియదుకానీ… డిగ్రీ చేతికి రాగానే ‘నాన్నా… ఇక నా దారి నేను చూసుకుంటా!’ అన్నాడు. తన పోర్ట్‌ఫోలియో పట్టుకుని స్టూడియోల చుట్టూ తిరగడం మొదలుపెట్టాడు. మరోవైపు, అతనికి తెలియకుండా, తండ్రి చంద్రశేఖర్‌ కూడా తన ప్రయత్నాలేవో చేయడం మొదలుపెట్టాడు. ‘నేను పక్కా కమర్షియల్‌ డైరెక్టర్‌ని. కానీ మావాణ్ణి నా తరహా సినిమాల్లో కాకుండా ఓ మంచి క్లాసిక్‌ సినిమా ద్వారా పరిచయం చేయాలనుకున్నాను. నాటి పేరున్న దర్శకులందరికీ వాడి ఫొటో చూపించి ‘నేను కొంత డబ్బు పెడతానండీ… మీరు సినిమా తీయండి!’ అన్నాను. ‘సారీ! మీవాడు హీరో ఏంటండీ, అసలు నటుడిగానే పనికిరాడు… బండమొహం వాడిది!’ అని మొహంమీదే చెప్పేశారు…’ అని గుర్తుచేసుకుంటారు చంద్రశేఖర్‌. తండ్రీకొడుకులిద్దరూ చెరో మార్గంలో ప్రయత్నించాక ఇక ఏదైతే అదవుతుందని ఓ పెద్ద సాహసానికి ఒడిగట్టారు…

‘ఇతను హీరోనా!’
‘విజయ్‌కేం! వాళ్లనాన్న డైరెక్టర్‌ కాబట్టి హీరో కాగలిగాడు…’ అన్నది విజయ్‌ ఎదుగుదల మీదున్న ఆక్షేపణ. ఆ మాటల్లో కొంతవరకే నిజం ఉందికానీ పూర్తిగా కాదు. చంద్రశేఖర్‌-శోభ దంపతులు సినిమా రంగంలో నిలదొక్కుకోవడానికి ముందు ఎన్నో కష్టాలుపడ్డారు. బాత్రూమ్‌లు కూడా లేని సింగిల్‌ రూమ్‌ అద్దె ఇంట్లోనే జీవితాన్ని ప్రారంభించారు. విజయ్‌ ఆ ఇంటే పుట్టాడు. అప్పట్లో శోభ గాయనిగా కచేరీలు చేస్తేకానీ ఇల్లు గడవని పరిస్థితి. అలా కచేరీలకి వెళ్లి ఆరుబయట ఏదైనా చెట్టుకి ఊయలకట్టి పడుకోబెట్టి ఆమె వెళ్లి పాటలు పాడి వచ్చేదట. విజయ్‌కి ఏడేళ్లు వచ్చేదాకా ఆర్థికంగా ఇలా సతమతమవుతూనే వచ్చింది ఆ కుటుంబం. ఆ తర్వాతే దంపతులిద్దరూ విజయ్‌కాంత్‌తో ‘చట్టం ఒరు ఇరుట్టరై’ సినిమా తీశారు. తెలుగులో చిరంజీవి హీరోగా ‘చట్టానికి కళ్లులేవు’, హిందీలో అమితాబ్‌తో ‘అంథా కానూన్‌’… ఇలా కన్నడ, మలయాళంలోనూ రీమేక్‌ చేశారు ఆ సినిమాని. అన్నిచోట్లా బంపర్‌హిట్టు సాధించడంతో ఆ కుటుంబం నిలదొక్కుకుంది. ఆ తర్వాత ఎన్నో సూపర్‌హిట్టు సినిమాలు అందించినా… 1992 నాటికి వరస ఫ్లాపులొచ్చాయి. సరిగ్గా అప్పుడే విజయ్‌ హీరోగా సినిమాల్లోకి వెళతానని పట్టుబట్టాడు. చేసేది లేక అప్పు తెచ్చి రూ.60 లక్షలతో విజయ్‌ని హీరోగా పెట్టి ‘నాళయ తీర్పు’ అనే సినిమా తీశారు. పన్నెండేళ్ల ఎం.ఎం.శ్రీలేఖని సంగీతదర్శకురాలిగా పరిచయం చేసి గిన్నిస్‌ రికార్డు సృష్టించిన ఆ చిత్రంలోని పాటలు సూపర్‌హిట్టయ్యాయి కానీ… సినిమా పెద్ద ఫ్లాపయింది. ఎద్దుపుండు కాకికి ముద్దన్నట్టు నాటి పత్రికలన్నీ విజయ్‌ నటనని చీల్చిచెండాడాయి. ‘తండ్రి దర్శకుడైనంత మాత్రాన తగుదునమ్మా అని హీరోగా వస్తే ఎలా!’ అంటూ ఏకిపారేశాయి. ‘సరిగ్గా క్రిస్మస్‌ రోజు ఆ రివ్యూలు వచ్చాయి. ఆ రాతల్ని చూసి కొత్త బట్టలన్నీ విసిరేసి భోరుమని ఏడుస్తూ కూర్చున్నాను. దాదాపు రెండు నెలలపాటు ఫ్రెండ్స్‌నీ రానివ్వలేదు. అదెంత తప్పో ఆ తర్వాతే అర్థమైంది. నిజానికి, ఆ స్నేహితులే నన్ను మళ్లీ మనిషిని చేశారు. ‘పొగొట్టుకున్న చోటే రాబట్టుకోవాలిరా విజయ్‌! ఇవే పత్రికలు రేపు నీ గురించి ఆహాఓహో అని రాసేలా చేయాలి..!’ అని కసిని పెంచారు. ఆ కసితోనే ఈసారి ఇల్లు తనఖాపెట్టి మరి ఓ సినిమా తీయడం మొదలుపెట్టారు…

బండమొహం, వీడు హీరో ఏంటి... అన్నారు!<br /><br />

‘కెప్టెన్‌’ ఆదుకున్నారు…
‘మానాన్నగారి తొలి సినిమాతో స్టార్‌ అయిన కెప్టెన్‌’ విజయ్‌కాంత్‌ నాకు సాయపడటం కోసం వచ్చారు. నా రెండో సినిమాకి పైసా పారితోషికం తీసుకోకుండానే అతిథిపాత్ర చేసేందుకు ఒప్పుకున్నారు. అలా సెందూరపాండి(తెలుగులో బొబ్బిలి రాయుడు) అనే సినిమా తీశాం. విజయ్‌కాంత్‌గారి ఆ అతిథిపాత్రే నన్నూ, నా సినిమానీ ‘బీ’ అండ్‌ ‘సీ’ ప్రేక్షకుల్లోకి తొలిసారి తీసు కెళ్లింది. సినిమా సూపర్‌హిట్టయింది. మొదటి సినిమాతో కోల్పోయిన నాన్న ఆస్తులు తిరిగొచ్చేశాయి. కానీ తర్వాతేమిటీ… ప్రతిసారీ విజయ్‌కాంతో రజినీకాంతో వచ్చి ఆదుకోరుకదా! నన్ను మాత్రమే చూసి ప్రేక్షకులెలా థియేటర్‌లకి రావాలి?’ అన్న ప్రశ్న మొదలైంది నాలో!’ అంటాడు విజయ్‌. ఆ ప్రశ్నకి సమాధానంగానే డాన్స్‌పైన కసరత్తు మొదలుపెట్టాడు. కరాటే నేర్చుకున్నాడు. పగలూరాత్రీ ఇంకే ధ్యాసాలేకుండా సాధన చేశాడు. అలా దాదాపు ఏడాది! ఆ తర్వాత సరికొత్త విజయ్‌గా ‘రసిగన్‌’ అనే సినిమా చేశాడు. ఒకప్పుడు బండమొహంగాడు అన్న ప్రేక్షకులే ‘అరె… వీడు డ్యాన్సు భలే చేస్తున్నాడ్రా, ఫైట్సు అదరగొడుతున్నాడ్రా!’ అనడం మొదలుపెట్టారు. ఆ సినిమా ‘సిల్వర్‌ జూబ్లీ’ చేసుకుని, సూపర్‌హిట్ల పరంపరకి ప్రారంభంగా మారింది. రెండేళ్లపాటు వరస మాస్‌ సినిమాల తర్వాత ‘పూవే ఉనక్కాగ’(తెలుగు శుభాకాంక్షలు) చిత్రంతో క్లాస్‌ ప్రేక్షకుల్నీ కట్టిపడేశాడు. మరో మూడేళ్ల తర్వాత మలయాళ దర్శకుడు ఫాజిల్‌ తీసిన ‘కాదలుక్కు మరియాదై’తో స్టార్‌ స్టేటస్‌ అందుకున్నాడు. ఆ ఏడాది ఓ పత్రిక తమిళనాడు వ్యాప్తంగా ఉన్న మహిళా కళాశాలల్లో ఓ సర్వే నిర్వహిస్తే 70 శాతం మంది ‘ఒకప్పుడు రజినీకాంత్‌. ఇప్పుడు మాత్రం మా ఫేవరేట్‌ విజయ్‌’ అంటూ ఓటేశారు! ఇప్పటిదాకా ఆ స్థానంలో ఏ మార్పూ లేదు. ఇక వరసగా ‘ఖుషీ’, గిల్లీ(తెలుగు ఒక్కడు), పోకిరి(తెలుగు రీమేక్‌) వంటివి తమిళనాడు లోనే కాదు కేరళలోనూ అతణ్ణి స్టార్‌ని చేశాయి. కానీ… ఎందుకో 2007 నుంచి ఆ ప్రాభవం తగ్గడం మొదలైంది…

ఐదేళ్లు… నో హిట్‌!
ఏ స్థాయి హీరోకైనాసరే వరసగా ఒకట్రెండు ఫ్లాపులొస్తేనే తట్టుకోవడం కష్టం. అలాంటిది విజయ్‌కి వరసగా ఐదేళ్లపాటు ఏడు సినిమాలు ఫెయిలయ్యాయి. కానీ విజయ్‌ కుంగిపోలేదు. కసిగా ఓ మంచి అవకాశం కోసం చూస్తూ వచ్చాడు. ఆ అవకాశం శంకర్‌ చిత్రం ‘స్నేహితుడు’ రూపంలో వచ్చింది. ఆ తర్వాత వచ్చిన ‘తుపాకి’ తెలుగులోనూ హిట్టు కొట్టింది. ‘అదిరింది’, ‘సర్కార్‌’, ‘విజిల్‌’, తాజాగా ‘మాస్టర్‌’ వంటి సినిమాలు విజయ్‌ని మనకి మరింతగా చేరువచేశాయి! ఆ మూడూ కలిసి వెయ్యికోట్లపైచిలుకు కలెక్షన్స్‌ రాబట్టాయి. ఈ నేపథ్యంలోనే తొలిసారి ‘బీస్ట్‌’తో తెలుగు-తమిళ ద్విభాషా చిత్రంలో నటించబోతున్నాడు. ఆ తర్వాత వంశీపైడిపల్లి దర్శకత్వంలో దిల్‌రాజు నిర్మిస్తున్న మరో సినిమాకి సైన్‌ చేశాడు.

దానికీ మౌనమే…
విజయ్‌ తన అభిమాని సంగీతనే పెళ్ళిచేసుకున్నాడు. వాళ్లకి ఇద్దరు పిల్లలు. అబ్బాయి జేసన్‌ యూట్యూబ్‌లో వీడియో జాకీగా కనిపిస్తుంటాడు. తన కూతురికి చెల్లెలు విద్య పేరుని గుర్తుకు తెచ్చేలా దివ్య అని పేరుపెట్టాడు విజయ్‌. ఆ పాప బ్యాడ్మింటన్‌లో రాణిస్తోంది. ఇదిలా ఉంటే ‘విజయ్‌ మక్కల్‌ ఇయక్కం’(విజయ్‌ ప్రజా సంఘం) పేరుతో గత 15 ఏళ్లుగా విద్య, వైద్యరంగాల్లో సేవలందిస్తున్నాడు. ఈ సంఘం రాజకీయపార్టీగా మారుతుందనే అంచనాలు గట్టిగా ఉన్నా విజయ్‌ దానిపైన పెదవి విప్పడం లేదు… ఎప్పట్లాగే మౌనంగానే ఉండిపోతున్నాడు!

 

చాయ్‌ బిస్కెట్‌…ఇద్దరు స్నేహితుల కథ!

 

చాయ్‌ బిస్కెట్‌…ఇద్దరు స్నేహితుల కథ!

 

హైదరాబాదీలు దోస్తులొస్తే చాయ్‌ బిస్కెట్‌ ఇప్పిస్తారు. మరీ దగ్గరి స్నేహితులైతే సింగిల్‌ చాయ్‌లో చెరో బిస్కెట్‌ ముంచుకుని తింటారు. అందుకేనేమో తమ దోస్తీతో పుట్టిన వినోదాల వెబ్‌సైట్‌కి ‘చాయ్‌ బిస్కెట్‌’ అని పేరుపెట్టారు అనురాగ్‌, శరత్‌. ఈ సైట్‌కంటే ముందు, తెలుగు సినిమా పరిశ్రమకి తొలిసారి డిజిటల్‌ మార్కెటింగ్‌ని పరిచయం చేసిన ఘనత ఈ కుర్రాళ్లది. మామూలు మధ్యతరగతి కుటుంబాల నుంచి వచ్చిన వీళ్లు ఇప్పుడు నిర్మాతలుగా మారి రెండు సినిమాలు తీస్తున్నారు. అడివి శేష్‌ ‘మేజర్‌’ చిత్రం అందులో మొదటిది. వాళ్ల జర్నీ ఇది.

‘ఏమయ్యా కొరటాలా! ఆచార్య టీజర్‌ న్యూ ఇయర్‌కీ లేదూ సంక్రాంతికీ లేదూ ఇంకెప్పుడూ? ఎప్పుడో చెప్పకపోతే లీక్‌ చేయడానికి రెడీగా ఉన్నా!’ – ఈ ఏడాది జనవరి 26న మెగాస్టార్‌ చిరంజీవి ట్విటర్‌ అకౌంట్‌లో కనిపించిన ట్వీట్‌ ఇది. ‘ఆచార్య’ దర్శకుడు కొరటాల శివని నేరుగా నిలదీస్తున్నట్టుండే ఆ ‘ఫొటో స్ట్రిప్‌’ లక్షలాది రీట్వీటులతో అప్పట్లో బాగా వైరల్‌ అయింది. ఆ ఫొటోలు చూస్తే- ఇద్దరూ ఏదో సరదాగా కలిసినప్పుడు సహజంగా తీసిన ఫొటోల్లా అనిపిస్తాయికానీ- కాదు. దాని వెనక ఓ చక్కటి డిజిటల్‌ మార్కెటింగ్‌ వ్యూహం ఉంది. ఆ వ్యూహం అనురాగ్‌-శరత్‌లది. ‘ఫలానా తేదిన టీజర్‌ వస్తుందహో!’ అని చెప్పడంకన్నా ఇలా చిరంజీవి ఎక్స్‌ప్రెషన్స్‌తో చెబితే కొత్తగా ఉంటుంది కదా! అదే చేశారు వాళ్లిద్దరూ. తాజాగా, ‘ఆచార్య’ సినిమా కోసం మరో కొత్త ప్రయోగాన్నీ చేశారు. ఆ సినిమా టీజర్‌లో కనిపించే ‘పాఠాలు చెప్పకున్నా నన్ను ఆచార్యా అనే పిలుస్తున్నారు. బహుశా… గుణపాఠాలు చెబుతానని కావొచ్చు!’ అన్న సీన్‌ని ‘రీఫేస్‌’ మొబైల్‌ ఆప్‌లో విడుదలచేశారు. అంటే, ఆ సీన్‌లోని చిరంజీవి ముఖానికి ప్రేక్షకులు తమ ముఖం తగిలించుకుని డైలాగులు చెప్పే సౌకర్యాన్ని కల్పించారన్నమాట! ఇంకేం… అభిమానులందరూ ఇప్పుడు ఆ డైలాగులు చెబుతున్నారు. ఎవరో సరదాకి ఆస్ట్రేలియన్‌ క్రికెటర్‌ డేవిడ్‌ వార్నర్‌ ముఖాన్ని తగిలిస్తే అది కూడా బాగా వైరల్‌ అవుతోంది! అనురాగ్‌, శరత్‌ల డిజిటల్‌ మార్కెటింగ్‌ సంస్థ ‘ఫస్ట్‌ షో’ రూపొందించే ప్రచార వ్యూహం ఏ స్థాయిలో ఉంటుందో చెప్పడానికి ఇదో చిన్న ఉదాహరణ. ఇటీవల ప్రేక్షకుల్ని అలరిస్తున్న ‘పుష్ప’ సినిమా మార్కెటింగ్‌ బాధ్యత కూడా వాళ్ల సంస్థదే. గత తొమ్మిదేళ్లలో వినూత్న ప్రచారాలతో నెటిజన్లని అలరించిన ‘అర్జున్‌రెడ్డి’, ‘భరత్‌ అనే నేను’,  వంటి సూపర్‌హిట్‌ చిత్రాలు సహా సుమారు 150 సినిమాలకి డిజిటల్‌ మార్కెటింగ్‌ వ్యూహాలు వీళ్లవే. ఇంతకీ ఇదంతా ఎలా మొదలైందీ అంటే… అనురాగ్‌, శరత్‌ పదో తరగతి నుంచీ స్నేహితులు. అనురాగ్‌ వాళ్ల నాన్న ఎల్‌ఐసీలో ఉద్యోగైతే… శరత్‌ వాళ్ల నాన్న ఓ ప్రైవేటు కంపెనీలో చేస్తుండేవారు.
అనురాగ్‌ ముందు నుంచీ చదువులతోపాటూ ఇతరత్రా ఈవెంట్‌ మేనేజ్‌మెంట్‌ కార్యక్రమాల పైన ఉత్సాహం చూపిస్తుండేవాడు. ‘ఓసారి మా కాన్వెంట్‌కి దేశం నలుమూలల నుంచి మూడువేల మంది విద్యార్థులొచ్చారు. దానికి స్టూడెంట్‌ ఈవెంట్‌ మేనేజర్‌గా నన్నే ఎన్నుకున్నారు. టీచర్ల సాయమున్నా… అంతమంది వివరాలు నమోదుచేసుకోవడం, వాళ్ల అవసరాలు గుర్తించడం, వాళ్ల ప్రశ్నలకి స్పందించడం… ఇవన్నీ నేను చేయగలనా అనిపించింది కానీ మా హెడ్‌మాస్టరే ‘యు కెన్‌… అనురాగ్‌’ అని భుజం తట్టారు. అది నాలో చాలా నమ్మకాన్ని నింపింది. అప్పటి నుంచి ప్రతి ఈవెంట్‌ బాధ్యతా నాకే వచ్చింది!’ అనంటాడు అనురాగ్‌. పదో తరగతిలో శరత్‌తో పరిచయమయ్యాక ఇద్దరూ కలిసి ఇలాంటివి చేయడం మొదలుపెట్టారు. ఆ భాగస్వామ్యం ఇంజినీరింగ్‌లోనూ కొనసాగింది. ‘ఇంజినీరింగ్‌లో మాది ఐదుగురు జిగిరి దోస్తుల బ్యాచ్‌. కాకపోతే, డిగ్రీ కావడానికి ముందే మిగతా ముగ్గురూ అమెరికాలో ఉద్యోగాలు కొట్టేశారు. మాకేమో ఉద్యోగాలకి వెళ్లాలనిపించలేదు… సొంత సంస్థే స్థాపించాలనుకున్నాం. కానీ ఇద్దరికీ ఎలాగూ మేనేజ్‌మెంట్‌లో ఆసక్తి ఉంది కాబట్టి ముందు ఎంబీఏ చేయాలనుకున్నాం. ఆరునెలలపాటు శ్రమించి క్యాట్‌లో మంచి స్కోర్‌ సాధించాం!’ అని గుర్తుచేసుకుంటారీ స్నేహితులు. అయితే- ఇద్దరికీ ఒకే చోట సీటు రాకపోవడంతో అనురాగ్‌ ముంబయిలోని ‘నార్సి మాంజీ ఇన్‌స్టిట్యూట్‌’లో చేరితే, శరత్‌ బెంగళూరు ‘సింబయాసిస్‌’కి వెళ్లాడు. ఆ ఎంబీఏ చదువే డిజిటల్‌ మార్కెటింగ్‌ని వీళ్లకి పరిచయం చేసింది. పట్టా చేతికి వచ్చాక ఇక ఆ రంగంలోనే అడుగేయాలనుకున్నారు. కానీ ‘చిన్నప్పటి నుంచీ మాకో పంథా ఉండేది. ఎప్పుడూ నలుగురూ నడిచే దారిలో కాకుండా కొత్తదారిలో నడవాలనుకునేవాళ్లం. ‘మరి… డిజిటల్‌ మార్కెటింగ్‌ పాతదే కదా! దాంట్లో కొత్తగా మనమేం చేయగలం’ అన్న ప్రశ్న వాళ్ల చూపుని తెలుగు సినిమా రంగంపైన పడేలా చేసింది. ఒక్క టాలీవుడ్‌లోనే కాదు దక్షిణాది మొత్తంలోనూ అప్పటికి డిజిటల్‌ మార్కెటింగ్‌ ఊసేలేదు మరి!
ఫ్లాప్‌ టాక్‌ని మార్చేశారు…
సినిమా అభిరుచిపరంగా  అనురాగ్‌-శరత్‌లు సగటు ప్రేక్షకులకంటే కాస్త ఎక్కువేనని చెప్పాలి. ‘ఇంటర్‌ నుంచీ సినిమాలపిచ్చి బాగా ఉంది మా ఇద్దరికీ! వారం వారం ఏదో ఒక కొత్త సినిమా చూసి తీరాల్సిందే. ముఖ్యంగా ఇంగ్లిష్‌ సినిమాలైతే వదిలేవాళ్లం కాదు. మేం ఈ రంగాన్నే ఎంచుకోవడానికి ఇది కూడా ఓ కారణం’ అంటాడు శరత్‌. అద్సరే… మరి కాలేజీ నుంచి అప్పుడే బయటకొచ్చిన ఈ కుర్రాళ్లని నమ్మి డిజిటల్‌ మార్కెటింగ్‌ బాధ్యతలు ఎవరు అప్పగిస్తారు! అయినా వీళ్లేమీ భయపడలేదు. తాము ఈ రంగానికి ఏమేం చేయగలమో చూపిస్తూ చక్కటి పవర్‌ పాయింట్‌ ప్రెజెంటేషన్‌లు తయారుచేసుకుని దర్శకనిర్మాతల దగ్గరకి వెళ్లడం మొదలుపెట్టారు. హాలీవుడ్‌లో ఇలాంటి డిజిటల్‌ మార్కెటింగ్‌ గురించి అవగాహన ఉన్నవాళ్లు వీళ్లతో పనిచేయడానికి ముందుకొచ్చారు. అలా, దర్శకుడు మహీరాఘవ తొలిసినిమా ‘పాఠశాల’కి అవకాశం ఇచ్చారు. ఆ తర్వాత శర్వానంద్‌ నిర్మించి నటించిన ‘కో అంటే కోటి’కి పనిచేశారు. వాటిని చూశాక నిర్మాత అనిల్‌కుమార్‌ సుంకర – మహేశ్‌బాబు చిత్రం ‘1-నేనొక్కడినే’ చిత్రానికి అవకాశమిచ్చారు. తొలి భారీ బడ్జెట్‌ చిత్రం కాబట్టి ఫేస్‌బుక్‌, ట్విటర్‌, సినిమా వెబ్‌సైట్‌ ఆప్‌లాంటివాటిల్లో ప్రేక్షకుల్ని కట్టిపడేసే ఎన్నో వినూత్న ప్రచారాలని రూపొందించారు ఇద్దరూ. అన్నింటికన్నా ఆడియో రిలీజ్‌ లైవ్‌ని థియేటర్‌లలో ప్రత్యేకంగా ప్రదర్శించడం ప్రేక్షకుల్ని అబ్బురపరిచింది. కానీ ‘మేం ఇంత చేసినా సినిమా రిలీజైన మొదటి రోజు జోరుగా ‘నెగెటివ్‌ టాక్‌’ మొదలైంది. ‘సినిమా అర్థంకాలేదనీ… సగటు ప్రేక్షకుడి స్థాయిలో లేదనీ…’ ఇలా. కాకపోతే రెండుమూడురోజుల తర్వాత కొందరు ప్రేక్షకులు ‘సినిమా చాలా ఫ్రెష్‌గా తెలుగు పరిశ్రమ ఇదివరకు చూడని కథాకథనాలతో ఉంద’ని పాజిటివ్‌గా రాయడం ప్రారంభించారు.
ఫేస్‌బుక్‌లోనూ, ట్విటర్‌లలోనూ కామెంట్‌ చేస్తున్న అలాంటివాళ్లని మేం ప్రముఖ సినిమా రేటింగ్‌ సైట్‌ ‘ఐఎండీబీ’ వైపు మళ్ళించాం. వాళ్ల స్పందనలతో చూస్తుండగానే అక్కడ సినిమా రేటింగ్‌ 10కి 8.9కి పెరిగింది! రెండువారాల్లో ‘హిట్‌ టాక్‌’ వచ్చింది. కలెక్షన్‌లూ ఊపందుకున్నాయి. అది చూశాకే ‘ఈ సినిమా 50 శాతం విజయం డిజిటల్‌ మీడియాకే దక్కుతుంది’ అని ప్రకటించారు దర్శకుడు సుకుమార్‌. అంతేకాదు… ఈ సినిమా కోసం మాకు దేశంలోనే ఉత్తమ మార్కెటింగ్‌ సంస్థగా అవార్డూ దక్కింది…’ అంటాడు అనురాగ్‌. బిజినెస్‌ పరంగా ‘ఫస్ట్‌ షో’ సంస్థ తొలి పెద్ద అడుగు అది. మరి అప్పటిదాకా  పెట్టుబడి కోసం ఏం చేశారు?

ఐదుగురితోనే…
‘అందరు తల్లిదండ్రుల్లాగే మావాళ్లూ ‘హాయిగా ఉద్యోగం చేసుకోకుండా… వ్యాపారాలు ఎందుకు?’ అన్నవాళ్లే. మేం విన్లేదు. మా ఆలోచన నుంచి వెనక్కి తగ్గడం కానీ… అసలు ఫెయిల్‌ అవుతామనే ఆలోచన కానీ రాలేదు. మా నాన్న నా కోసం దాచిన బీమా సొమ్ము మొత్తం తీసుకున్నాను. శరత్‌ కూడా అప్పుతెచ్చాడు. అలా మొదటి మూడునెలల్లో ఐదు లక్షలు పెట్టుబడి పెట్టాం. కేవలం నలుగురు ఉద్యోగులతో  2013లో మా ‘ఫస్ట్‌ షో’ మొదలైంది!’ అంటాడు అనురాగ్‌. నాలుగో నెల నుంచే సంస్థ ఆటుపోట్లేవీ లేకుండా సాగడం ప్రారంభించింది. రెండేళ్లలోనే లాభాలబాట పట్టింది. ‘మేం డిజిటల్‌ మార్కెటింగ్‌లో భాగంగా ‘18-30 మధ్య వయసువాళ్లు  ఏం చూస్తారు… చదువుతారు’ అని సర్వే చేస్తున్నప్పుడు- వాళ్లకి కావాల్సినవేవో మార్కెట్‌లో లేవు అనిపించింది. వాళ్లని ఆకట్టుకునే అంశాలతో ఓ వెబ్‌సైట్‌ పెట్టాలనుకున్నాం. ‘చాయ్‌ బిస్కెట్‌’ తాగుతూ వచ్చిన ఐడియా కాబట్టి సంస్థకి ఆ పేరే పెట్టాం!’ అంటాడు శరత్‌. యువత కోసం ఇచ్చినా ఎక్కడా అసభ్యత లేకుండా చూసుకోవడంతో అది ఎంతోమందిని కట్టిపడేసింది. ఆ ఉత్సాహంతో వీడియోలు చేయడం మొదలుపెట్టారు. వాటిని చూసి సినిమా కలలుకంటున్న ఎంతోమంది యువతీయువకులు ఇటువైపు రావడం మొదలుపెట్టారు.
ప్రధాన యూట్యూబ్‌ ఛానెల్‌కి అనుబంధంగా ఆహార విషయాలకోసం ‘ఫుడ్‌’, ‘ఫుడ్‌ మాంక్స్‌’, అమ్మాయిల కోసం ‘గర్ల్‌ ఫార్ములా’, స్ఫూర్తిదాయక కథనాల కోసం ‘చాయ్‌బిస్కెట్‌ స్టోరీస్‌’ …ఇలా 15 ప్రత్యేక ఛానెళ్లు ప్రారంభించారు.
‘30 వెడ్స్‌ 21’ వెబ్‌సిరీస్‌తో చక్కటి గుర్తింపు సాధించారు. చూస్తుండగానే ‘చాయ్‌ బిస్కెట్‌’ తిరుగులేని బ్రాండ్‌గా మారింది. అంతేకాదు, ఇక్కడ నటిస్తున్నవాళ్లూ, సాంకేతిక నిపుణులూ సినిమా పరిశ్రమలోనూ చక్కగా పేరు తెచ్చుకోవడం మొదలు పెట్టారు. క్యారెక్టర్‌ ఆర్టిస్టుగా ఉండి హీరో అయిన ‘సుహాస్‌’, ‘మిడిల్‌క్లాస్‌ మెలొడీస్‌’ ఫేమ్‌ దివ్య, తాజాగా వచ్చిన ‘మెయిల్‌’ సినిమా నాయికానాయకులు హర్షిత్‌, శ్రీప్రియలు ఇక్కడి నుంచి వచ్చినవాళ్లే! ‘కలర్‌ ఫొటో’ చిత్రం ఎడిటర్‌ పవన్‌కల్యాణ్‌ కూడా ఇక్కడివాడే.
వీళ్లందరూ తమని తాము మలచుకుని ఇంత చక్కటి గుర్తింపు సాధిస్తే… తాము మాత్రం ఉన్నచోటే ఉండిపోతే ఎలా! అందుకే అనురాగ్‌-శరత్‌లు నిర్మాతలుగా అవతారమెత్తారు!
‘మేజర్‌’ కోసం…
‘చాయ్‌ బిస్కెట్‌’ కోసం అడివి శేష్‌ని ఇంటర్వ్యూ చేస్తున్నప్పుడు ముంబయి దాడుల్లో వీరోచితంగా పోరాడి చనిపోయిన మేజర్‌ సందీప్‌ ఉన్నికృష్ణన్‌ బయోగ్రఫీలో నటించాలని ఉందని చెప్పాడు. ఆ సినిమాను మేమే తీయాలనిపించింది. అప్పటికే శేష్‌ని హీరోగా చేయడానికి పెద్దపెద్ద సంస్థలు ముందుకొస్తున్నాయి. అయినా సరే, మాకు ఏమాత్రం అనుభవం లేకున్నా మా ఉత్సాహాన్ని చూసి ముందుకొచ్చాడు. మేజర్‌ ఉన్నికృష్ణన్‌ తల్లిదండ్రుల నుంచి అనుమతులు తీసుకోవడం దగ్గర్నుంచి ముంబయి షూటింగు అనుమతులదాకా తానూ ప్రొడక్షన్‌లో భాగమయ్యాడు. ఇదంతా ఒకెత్తయితే ఈ కథ నచ్చి మహేశ్‌బాబూ సహనిర్మాతగా మారడం మరొకెత్తు’ అంటారు అనురాగ్‌, శరత్‌. ఆ ఇద్దరి పేర్ల మొదటి అక్షరాలతో ఏర్పాటైన ‘ఎ ప్లస్‌ ఎస్‌’ బ్యానర్‌ ఈ సినిమాని తెలుగుతోపాటూ హిందీ, మలయాళంలోనూ నిర్మించింది. ఇది విడుదలకు సిద్ధంగా ఉంది. ‘ఎ ప్లస్‌ ఎస్‌’ సంస్థతోపాటూ ‘చాయ్‌బిస్కెట్‌ ఫిల్మ్స్‌’ పేరుతో మరో నిర్మాణ సంస్థనీ ఏర్పాటు చేశారు. దీనికింద కొత్త దర్శకులకి మాత్రమే అవకాశం ఇస్తామంటున్నారు. ఇప్పటికే సుహాస్‌ హీరోగా ‘రైటర్‌ పద్మభూషణ్‌’ సినిమాని పూర్తిచేశారు. ఈ సినిమాతో షణ్ముఖ అనే కొత్త దర్శకుణ్ణి పరిచయం చేస్తున్నారు! ఐదుగురితో మొదలుపెట్టిన ‘ఫస్ట్‌ షో’… ఆ తర్వాతి యూట్యూబ్‌ ఛానెళ్లూ, నిర్మాణ సంస్థల్లో కలిపి వందమంది ఉద్యోగులు పనిచేస్తున్నారు వీళ్ల దగ్గర. వారిలో వీళ్లిద్దరితో సన్నిహితంగా మెలిగే వాళ్లని అడిగినా ‘ఆ ఇద్దరి మధ్య చిన్న మాట తేడా రావడం కూడా చూసిందే లేదండీ!’ అంటారు. అదెలా సాధ్యమని అడిగితే ‘ఏ సందర్భంలో ఎవరం ఎలా స్పందిస్తామో ఇద్దరికీ బాగా తెలుసు. పైగా స్కూలూ కాలేజీ రోజుల్లో ఇద్దరికీ బాగానే గొడవ లయ్యాయి. ఆ సరదాలు అక్కడితో తీరిపోవడంతో మళ్లీ గొడవపడే అవకాశం రాలేదు’ అని ఇద్దరూ నవ్వుతుంటే… స్నేహమనే చాయ్‌కి చెరో బిస్కెట్‌లా అనిపిస్తారు!

Artist Vijay Setupathi

జూనియర్‌ ఆర్టిస్టుగానూ ఛాన్స్‌ ఇవ్వలేదు!

 
సందేహమే అక్కర్లేదు… దక్షిణాదికి దక్కిన మరో సూపర్‌స్టార్‌ అతను! మన ఐదు రాష్ట్రాలవాళ్లూ తమ భాషలకతీతంగా ప్రేమిస్తున్న నటుడు. స్టార్‌ అంటే తమ ఇమేజ్‌ని ఆకాశమంత పెంచే ‘సూపర్‌హీరో’గానే కనిపించాల్సిన అవసరం లేదంటూ తనదైన పాత్రలతో కొత్త నిర్వచనం ఇస్తున్నాడు. విలన్‌, సహాయ నటుడు, హిజ్రా… ఏది చేసినా విపరీతమైన క్రేజ్‌ని సొంతం చేసుకుంటున్నాడు. ఇటీవల జాతీయ అవార్డు కూడా అందుకున్న విజయ్‌ సేతుపతి జీవిత గమనం ఏ సినిమా స్క్రిప్టుకీ తీసిపోదు…
రోజు దర్శకుడు బాలుమహేంద్రని చూడాలనుకున్నాను. కొన్ని నెలల ప్రయత్నం తర్వాత ఆవాళే అపాయింట్‌మెంట్‌ దొరికింది. వెళుతున్నప్పుడే ‘వసంతకోకిల’, ‘నిరీక్షణ’ వంటి ఎన్నో సినిమాలు కళ్లముందు కదలాడి ఉద్విగ్నానికి లోనయ్యాను. ఆయన ముందుకెళ్లగానే ‘బాబూ! నేను ఇప్పటికిప్పుడు చేసే సినిమాలంటూ ఏమీ లేవు. నువ్వు ఛాన్స్‌ కోసం వస్తే మళ్లీరా!’ అన్నారు. ‘మీ దగ్గరకి నేను అందుకోసం రాలేదండీ!’ అన్నాను. ‘మరి..?’ అన్నట్టు చూశారు తన నళ్లకళ్లద్దాలని కాస్త పైకెత్తి. ‘నటుడిగా ఛాన్స్‌ అడగడానికి నాకంటూ మంచి పోర్ట్‌ఫోలియో ఫొటోలు లేవు. నా దృష్టిలో మీరు గొప్ప ఫొటోగ్రాఫర్‌ కూడా. నా ఫొటోలు తీసిపెడతారా!’ అని అడిగాను. మన సినీరంగానికి ఆణిముత్యాల్లాంటి చిత్రాలనిచ్చిన అంతపెద్ద దర్శకుణ్ణి అలా ఫొటోలు తీయమనడం తప్పే అయినా… అప్పట్లో అదో పెద్ద కల నాకు. నా కోరిక వినగానే ‘నన్నెవరూ ఇలా అడగలేదయ్యా!’ అంటూ పెద్దగా నవ్వేశారు. అప్పటికప్పుడు తన కెమెరా సిద్ధం చేసి రకరకాల యాంగిల్స్‌లో ఫొటోలు తీశారు. వాటి ప్రింట్లని నాకు ఇస్తూ ‘నేను చూసిన చక్కటి ఫొటోజెనిక్‌ ఫేస్‌లలో నీదీ ఒకటి. మంచి నటుడివి అవుతావ్‌!’ అని ఆశీర్వదించారు. నటుడిగా నాపైన నాకు నమ్మకం వచ్చిన తొలి సందర్భం అది. నాకు నమ్మకం వస్తే చాలా… ప్రపంచం నమ్మొద్దూ… కనీసం నా భార్యయినా నమ్మొద్దూ! నా సమస్య అదే అప్పట్లో. నా భార్య జెస్సీకి నా సినిమా ప్రయత్నాలు అస్సలు నచ్చేవి కావు. అందుకే బాలుమహేంద్రగారు తీసిన ఫొటోలని తనకి కనిపించకుండా మా ఇంట్లో అద్దం వెనక భద్రంగా దాచాను. అవసరమైనప్పుడు వాటిని తీసుకుని వెళుతుండేవాణ్ణి. ఓ రోజు అవి జెస్సీ కంటపడ్డాయి. ఆరోజు మా అమ్మానాన్నా ఇంట్లోనే ఉన్నారు. వాళ్ల ఎదుట గొడవపడటం బావుండదనేమో… ‘నీతో మాట్లాడాలి. బయటకొస్తావా!’ అంది. అప్పటికి మావాడు సూర్య కడుపులో ఉన్నాడు… నాలుగో నెల. నేను తన వెనకే వెళ్లాను. ఇద్దరం ఇంటి నుంచి కాస్త దూరంగా వెళ్లగానే చటుక్కున నా కుడిచేతిని తీసుకుని తన పొట్టపైన పెట్టి ‘పుట్టబోయే మన బిడ్డపైన ఒట్టేసి చెప్పు విజీ… మరోసారి సినిమాలకి ప్రయత్నించనూ అని!’ అంది. తన కళ్లలోకి చూశాను. కోపం, భయం, ఆవేదనా… అన్నీ కలగలిసి కన్నీళ్లుగా ఉబుకుతున్నాయి. నాకళ్లలోనూ నీళ్లు తిరిగాయి. నా చేతిని తన పొట్టపైన అలాగే ఉంచి ‘ఒట్టు… ప్రయత్నించను!’ అన్నాను. అనడమే కాదు తన చేతిలో ఉన్న ఫొటోలని తీసుకుని ముక్కలుగా చించేసి ‘పద ఇంటికి పోదాం!’ అన్నాను. తనని మెల్లగా ఇంటివైపు నడిపిస్తూ… నా చేతిలో ఉన్న ఫొటో ముక్కల్ని చెత్త బుట్టలో పడేశాను…

ఎందుకు పనికొస్తానబ్బా…
మా ఆవిడ జెస్సీకి సినిమాలపైనున్న ఆ భయం… ఓ రకంగా మనందరిదీ కూడా. కాలికింద ఉన్న ఆధారాన్ని కాదనుకుని ఆకాశానికి ఎగరాలన్న ప్రయత్నంగానే దాన్ని ఓ మధ్యతరగతి మనస్తత్వం భావిస్తుంది. జెస్సీ భయం అర్థంలేనిదేమీ కాదు. అప్పట్లో మా ఆర్థిక పరిస్థితి కూడా ఏమంత బావుండేది కాదు. మా నాన్న కాళిముత్తు… సివిల్‌ ఇంజినీరు. చిన్న చిన్న బిల్డింగ్‌ కాంట్రాక్టులకి పనిచేస్తుండేవాడు. సంఘసంస్కర్త పెరియార్‌ ఈవి రామస్వామిగారి ‘ద్రవిడ’ సిద్ధాంతాలని వంటపట్టించుకున్నవాడు. సంఘసంస్కరణల్లో పోరాడినవాడు… పరమ నాస్తికుడు. ఇంట్లో నలుగురం పిల్లలం… మా అన్నయ్యా, తర్వాత నేనూ, నా తర్వాత ఓ తమ్ముడూ, ఓ చెల్లెలూ. మాకంటూ ఆయన ఏ ఆస్తీ సంపాదించినవాడు కాదు. ‘సివిల్‌ ఇంజినీర్‌వై ఉండి ఒక్క ఇల్లైనా సంపాదించలేకపోయావ్‌!’ అని మేం ఎగతాళిగా మాట్లాడితే చిరునవ్వుతో చూస్తుండిపోయేవాడు. ఆయన ఏదీ సీరియస్‌గా తీసుకోడు. అదేమిటో సంపాదనంటే ఆయనకి చాలా చిన్నచూపు. జీవితంలో మేమెంత ధైర్యంగా, గౌరవంగా బతకాలో పదేపదే చెప్పినా… పొదుపు మాట మాత్రం ఎత్తేవాడు కాదు. సహజంగానే అమ్మకి నాన్న తీరు నచ్చేది కాదు. పాపం… డబ్బులేక ఎన్ని కష్టాలు పడిందో ఏమో, ‘డబ్బే అన్నింటికీ మూలం’ అని చెబుతుండేది. మా స్వస్థలం తమిళనాడులోని రాజపాళయం అయినా… నా పదకొండో ఏట చెన్నై వచ్చేశాం. చదువులో బిలో యావరేజీ విద్యార్థిని… స్పోర్ట్స్‌, కల్చరల్స్‌ వంటివాటిలోనూ పెద్దగా ఆసక్తిలేదు. ‘అటు చదువూలేదు… ఇటు ఇతర వ్యాపకాలూ లేవు. నేను ఎందుకు పనికొస్తానబ్బా!’ అన్న ప్రశ్నతోనే టీనేజీ గడిచిపోయింది. నేను డిగ్రీ ముగించేనాటికి అన్నయ్య పీజీ చేస్తున్నాడు. తమ్ముడూ, చెల్లెళ్లిద్దరూ చదువుతున్నారు. నాన్న ఒక్కడి జీతంతోనే ఇంతమంది కడుపునిండటం కష్టమయ్యేది. అందువల్ల డిగ్రీ పూర్తయిన వారం రోజులకి ఓ సిమెంటు కంపెనీలో అకౌంట్స్‌ అసిస్టెంట్‌గా చేరాను. అప్పట్లో సీఏ, ఐసీడబ్ల్యూఏల్లో చేరానుకానీ… వాటిల్లో ఫౌండేషన్‌ కోర్సు కూడా దాటలేకపోయాను! ఓ ఏడాదిపాటు సిమెంటు కంపెనీలో పనిచేశాక… అక్కడివాళ్లు ఎవరో చెప్పారు దుబాయ్‌కి వెళితే ఇప్పుడు వస్తున్న దానికంటే నాలుగురెట్లు ఎక్కువ జీతం వస్తుందని. దాంతో నా ఫ్రెండ్స్‌ దగ్గర తలాకొంత అప్పుతీసుకుని దుబాయ్‌ వెళ్లాను. రాత్రీపగలూ అని లేకుండా పనీ… అంతంతమాత్రం భోజనం… విపరీతమైన వేడి… ఇన్ని సమస్యలు ఉంటేనేం, అక్కడ నేను ఊహించినదానికన్నా ఎక్కువ జీతమే వచ్చింది. మూడేళ్లలో మా కుటుంబాన్ని ఆర్థిక కష్టాల నుంచి బయటపడేశాను. అన్నయ్యా, తమ్ముడూ సెటిలైపోయారు. ఆ ఆనందంలో ఉండగానే నాకు ఆన్‌లైన్‌లో జెస్సీ పరిచయమైంది.
ఆన్‌లైన్‌ ప్రేమ పండింది…
కాలేజీలో చదువుకునేటప్పుడు ఓసారీ, ఉద్యోగానికి వెళ్లేటప్పుడు మరోసారీ నేను ప్రేమలో పడ్డా… అవన్నీ వన్‌సైడ్‌ లవ్వులే. ఆ అమ్మాయిలకి నా ప్రేమని చెప్పేంత ధైర్యం చాలలేదు. కానీ జెస్సీ ‘యాహూ మెసెంజర్‌’లº పరిచయమైన వారానికే ప్రపోజ్‌ చేసేశాను. ఆ రోజే తను ఓకే చెప్పింది కూడా! మరో ఐదు నెలలకి కేరళకి చెందిన జెస్సీ మా ఇంటి కోడలైంది. పెళ్ళిలోనే తనని మొదటిసారి నేను నేరుగా చూడటం! పెళ్ళయ్యాక  నాన్న నన్ను దుబాయ్‌ వెళ్లొద్దనడంతో ఇక్కడే ఉండిపోయాను. మా ఫ్రెండ్స్‌తో కలిసి ఇంటీరియర్‌ డెకరేషన్‌ బిజినెస్‌ చేశాను కానీ… అది సరిగ్గా సాగక ఆపేశాను. ఆ తర్వాత రెడీమేడ్‌ కిచెన్‌లు తయారుచేసే ఓ కంపెనీలో మార్కెటింగ్‌ విభాగంలో చేరాను. ఆ సంస్థ కోసం ఓసారి వ్యాన్‌లో వెళ్తుండగానే… ఆ వెనక ఓ పోస్టర్‌ కనిపించింది. అదో రంగస్థల నాటకం ప్రదర్శనకి సంబంధించిన ప్రకటన. చెన్నైకి చెందిన ‘కూత్తుపట్టరై’ అనే సంస్థది. ఆరోజు నా డ్యూటీ కాగానే ప్రదర్శనకెళ్లాను. రంగస్థలంపైన సహజంగా మనకుండే చిన్నచూపునంతా ముక్కలుముక్కలు చేసిందా నాటకం. నటనంటే ఇంత సహజంగా గొప్పగా ఉంటుందా అనిపించింది. అప్పుడే నేనూ వాళ్లలా నటుణ్ని కావాలనుకున్నాను. ఆ సంస్థ నిర్వాహకుడి దగ్గరకెళ్లి నా కోరిక చెబితే ‘మాకు నటులు అక్కర్లేదు కానీ… అకౌంటెంట్‌ కావాలి. వస్తారా!’ అన్నారు. ‘సరే’ అన్నాను. అలా వాళ్లు నాటకాలేస్తుంటే నేను అకౌంట్స్‌ రాస్తుండేవాణ్ణి. ఏడాది తర్వాత నా ఉత్సాహం చూసి నన్నూ నటించమన్నారు. ‘నాకు ఎవ్వర్నీ అనుకరించడం రాదు… మిమిక్రీ అయినా చేయలేను. నాకు నటన వస్తుందా!’ అని అడిగితే ‘అదీ మంచిదే. నీపైన ఎవరి ప్రభావమూ ఉండదు… నీలోని నువ్వే బయటకొస్తావు’ అని చెప్పారు. అదీ ప్రారంభం. మరో ఆరునెలల తర్వాతే బాలుమహేంద్రగారి దగ్గరకెళ్లి ఫొటోలు తీయించుకున్నాను. జెస్సీ మొదట్లో నటనపట్ల నా ఆసక్తిని పెద్దగా పట్టించుకోకున్నా… రాన్రానూ తనలో ఆందోళన పెరిగింది. గర్భిణి అయ్యాక అది ఇంకా ఎక్కువైంది. ఫలితమే ఆ రోజు నా చేత అలా ఒట్టేయించుకోవడం!
ఓ సంఘర్షణ…
మా ఆవిడా, అమ్మా నా నటనని వ్యతిరేకించినా… నాన్న ప్రోత్సహించాడు. ‘డబ్బులు రావేమోనని భయపడితే… నీకు జీవితంలో నటించే అవకాశం మళ్లీ రాకపోవచ్చు. కాబట్టి ధైర్యంగా వెళ్లు!’ అనేవాడు. నాకూ జెస్సీకీ మధ్య ఘర్షణని అర్థం చేసుకుని తనే కోడలికి అతికష్టంపైన నచ్చజెప్పాడు. అలా నాన్న ఇచ్చిన ధైర్యంతో మళ్లీ సినిమా అవకాశాల కోసం ప్రయత్నించడం మొదలుపెట్టాను. ధనుష్‌ హీరోగా పుదుప్పేట్టై(తెలుగులో ధూల్‌పేట) అనే సినిమాకి ఆడిషన్‌కి వెళ్లి సెలెక్టయ్యాను. ఆ తర్వాత, ఎం.కుమరేశన్‌ సన్నాఫ్‌ మహలక్ష్మి(తెలుగు ఇడియట్‌) సినిమాలో, వర్ణం అని మరో సినిమాలోనూ నటించాను. రోజుకి రూ.250 ఇచ్చేవారు కానీ ఆ మూడు సినిమాల్లోనూ టైటిల్స్‌లో నా పేరు కనిపించదు. విలన్‌ గ్రూపులో ఒకడిగా, హీరో ఫ్రెండ్స్‌ మధ్య వెనక నిల్చున్న వ్యక్తిగా… ఇలా నేను చేసినవి చాలా చిన్న పాత్రలు మరి! అప్పట్లో ప్రతిరోజూ అవమానాలతోనే ఇంటికి వచ్చేవాణ్ణి. జూనియర్‌ ఆర్టిస్టుగా కూడా పనికిరావు పొమ్మని తిట్టేవారు. అప్పుడే ఓ టీవీ సీరియల్‌లో హీరో పాత్ర వచ్చింది. ఓ ప్రైవేటు టీవీ ఛానెల్‌లో కొత్త దర్శకులకి పోటీపెడుతుంటే ఆ కొత్తవాళ్ల కోసం కొన్ని షార్ట్‌ఫిల్మ్స్‌లో నటించాను. కార్తిక్‌ సుబ్బరాజ్‌, శీనూ రామస్వామి, నలన్‌ కుమారస్వామి వంటి యువదర్శకులు అలా పరిచయమయ్యారు. వాళ్లలో శీను రామస్వామి 2010లో నాకో స్క్రిప్టు ఇచ్చి చదవమన్నాడు. మూడు రోజుల తర్వాత ఫోన్‌ చేసి ఆ కథలో హీరోని నేనేనని చెప్పాడు. ఏదో ఒకటి ఓ మంచి అవకాశం వస్తే చాలనుకుని చేశాను. ‘తెన్‌ మేర్కు పరువకాట్రు’ అన్న ఆ సినిమా కమర్షియల్‌గా హిట్టు సాధించడమే కాదు… మూడు జాతీయ అవార్డులు అందుకుంది. ఆ తర్వాత నా దశ తిరిగిపోయింది… అనే అనుకున్నాను కానీ, అలా జరగలేదు…
‘కథ చెప్పాలా తమరికి!’
నా సినిమా హిట్టయ్యాక కొంతమంది నిర్మాతలొచ్చారు. నేను ఎంత తక్కువ రెమ్యూనరేషన్‌ అడిగినా ‘నీకు అంత మార్కెట్‌లేదు!’ అనేవారు. ‘సరే సార్‌! కథ నచ్చితే ఫ్రీగా చేస్తాను’ అనేవాణ్ణి. ‘నీ మొహానికి కథ కూడా చెప్పాలా. కావాలనుకుంటే చెయ్‌…!’ అనేవారు కానీ నేను మాత్రం కథ చెప్పాలనే పట్టుబట్టేవాణ్ణి. ఆ నేపథ్యంలోనే ‘పిజ్జా’ కథతో వచ్చాడు నాకు టీవీల్లో పరిచయమైన కార్తిక్‌ సుబ్బరాజ్‌. తెలుగులో కూడా డబ్‌ అయి మంచి హిట్‌ అందుకున్న ఆ సినిమానే… నన్ను స్టార్‌ని చేసింది. దానితో మొదలుపెట్టి ఈ ఏడేళ్లలో 45 సినిమాలు చేసేశాను. ప్రతి పాత్రా జీవితంలో నుంచి వచ్చిందై ఉండేలా చూసుకున్నాను. ప్రతిదాన్నీ ఓ పరీక్షలాగే అనుకుని నటిస్తున్నాను. మరో వందేళ్ల తర్వాత నా పేరుకన్నా నా పాత్రలే నిలవాలనీ… అవి వీలున్నంత ఎక్కువగా ఉండాలనే నేను ఆశపడుతున్నాను. చిన్నదైనా సరే ‘సైరా’లోనూ, విలన్‌గానైనా ‘ఉప్పెన’లోనూ ఆ కోరికతోనే చేశాను. ఇక, ‘సూపర్‌ డీలక్స్‌’ సినిమాలోని శిల్ప అన్న హిజ్రా పాత్ర కూడా నేను కోరుకుని… ప్రాథేయపడి మరీ చేసిందే. దానికోసం నాలుగు నెలలపాటు మనసావాచా ఓ మహిళగానే మారిపోయాను. స్త్రీ ఔన్నత్యాన్ని అర్థం చేసుకున్నాను. ఆ పాత్రే నాకు దక్కిన పెద్ద అవార్డు… దానికి జాతీయ అవార్డూ వస్తే అంతకన్నా ఏం కావాలి.

 

 

Director Jeetu Josef (Drusyam)

ప్రేమ, సినిమా… ఏది కావాలో తేల్చుకో… అంది!

 

ఏడేళ్ల క్రితం దృశ్యం, ఇప్పుడు దృశ్యం-2…! ఉత్కంఠతో ప్రేక్షకుల గుండె లయని పరుగులెత్తించడమే కాదు… వాళ్ల కళ్లనీ తడిచేయడం వల్లే ఈ సినిమాలు కోట్లు కురిపిస్తున్నాయి. దేశంమెచ్చిన ఈ చిత్రాల సృష్తికర్త జీతూ జోసఫ్‌. ఓ పెద్ద సంక్షోభాన్ని ఒక మామూలు మధ్యతరగతి కుటుంబం ‘ఒకరి కోసం ఒకరం’ అన్నట్టు ఎదుర్కొనే తీరే ఈ సినిమాలని మిగతా క్రైమ్‌ థ్రిల్లర్‌లకన్నా భిన్నంగా నిలుపుతోంది! ‘ఆ ఫ్యామిలీ సెంటిమెంట్‌’ నా జీవితంలో నేను స్వయంగా చూసింది… నిజానికి అదే నా జీవితాన్ని నిలిపింది!’ అంటాడు జీతూ. ఎందుకో చూడండి…

‘అదో చర్చ్‌. అప్పుడే ప్రార్థన ముగిసి అందరూ బయటకొస్తున్నారు. మెట్లు దిగి వస్తున్న వాళ్ల మధ్య అప్పుడే విరిసిన గులాబీలా ఆ అమ్మాయి! మెట్లు ఎక్కుతూ ఉన్న ఆ అబ్బాయి తనని కన్నార్పకుండా చూస్తున్నాడు. ‘రేయ్‌… ఇది చర్చ్‌ రా!’ అని ఫ్రెండ్స్‌ కసురుతున్నా పట్టించుకోవడం లేదు. ప్రార్థన కోసం కళ్లుమూసినా తనే కనిపిస్తుందని… చర్చ్‌లోపలకీ వెళ్లలేదు ఆ అబ్బాయి. బదులుగా ఆ అమ్మాయి ఏ కాలేజీయో ఆరాలు తీయడం మొదలు పెట్టాడు. తర్వాతి రోజే ఆ కాలేజీకెళ్లాడు. ఆ అమ్మాయి దగ్గరకెళ్లి ‘నిన్న మిమ్మల్ని చర్చ్‌లో చూశాను!’ అంటూ నసిగాడు. ‘అవును… నేనూ చూశా నీ వాలకాన్ని!’ విసురుగా అంది ఆ అమ్మాయి. ‘మిమ్మల్ని చూడగానే ప్రేమలో పడిపోయాను!’ అన్నాడు. ‘అదొట్టి ఆకర్షణ… ప్రేమ కాదు!’ అంది. ‘కాదండీ… నాది ప్రేమే. నా లవ్‌ ప్రపోజల్‌కి సాక్షిగా మా అమ్మానాన్నల్నీ అక్కయ్యల్నీ పిలుచు కొచ్చాను చూడండి!’ అంటూ వాళ్లవైపు చూపించాడు. వాళ్లని చూశాక ఆ అమ్మాయికి మతిపోయింది ‘ఓ ఫ్యామిలీలో ఇలా కూడా ఉంటారా!’ అని నవ్వేసింది. అతని తల్లి దండ్రులూ నవ్వుతూ దగ్గరకొచ్చారు. ఆమెతో మాట్లాడారు. ‘నా డిగ్రీ పూర్తికానివ్వండి… తర్వాత ఆలోచిద్దాం!’ అంటూ వెళ్లిపోయింది. పోతూపోతూ అతనికి మాత్రమే వినిపించేలా ‘ఐ లైక్‌ ఇట్‌’ అని చెప్పింది. అతని పెదాలపైన చిర్నవ్వు విరిసింది. తిన్నా, పడుకున్నా ఆ చిర్నవ్వు చెక్కుచెదరడం లేదు. అలా ఏడాది గడిచింది. ఆ అమ్మాయిని చూడటానికి వెళ్లాడతను. ‘పెళ్ళి నాకిష్టమే కానీ… జీవితంలో నువ్వేం చేయాలనుకుంటున్నావ్‌!’ అని అడిగింది. ‘సినిమా డైరెక్టర్‌ని అవుదామనుకుంటున్నా!’ అని చెప్పాడు. ఆ అమ్మాయి అతనివైపు సాలోచనగా చూస్తూ ‘ఆ మాట చెబితే మావాళ్లు పెళ్లికి ఒప్పుకోకపోవచ్చు. వాళ్లే కాదు సదాచార సిరియన్‌ క్రైస్తవ కుటుంబా లేవీ అంగీకరించవు. ఆలోచించుకో!’ అంది. ‘నాకు నీ ఇష్టం ఏమిటన్నదే ముఖ్యం..!’ అన్నాడతను. ‘మావాళ్ల ఇష్టమే నాది కూడా. సినిమానా… నాతో పెళ్లా… ఏదో ఒకటి తేల్చుకో!’ అంది. గుండెని ఎవరో రంపంతో కోస్తున్నంత బాధ అతనికి. కన్నీళ్లతో ఆ అమ్మాయిని చూస్తూ చెప్పాడు ‘నాకు నువ్వే కావాలి… లిండా!’ అని..’ – ఇదేదో నేను సినిమా కోసం రాసుకున్న స్క్రిప్టు కాదు. పాతికేళ్లకిందట నా జీవితంలో ఎదురైన సంఘటనలివి. అలా సినిమా ఊసెత్త కూడదనే షరతుతోనే లిండా నా జీవితం లోకి అడుగుపెట్టింది. తనకిచ్చిన మాటని అక్షరాలా పాటించాను. కానీ ఇద్దరం కలిసి సినిమాకెళ్లినప్పుడు అందులోని అద్భుతమైన షాట్లు చూసి అందరూ చప్పట్లు కొడుతున్నప్పుడు ‘ప్చ్‌… నేనూ ఇలాంటి ప్రశంసలు అందుకోవాల్సినవాణ్ణే కదా!’ అనుకుని కన్నీళ్లు పెట్టుకునేవాణ్ణి. ఈ బాధ పెరుగుతున్న కొద్దీ… అసలీ సినిమా వ్యామోహం నాలో పుట్టించినవాళ్లని చంపేయాలన్నంత కసి వచ్చేది. వాళ్లెవరంటారా… చెబుతాను.

‘వావ్‌… వాట్‌ ఏ టేక్‌!’
కేరళలో ఎర్నాకుళం జిల్లాలోని ఎలంజి అనే చిన్న గ్రామం మాది. నాన్న వి.వి.జోసఫ్‌ ఎమ్మెల్యేగా కూడా చేశారు. ఇంట్లో నాకు ముగ్గురన్నయ్యలూ, ఓ అక్క. అందరూ బాగా చదువుకుని ఉన్నతస్థానాల్లో ఉన్నవాళ్లే. నేనే వాళ్ల దృష్టిలో దారి తప్పిన తమ్ముణ్ణయ్యాను! ఇంటర్‌ దాకా బాగా చదివాను కానీ హాస్టల్‌లో ఉంటున్నప్పుడు మా పెదనాన్న పిల్లలు నన్ను సినిమాకి తీసుకెళ్లారు. వాళ్లు ఊరికే సినిమా చూడటం కాదు, ‘ఆ టేక్‌ చూశావా… ఎలా తీశాడో! అబ్బబ్బా ఏం యాంగిల్‌రా అది!’ అంటూ విశ్లేషిస్తుండేవారు. నాకు అవేవీ అర్థం కాక తెల్లమొహం వేస్తే… వివరించి చెప్పేవారు. వాళ్లు ఈ సంగతులన్నీ చెబుతున్నకొద్దీ ‘ఇందులో ఇంతుందా!’ అని ఆశ్చర్యపోతుండే వాణ్ణి. అప్పటి నుంచి సినిమాలు చూడటమే కాదు… పుస్తకాలుగా వస్తే వాటి స్క్రీన్‌ ప్లేలూ చదివేవాణ్ణి. ఇంటర్‌ ముగిసేనాటికి ఈ సినిమా పిచ్చి బాగా ముదిరిపోయింది. నాన్నతో నేను సినిమాల్లోకి వెళతానని చెబితే విస్తుపోయాడు. ‘నిన్ను ఇంజినీర్‌ని చేయాలన్నది నా కల. అది నెరవేర్చకున్నా ఫర్వాలేదు కానీ కనీసం ఏదో ఒక డిగ్రీ అయినా చెయ్యి. ఆ తర్వాత నీ ఇష్టం!’ అన్నాడు. సినిమాలు బాగా చూడొచ్చని డిగ్రీలో ఆర్ట్స్‌ గ్రూపు తీసుకున్నాను. డిగ్రీ చదువుతూ పుణె ఫిల్మ్‌ ఇన్‌స్టిట్యూట్‌లో చేరేందుకని ఎంట్రన్స్‌కి సిద్ధమయ్యాను. మరో వారంలో పరీక్షలనగా కామెర్లు రావడంతో ఆగిపోయాను. ఆ తర్వాత ఎవరో చెప్పారు ‘కమర్షియల్‌ సినిమాలు తీయడానికి ఫిల్మ్‌ ఇనిస్టిట్యూట్‌లో చేరక్కర్లేదు. ఎవరిదగ్గరైనా అసిస్టెంట్‌గా చేరడం మంచిది!’ అని. నేను ఎవరిదగ్గర చేరాలో అర్థం కాలేదు. ఏదో ఒక మార్గం దొరుకుతుందిలే అని చూస్తున్నప్పుడే… లిండా పరిచయమైంది. తన షరతులతో సినిమా ఆశలన్నింటినీ అటకెక్కించాను. మా పొలంలో రబ్బరు చెట్లు పెంచడం మొదలుపెట్టాను. ఈలోపు నాన్న చనిపోవడంతో మాకు టౌన్‌లో ఉన్న స్థలంలో ఓ కమర్షియల్‌ కాంప్లెక్స్‌ కట్టించి ఆ బాధ్యతా చూస్తుండేవాణ్ణి. మొదట్లో ఇదంతా కష్టమనిపించినా ఆ తర్వాత ఇవన్నీ అలవాటైపోయాయి. జీవితానికి ఓ ఛాలెంజ్‌ అన్నది లేకుండా పోయింది. ఉదయం ఆలస్యంగా లేవడం, కాసేపు రబ్బరు తోటని చూసుకోవడం, టౌనుకి వెళ్లడం రావడం… అంతా రొటీన్‌గా మారింది! వీటికి తోడు ఉండనే ఉంది… సినిమాలు తీయలేకపోతున్నాననే బాధ. ఆ బాధని మరచిపోవడానికి మరింతగా రబ్బరు తోటల్లో పనిచేసేవాణ్ణి. ఎంతగా కప్పెట్టాలనుకున్నా ఏదైనా ఓ మంచి సినిమా చూస్తున్నప్పుడు ఆ ఆవేదన నా కళ్లలో దాగేదికాదు. నేను పడుతున్న ఈ బాధని ఎవరూ పట్టించుకోవడం లేదని అనుకుంటూ ఉండేవాణ్ణి కానీ… నా భార్య నా మనస్సునంతా ఓ పుస్తకంలా చదివేస్తోందని గ్రహించలేదు!

మళ్లీ తనవల్లే…
2000లో అనుకుంటా నా మోకాలికి కీ-హోల్‌ సర్జరీ చేయాల్సి వచ్చింది. అందుకోసం కేరళ రాజధాని తిరువనంతపురం ఆసుపత్రిలో చేరాను. సర్జరీ అయ్యాక అక్కడ ఉంటున్న మా కజిన్‌ గీత ఇంటికి నేనూ, నా భార్యా వెళ్లాము. వాళ్ల డైనింగ్‌ టేబుల్‌ మీద జైరాజ్‌ అనే మలయాళ దర్శకుడు తీసిన ‘కరుణం’ సినిమా బ్రోచర్‌ ఉంది. ‘ఇదెక్కడిది గీతా…!’ అని అడిగితే ‘మాకు తిరుచ్చూరులో ఓ ఇల్లుందిరా… ఆ ఇంటిని ఈ సినిమా డైరెక్టర్‌ అద్దెకు తీసుకున్నాడు!’ అంది. కాసేపక్కడ కబుర్లాడి నేనూ, లిండా వచ్చేశాం. వచ్చిన నాలుగు రోజులకి గీత ఫోన్‌ చేసి ‘అన్నయ్యా! దర్శకుడు జయరాజ్‌ నిన్ను కలవాలంటున్నాడు… ఓ సారి వెళ్లొస్తావా’ అంది. ‘అదేమిటీ… నా సినిమా ఇంట్రెస్ట్స్‌ గురించి నీకెవ్వరు చెప్పారు!’ అన్నాను. ‘వదిన చెప్పింది. తనవల్ల నువ్వు సినిమాలకి దూరమయ్యావని చాలా బాధపడుతోంది. ఆ రోజు జయరాజ్‌ గురించి చెప్పడం విని… తనే నీ కోసం ఛాన్స్‌ అడగమని రిక్వెస్ట్‌ చేసింది!’ అంది. నాకు కన్నీళ్లు ఆగలేదు… నా మనసులోని బాధని లిండా ఇంతగా పట్టించుకుందా..! తన పరిధిలో తాను ప్రయత్నించి ఇంత గుంభనంగా ఉండిపోయిందా!’ అన్న ఆలోచన నన్ను కదిలించింది. తన దగ్గరకెళితే ‘వ్యవసాయం, వ్యాపారంలాంటి రొటీన్‌ పనులు నీకు సెట్‌ కావు. ఇలాగే కొనసాగితే జీవితాంతం స్తబ్దంగా ఉండిపోతావు అనిపించింది. నావల్ల నువ్వు అలా కాకూడదు అనిపించింది. అందుకే ఈ చిన్న ప్రయత్నం…!’ అని చెప్పింది. అలా నా భార్య ప్రోత్సాహంతోనే సినిమాల్లోకి అడుగుపెట్టాను. జయరాజ్‌కి అసిస్టెంట్‌ డైరెక్టర్‌గా ‘బీభత్సం’ అనే హిందీ సినిమా, ‘తిలకం’ అనే మలయాళ సినిమాలకి పనిచేశాను. మూడేళ్ల తర్వాత నేనూ ఒక కథ సిద్ధం చేసుకున్నాను.

ఈసారి అమ్మ వంతు!
నా మొదటి కథ వినగానే ఓ ప్రొడ్యూసర్‌ దిలీప్‌ అనే హీరోతో చేద్దామని చెప్పాడు. ‘నేనూ డైరెక్టర్‌నైపోతున్నానోచ్‌!’ అని గాల్లో తేలిపోయాను కానీ… వారం తిరక్కుండానే గాలి తీసిన బెలూన్‌లా మారిపోయాను. కారణాలేవీ చెప్పకుండానే ఆ ప్రొడ్యూసర్‌ సినిమా చేయడం కుదరదని చెప్పేశాడు. వేరే కథ కావాలన్నాడు. నెలరోజుల్లో ‘డిటెక్టివ్‌’ అనే కథ రాసి తీసుకెళ్తే… ‘కొత్త డైరెక్టర్‌లని నమ్మి ఏ హీరో కూడా ముందుకు రావడం లేదు. సారీ…!’ అని చెప్పేశాడు. ఏడుపొక్కటే తక్కువగా అతని ఆఫీసు నుంచి బయటకొచ్చాను. అయినా నా ప్రయత్నం మానుకోకూడదని ప్రఖ్యాత హీరో సురేశ్‌గోపికి కథ వినిపించాను. ‘చాలా బావుందండీ. ప్రొడ్యూసర్స్‌ ఉంటే చెప్పండి చేద్దాం!’ అన్నాడు. సురేశ్‌గోపికి కథ నచ్చిందని చెప్పినా నిర్మాతలెవరూ ఒప్పుకోలేదు. ఓ రోజు- ఇలా అవకాశాలు వచ్చినట్టే వచ్చి చేజారుతున్నాయని నేనూ, నా భార్యా కన్నీళ్లు పెట్టుకుంటూ ఉంటే మా అమ్మ చూసింది. ‘ఎందుకేడుస్తున్నార్రా! మనకున్న ఆస్తి మొత్తం అమ్మేద్దాం… నువ్వు కోరుకున్న సినిమా తీద్దాం. కానివ్వండి!’ అంది. అనడమే కాదు… ఆరోజే స్థలాలు తనఖాపెట్టి డబ్బు తెచ్చిచ్చింది. అలా మా అమ్మ లీలమ్మని సహనిర్మాతగా చేసుకుని డిటెక్టివ్‌ సినిమా మొదలుపెట్టాం. సగం సినిమా పూర్తిచేశాక… మళ్లీ డబ్బు సమస్య. కానీ అప్పటికే కథ వైవిధ్యంగా ఉందనే టాక్‌ వ్యాపించడంతో మహిత్‌ అనే ప్రొడ్యూసర్‌ ఆ సినిమా కొని షూటింగ్‌ పూర్తి చేయించాడు. అలా ‘డిటెక్టివ్‌’ పూర్తయింది. సినిమా పెద్ద హిట్టయింది… అమ్మ తనఖా పెట్టిన స్థలాలన్నీ మళ్లీ మా చేతుల్లోకి వచ్చేశాయి. ఆ తర్వాత నేను తిరిగి చూసుకోలేదు. గత 13 ఏళ్లలో పది సినిమాలు తీస్తే వాటిలో తొమ్మిది పెద్ద హిట్టు. వాటిల్లో ‘దృశ్యం’ భాషలకి అతీతంగా మీ అందరికీ నన్ను చేరువ చేసింది. మరి దీనికి స్ఫూర్తేమిటంటారా…

ఆయన మా నాన్నే!
కేరళలో జరిగిన ఓ హత్య కేసు దృశ్యం సినిమాకి ప్రేరణ. కాకపోతే ఆ నిజం కేసులో- ఆ వ్యక్తి పోలీసులకి దొరికిపోయాడు. అలా దొరక్కుండా తన కుటుంబం కోసం అతను చివరికంటా పోరాడితే ఎలా ఉంటుందన్నదే దృశ్యం కథ! ఇందులోని మోహన్‌లాల్‌ (తెలుగులో వెంకటేశ్‌) పాత్రలో మా నాన్న ఛాయలున్నాయి. నాన్న ఎమ్మెల్యే అయినా సరే బస్సుల్లోనే ప్రయాణించేవాడు. ఏడాదికో రెండేళ్లకో తప్ప కొత్త బట్టలూ తీసుకోడు. కరెంటూ, నీళ్లూ క్షణం వృథా అయినా సహించేవాడు కాదు. ఇదంతా నేను ‘దృశ్యం’ కథలో భాగం చేశాను. దానికి మధ్యతరగతి కుటుంబాల్లోని భయాలనీ, తమవాళ్ల కోసం ఎంతకైనా పోరాడే తెగువనీ కలిపాను. ఈ అంశాలే దృశ్యం సినిమాలని మామూలు థ్రిల్లర్‌ల కంటే భిన్నంగా నిలిపాయనుకుంటున్నాను. తెలుగు, తమిళం, హిందీలోనే కాదు చైనీస్‌లో, సింహళంలో తీసినా పెద్ద హిట్టయ్యేలా చేసిందని భావిస్తున్నాను. నిజానికి, ‘దృశ్యం’ అనే కాదు… నేను తీసిన ప్రతి సినిమాలోనూ ఏదో ఒకరకంగా ఈ సెంటిమెంట్స్‌ని తడుముతూనే ఉన్నాను. ఎన్ని సినిమాలు తీసినా… తరిగిపోనంత ‘ఫ్యామిలీ సెంటిమెంట్‌’ని నా కుటుంబమే అందిస్తూ ఉంది.

తెలుగులో తొలిసారి…
ఏడేళ్లకిందట ‘దృశ్యం’ రీమేక్‌, రెండేళ్ల క్రితం జ్యోతిక- కార్తీ అక్కాతమ్ముళ్లుగా చేసిన ‘దొంగ’ డబ్బింగ్‌ సినిమాలతో మీకు పరిచయమైన నేను ‘దృశ్యం-2’తో తొలిసారి నేరుగా తెలుగు సినిమా చేస్తున్నాను. విక్టరీ వెంకటేశ్‌కి యాక్షన్‌ చెప్పబోతున్నాను. భాష వేరైనా సరే సాధారణంగా నా సినిమాలనే మళ్లీ మళ్లీ తీయడం ఇష్టం ఉండదు. కానీ ఈ సినిమా ద్వారా ఓ సారి తెలుగు కుటుంబాల్నీ ఇక్కడి సంస్కృతినీ దగ్గరగా చూడొచ్చనిపించింది. అందుకే సురేశ్‌ ప్రొడక్షన్స్‌ సంస్థ ఈ ఆఫర్‌ ఇస్తే వద్దనలేకపోయాను!